“องค์ชาย!” คุณหญิงบุษบาห์ตะโกนสุดเสียง พยายามจะฝ่าวงล้อมพลังงานสีดำที่พันธนาการร่างขององค์ชายบุรินทร์ แต่ก็ถูกผลักกระเด็นออกไปอีกครั้ง “อย่าเข้ามา... หมอหญิง” เงามรณะกล่าวเสียงกระหึ่ม มันกำลังดูดกลืนพลังชีวิตขององค์ชายบุรินทร์เข้าไปอย่างช้าๆ “เขา... คือสมบัติของข้า... ในตอนนี้” “ลลิตา!” คุณหญิงบุษบาห์หันไปมองลลิตาที่ยืนนิ่งราวกับรูปปั้น “ปล่อยองค์ชายเดี๋ยวนี้! เจ้ากำลังทำลายพระองค์!” “ทำลาย?” ลลิตาหัวเราะเบาๆ “ข้าเพียง... ช่วยปลดปล่อย... สิ่งที่เขาซุกซ่อนไว้” “ซุกซ่อน? เจ้ากำลังพูดถึงอะไร?” คุณหญิงบุษบาห์ถาม พลางรวบรวมพลังเวทมนตร์ เตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้ครั้งใหม่ “ความลับ... ที่เขาเก็บงำ... มาตลอด” ลลิตาตอบ “ความลับ... ที่เกี่ยวข้องกับการสูญเสีย... ของข้า” “ข้า... ไม่เข้าใจ” คุณหญิงบุษบาห์กล่าว “แต่ไม่ว่ามันจะเป็นเรื่องใด... การกระทำของเจ้า... มันผิด!” “เจ้า... กำลังเข้าใจผิด” ลลิตากล่าว “สิ่งที่ข้าทำ... คือการทวงคืน... ความยุติธรรม” “ความยุติธรรม... ที่มาพร้อมกับความตาย? ความพินาศ?” คุณหญิงบุษบาห์ถาม “นั่น... ไม่ใช่ความยุติธรรม... แต่มันคือความพยาบาท!” “ความพยาบาท... ก็คือความยุติธรรม... ในอีกรูปแบบหนึ่ง” ลลิตากล่าว “เมื่อผู้กระทำผิด... ได้รับการลงทัณฑ์” “แต่... องค์ชาย... ไม่ได้เป็นผู้กระทำผิด!” คุณหญิงบุษบาห์ยืนกราน “เขานั่นแหละ... คือผู้ที่ต้องรับผิดชอบ” เงามรณะแทรกขึ้น “ทุกสิ่ง... ที่เกิดขึ้น... ล้วนเป็นผลมาจาก... การตัดสินใจของเขา... ในอดีต” “ในอดีต... อันใด? เจ้าพูดเรื่องอะไรกันแน่?” คุณหญิงบุษบาห์ถามเสียงดัง “เจ้า... จะไม่มีวันรู้” ลลิตาตอบ “และ... เจ้า... จะไม่สามารถหยุดยั้งข้าได้” คุณหญิงบุษบาห์กัดฟันแน่น นางมองเห็นพระพักตร์ขององค์ชายบุรินทร์ซีดเผือดลงเรื่อยๆ พลังชีวิตกำลังถูกดูดกลืนไปอย่างรวดเร็ว “ข้า... จะไม่ยอมให้เจ้า... ทำเช่นนั้น!” นางร่ายคาถาป้องกันอีกครั้ง พยายามสร้างเกราะแสงสีฟ้าขึ้นมาเพื่อผลักดันพลังงานสีดำที่ห่อหุ้มองค์ชายอยู่ แต่เกราะของนางก็ถูกพลังของเงามรณะบดขยี้จนแตกสลาย “ไร้ประโยชน์” เงามรณะกล่าว “พลังของข้า... มาจากความแค้น... และความเจ็บปวด... มันแข็งแกร่งเกินกว่า... พลังแห่งแสงของเจ้า” “เจ้า... ผิดแล้ว” คุณหญิงบุษบาห์กล่าว พลางสูดลมหายใจลึก “ความแค้น... และความเจ็บปวด... ทำให้คนอ่อนแอ... ไม่ใช่แข็งแกร่ง” นางหลับตาลง สมาธิทั้งหมดจดจ่ออยู่ที่การเรียกพลังที่แท้จริงออกมา พลังที่มาจากส่วนลึกของจิตวิญญาณ พลังแห่งการเยียวยา... และการปกป้อง “ข้า... จะแสดงให้เจ้าเห็น... ว่าพลังที่แท้จริง... คืออะไร” คุณหญิงบุษบาห์กล่าว นางลืมตาขึ้น เปลือกตาของนางส่องประกายสีทองอ่อนๆ ทันใดนั้น ร่างของคุณหญิงบุษบาห์ก็เปล่งประกายสีทองอร่ามออกมา แสงนั้นสว่างไสวเสียจนทำให้เงามรณะต้องถอยร่น “นี่มัน... เป็นไปได้อย่างไร!” เงามรณะอุทานด้วยความตกตะลึง “นี่คือ... พลังแห่งชีวิต... และความหวัง” คุณหญิงบุษบาห์กล่าว “มันแข็งแกร่ง... กว่าความตาย... และความมืดมิด... ใดๆ” นางยกมือขึ้น ร่ายคาถาที่ซับซ้อนกว่าเดิม แสงสีทองสว่างวาบขึ้นอีกครั้ง พุ่งเข้าใส่เงามรณะอย่างรุนแรง เงามรณะกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด ร่างของมันเริ่มสั่นคลอน แสงสีทองกำลังกัดกร่อนพลังงานแห่งความมืดของมัน “เป็นไปไม่ได้!” มันตะโกน “นายหญิง! ช่วยข้าด้วย!” ลลิตาที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่เงียบๆ พลันเบิกตากว้าง นางไม่เคยเห็นพลังเช่นนี้มาก่อน มันเป็นพลังที่ทรงอานุภาพ... และบริสุทธิ์อย่างยิ่ง “เจ้า... จะต้องชดใช้... สำหรับการดูหมิ่นพลังแห่งความแค้น!” เงามรณะตะโกนอย่างบ้าคลั่ง มันพุ่งเข้าใส่คุณหญิงบุษบาห์อีกครั้ง แต่คราวนี้... คุณหญิงบุษบาห์ก็เตรียมพร้อมรับมือ นางร่ายคาถาป้องกัน พลังสีทองสว่างไสวขึ้นจนมองแทบไม่เห็น เป็นเหมือนเกราะเพชรที่แข็งแกร่ง การปะทะกันของพลังทั้งสองฝ่ายทำให้ห้องทั้งห้องสั่นสะเทือน ฝุ่นละอองลอยฟุ้งไปทั่ว “พอได้แล้ว!” องค์ชายบุรินทร์ตรัสเสียงแหบพร่า พระองค์ทรงพยายามรวบรวมพละกำลังที่เหลืออยู่ “หยุดเถอะ!” “องค์ชาย!” คุณหญิงบุษบาห์หันไปมองพระองค์ด้วยความเป็นห่วง “ลลิตา... เจ้า... กำลังทำผิด...” องค์ชายบุรินทร์ตรัส พยายามจะสื่อสาร “สิ่งที่เจ้า... ต้องการ... ข้า... จะชดใช้ให้...” “ชดใช้? พระองค์จะชดใช้อย่างไร? ด้วยชีวิตของพระองค์อย่างนั้นหรือ?” ลลิตาถามเสียงสั่นเครือ “ข้า... รู้... ความลับ... ที่เจ้า... ต้องการ...” องค์ชายบุรินทร์ตรัส “ข้า... จะมอบ... สิ่งนั้น... ให้เจ้า...” “ความลับ... อันใด?” ลลิตาถามด้วยความสงสัย “แต่... เจ้า... ต้องปล่อย... ข้า... และ... ท่านหญิง... เสียก่อน” องค์ชายบุรินทร์ตรัส “แล้ว... ข้า... จะบอก... ความจริง... ทั้งหมด...” เงามรณะที่กำลังต่อสู้กับคุณหญิงบุษบาห์ ชะงักไปครู่หนึ่ง มันมองไปยังองค์ชายบุรินทร์ด้วยความสงสัย “นายหญิง... อย่าหลงกล...” เงามรณะกระซิบ “ข้า... ไม่ได้หลงกล” ลลิตากล่าว “ข้า... จะให้โอกาส... แก่เจ้า... องค์ชาย” นางโบกมือเล็กน้อย เงามรณะค่อยๆ คลายวงล้อมออกจากองค์ชายบุรินทร์ มันถอยห่างออกไป แต่ก็ยังคงจับจ้องคุณหญิงบุษบาห์อย่างระแวง องค์ชายบุรินทร์ทรุดตัวลงนั่งกับพื้น พระองค์ทรงหอบหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน คุณหญิงบุษบาห์รีบเข้าไปประคองพระองค์ “องค์ชาย! ทรงเป็นอะไรมากหรือไม่?” คุณหญิงบุษบาห์ถามอย่างกังวล “ข้า... ไม่เป็นไร...” องค์ชายบุรินทร์ตรัส “เพียง... อ่อนเพลีย...” “เจ้า... จงบอกมา... ความจริง... ที่เจ้า... ซ่อนเร้น...” ลลิตากล่าว “และ... ข้า... จะปล่อย... เจ้า... ไป...” คุณหญิงบุษบาห์มองไปยังลลิตา นางสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่แผ่ออกมาจากตัวลลิตา แต่นางก็ยังคงไม่ไว้ใจ “ข้า... จะเล่า... ให้ฟัง...” องค์ชายบุรินทร์ตรัส “แต่... ต้องให้... เวลา... ข้า... สักครู่...” “ดี” ลลิตาตอบ “ข้า... จะรอ...”