"ข้า... พยายาม... ที่จะ... ชดใช้... แต่... ไม่เคย... สำเร็จ..." องค์ชายบุรินทร์ตรัสเสียงสั่นเครือ "การตัดสินใจ... ที่ผิดพลาด... ของข้า... ได้ทำลาย... ชีวิต... ของพวกเขา... จนหมดสิ้น..." คุณหญิงบุษบาห์มองพระพักตร์ขององค์ชายด้วยความเห็นใจ พระองค์ทรงแบกรับภาระอันหนักอึ้งมาตลอด จิตใจที่เย็นชาดุจน้ำแข็งของพระองค์นั้น จริงๆ แล้วซ่อนไว้ซึ่งความรู้สึกผิดบาปและความปวดร้าวอันแสนสาหัส "แล้ว... เจ้า... ลลิตา... ทราบเรื่องนี้... มาตลอด... อย่างไร?" คุณหญิงบุษบาห์ถาม ลลิตายังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม แต่แววตาของนางกลับอ่อนลงเล็กน้อย "ข้า... ทราบ... ตั้งแต่... เด็ก..." ลลิตาตอบเสียงเบา "พ่อ... และ... แม่... ของข้า... ได้... เล่า... ให้... ข้า... ฟัง... ถึง... ความ... อยุติธรรม... ที่... พวกเขา... ได้รับ..." "พวกท่าน... หวัง... ว่า... วันหนึ่ง... ข้า... จะ... ได้... รับ... ความ... ยุติธรรม... คืน... มา..." นางกล่าวต่อ "และ... เมื่อ... ข้า... ได้... เรียนรู้... วิชา... อาคม... อัน... ลึกลับ... จาก... ผู้... ที่... ข้า... เคารพ... ข้า... ก็... ตั้ง... ใจ... ว่า... จะ... ใช้... พลัง... นี้... เพื่อ... ทวง... คืน... สิ่ง... ที่... ถูก... พราก... ไป..." "แต่... พลัง... นั้น... มัน... อันตราย... เกินไป..." คุณหญิงบุษบาห์กล่าว "มัน... กำลัง... ครอบงำ... เจ้า... ลลิตา... เจ้า... กำลัง... กลายเป็น... สิ่ง... ที่... เจ้า... เกลียดชัง..." "ข้า... ไม่ได้... กลายเป็น... สิ่ง... ที่... ข้า... เกลียดชัง... ข้า... เพียงแต่... ปลดปล่อย... ความ... เจ็บปวด... และ... ความ... แค้น... ที่... ถูก... กดทับ... ไว้..." ลลิตาโต้ตอบ "พลัง... นี้... มัน... คือ... ส่วนหนึ่ง... ของ... ข้า... เช่นกัน... มัน... คือ... พลัง... แห่ง... การ... แก้แค้น... ที่... ถูก... ส่งต่อ... มา..." "เงามรณะ... ที่เจ้า... เห็น... มัน... คือ... ตัวตน... ที่แท้จริง... ของ... พลัง... นั้น..." เงามรณะกล่าวแทรกขึ้นมาอีกครั้ง เสียงของมันก้องกังวานอยู่ในห้อง ราวกับมาจากทุกทิศทุกทาง "มัน... คือ... ความ... ปรารถนา... อันแรงกล้า... ที่จะ... เห็น... คน... ผิด... ชดใช้... ด้วย... ความ... เจ็บปวด... เช่นเดียวกับ... ที่... ข้า... เคย... ได้รับ..." "พ่อ... และ... แม่... ของข้า... สิ้น... หวัง... สิ้น... ศรัทธา... ใน... ความ... ยุติธรรม... ของ... มนุษย์..." ลลิตากล่าวต่อ "พวกเขา... ทุ่ม... เท... ชีวิต... เพื่อ... ชำระ... ความ... บาป... ของ... ตระกูล... ที่... พัวพัน... กับ... สิ่ง... ที่... องค์ชาย... ได้... ทำ... ลงไป..." "ข้า... ไม่เข้าใจ..." ขุนดนัยเอ่ยถามด้วยความสับสน "ความ... บาป... ของ... ตระกูล... เจ้า... เกี่ยวข้อง... อะไร... กับ... องค์ชาย... พ่ะย่ะค่ะ?" "มัน... เกี่ยวข้อง... อย่าง... ลึกซึ้ง..." เงามรณะกล่าว "ตระกูล... ของ... ลลิตา... เคย... เป็น... ผู้... ดูแล... รักษา... สมบัติ... ล้ำค่า... ชิ้นหนึ่ง... ซึ่ง... เป็น... แหล่ง... พลังงาน... อัน... ศักดิ์สิทธิ์... ของ... ราชวงศ์... นี้... แต่... ด้วย... ความ... โลภ... ของ... คน... ใน... ตระกูล... นั้น... พวกเขา... ได้... ลักลอบ... นำ... สมบัติ... นั้น... ไป... ขาย... ให้... กับ... ศัตรู... ของ... แผ่นดิน..." "และ... ด้วย... การกระทำ... นั้น... ทำให้... อาณาจักร... ของเรา... อ่อนแอ... ลง... เปิดช่อง... ให้... เกิด... สงคราม... และ... ความ... ขัดแย้ง... ครั้งใหญ่..." เงามรณะกล่าว "ซึ่ง... เหตุการณ์... นั้น... ก็นำพา... มาสู่... การที่... องค์ชาย... บุรินทร์... ในฐานะ... อนุทวีป... ต้อง... ออก... ไป... รบ... และ... พลั้ง... พลาด... ทำ... ให้... เกิด... ความ... สูญเสีย... มากมาย... รวมไปถึง... การที่... ทรัพย์สิน... ของ... ตระกูล... ลลิตา... ซึ่ง... เป็น... สิ่ง... ที่... พวกเขา... ใช้... เป็น... หลักประกัน... ในการ... ค้าขาย... กับ... ศัตรู... ได้... ถูก... ยึด... ไป..." "แต่... สิ่ง... ที่... องค์ชาย... ทำ... ในตอนนั้น... มัน... คือ... คำสั่ง... ของ... สมเด็จ... พระบรม... โอรส... เทอญ..." คุณหญิงบุษบาห์พยายามแย้ง "พระองค์... ทรง... ปฏิบัติ... ตาม... พระ... บัญชา... ของ... พระบิดา..." "คำสั่ง... ที่... นำพา... มาซึ่ง... ความ... พินาศ..." เงามรณะหัวเราะเยาะ "สมเด็จ... พระบรม... โอรส... ทรง... หลงผิด... ทรง... ถูก... ปั่นหัว... โดย... ขุนนาง... บางคน... ที่... หวัง... จะ... กำจัด... คู่แข่ง... ทาง... การเมือง... และ... กำจัด... ตระกูล... ของ... ลลิตา... ไป... พร้อมกัน..." "จริงหรือ... องค์ชาย?" คุณหญิงบุษบาห์หันไปถามองค์ชายบุรินทร์ พระองค์ทรงพยักหน้าช้าๆ สีพระพักตร์ซีดเผือด "ข้า... เป็น... ทหาร... ในตอนนั้น... ข้า... ต้อง... ทำตาม... คำสั่ง... แต่... เมื่อ... ข้า... ได้... ทราบ... ว่า... การตัดสินใจ... ของ... ข้า... นำพา... มาสู่... ความ... หายนะ... แก่... ตระกูล... ที่... บริสุทธิ์... ข้า... ก็... รู้สึก... ผิด... อย่าง... สุดซึ้ง..." องค์ชายบุรินทร์ตรัส "และ... เมื่อ... ข้า... ได้... พยายาม... ที่จะ... ชดใช้... แต่... กลับ... ไม่... มี... โอกาส... เพราะ... สมบัติ... ล้ำค่า... ที่... ข้า... ยึด... มา... นั้น... กลับ... หายสาบสูญ... ไป... ใน... ขณะ... ที่... มัน... กำลัง... จะ... ถูก... ส่ง... กลับ... คืน... ให้... กับ... ตระกูล... ของ... ลลิตา..." "หายสาบสูญ... ไป... อย่างนั้นหรือ... พ่ะย่ะค่ะ?" ขุนดนัยเอ่ยถามด้วยความตกตะลึง "แล้ว... ใคร... เป็น... ผู้... ที่... ทำให้... มัน... หายสาบสูญ... ไป... เล่า... พ่ะย่ะค่ะ?" "นั่น... คือ... สิ่ง... ที่... ข้า... กำลัง... จะ... เปิดเผย..." องค์ชายบุรินทร์ตรัส "การ... หายสาบสูญ... ของ... สมบัติ... ชิ้นนั้น... ไม่ใช่... อุบัติเหตุ... มัน... คือ... แผนการ... อัน... ชั่วร้าย... ของ... ผู้... ที่... ต้องการ... ครอบครอง... อำนาจ... เบ็ดเสร็จ... เด็ดขาด... ใน... ราชสำนัก..." "และ... ผู้... ที่... อยู่... เบื้องหลัง... เรื่องราว... ทั้งหมด... นี้... ก็คือ..." องค์ชายบุรินทร์ทรงเงยหน้าขึ้น สบตาของคุณหญิงบุษบาห์ ก่อนจะตรัสด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด "ท่าน... อัคร... เสนาบดี... ปราโมทย์..." คุณหญิงบุษบาห์เบิกตากว้างด้วยความไม่เชื่อ "อะไรนะ! เป็นไปไม่ได้! ท่านอัครเสนาบดี... ผู้... จงรักภักดี... ต่อ... พระ... มหากษัตริย์... มา... โดยตลอด..." "จงรักภักดี... ใน... เปลือกนอก... เท่านั้น..." เงามรณะกระซิบ "เบื้องหลัง... ความ... จงรักภักดี... นั้น... คือ... ความ... ทะเยอทะยาน... อัน... ไร้... ขีดจำกัด... และ... ความ... กระหาย... ใน... อำนาจ... ที่... มาก... กว่า... สิ่ง... ใด..." "เขา... ต้องการ... ให้... ข้า... พลาด... และ... อับอาย..." องค์ชายบุรินทร์ตรัส "เขา... ต้องการ... ให้... ข้า... ถูก... มองว่า... เป็น... คน... ไร้... ความสามารถ... เป็น... ภัย... ต่อ... ราชวงศ์... เขา... จึง... วางแผน... ที่จะ... ทำให้... ข้า... กลายเป็น... คน... ที่... พราก... ทุกสิ่ง... ไป... จาก... ตระกูล... ลลิตา... และ... ทำให้... พวกเขา... ไม่... มี... วัน... ได้... รับ... สิ่ง... ที่... เป็น... ของ... ตน... คืน..." "และ... เมื่อ... ข้า... พยายาม... ที่จะ... ชดใช้... ด้วย... การ... นำ... สมบัติ... ชิ้นนั้น... กลับ... คืน... ให้... เขา... ก็... ได้... ลอบ... วางแผน... ให้... สมบัติ... ชิ้นนั้น... หายสาบสูญ... ไป... ใน... ทาง... ที่... จะ... ทำให้... ข้า... ถูก... ปรักปรำ... ว่า... เป็น... ผู้... ที่... สั่ง... ให้... ทำลาย... มัน... เสีย..." "นี่... คือ... แผนการ... อัน... โหดร้าย... ทารุณ... ที่... ข้า... ต้อง... ทน... รับ... มา... ตลอด... หลาย... ปี..." องค์ชายบุรินทร์ตรัส "จน... กระทั่ง... วันนี้... พลัง... แห่ง... ความ... แค้น... ของ... ลลิตา... ได้... ขับไล่... สิ่ง... ที่... ซ่อนเร้น... นี้... ออกมา... สู่... แสงสว่าง..." ลลิตาเงยหน้าขึ้น จ้องมององค์ชายบุรินทร์ด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ความเกลียดชังในดวงตาของนางเริ่มจางหายไป แทนที่ด้วยความเข้าใจ และความเจ็บปวดที่ซับซ้อน "ท่าน... อัครเสนาบดี... ปราโมทย์... คือ... ผู้... ที่... ทำให้... พ่อ... และ... แม่... ของข้า... ต้อง... สิ้น... หวัง... อย่าง... นั้น... หรือ... พ่ะย่ะค่ะ?" ขุนดนัยถามเสียงแข็ง "ใช่..." องค์ชายบุรินทร์ตรัส "และ... การกระทำ... ของ... เขา... ก็... คือ... สิ่ง... ที่... ทำให้... ข้า... ถูก... พันธนาการ... ด้วย... ความ... รู้สึก... ผิด... ตลอดมา..." "ข้า... ไม่... รู้... ว่า... จะ... ขอ... การ... อภัย... จาก... เจ้า... ได้... อย่างไร... ลลิตา..." องค์ชายบุรินทร์ตรัส หันไปมองลลิตา "แต่... ข้า... ขอ... สัญญา... ว่า... ข้า... จะ... ตาม... ล่า... ตัว... ท่าน... อัครเสนาบดี... และ... นำ... ความ... ยุติธรรม... กลับ... คืน... มา... ให้... กับ... เจ้า... และ... ครอบครัว... ของ... เจ้า..." "และความ... แค้น... ของ... ข้า... ก็... จะ... ถูก... ชำระ... ล้าง... ด้วย... ความ... ยุติธรรม... นั้น..." เงามรณะกล่าวเสริม เสียงของมันอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด ราวกับว่าเป้าหมายของมันกำลังจะสำเร็จ