เช้าวันต่อมา บรรยากาศในพระราชวังดูตึงเครียดกว่าปกติ ข่าวการบุกเข้าไปในตำหนักของอัครเสนาบดีปราโมทย์เมื่อคืนนี้ แม้จะถูกปกปิดเป็นความลับ แต่ก็มีข่าวลือหนาหูว่ามีบางอย่างผิดปกติเกิดขึ้น องค์ชายบุรินทร์ทรงเรียกประชุมขุนนางคนสนิทอีกครั้งในห้องทรงงานลับ พระองค์ทรงวางแผ่นเอกสารรายชื่อผู้ทรยศที่ได้มาเมื่อคืนไว้บนโต๊ะ "ท่านอัครเสนาบดีปราโมทย์ รู้ตัวแล้วว่าเรากำลังสืบหาความจริง" องค์ชายบุรินทร์ตรัสด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม "และเขาได้เริ่มลงมือตอบโต้แล้ว" "พ่ะย่ะค่ะ องค์ชาย" คุณหญิงบุษบาห์ทูลรายงาน "เมื่อคืนนี้ มีทหารจำนวนมากถูกส่งไปประจำการรอบตำหนักของท่านอัครเสนาบดี และมีการตรวจสอบบุคคลที่เข้าออกพระราชวังอย่างเข้มงวดขึ้น" "นั่นหมายความว่าการจะเข้าไปในตำหนักของเขาอีกครั้งคงเป็นไปได้ยากยิ่งนัก" ขุนดนัยกล่าว "เราจะเปิดโปงเขาได้อย่างไร หากไม่มีหลักฐานที่ชัดเจน" "เรามีรายชื่อนี้แล้ว" องค์ชายบุรินทร์ตรัส "นี่ก็เป็นหลักฐานชิ้นสำคัญที่สามารถใช้สาวไปถึงตัวปราโมทย์ได้" พระองค์ทรงชี้ไปที่รายชื่อ "เราจะเริ่มจากการตรวจสอบประวัติของบุคคลเหล่านี้ทีละคน ว่าใครบ้างที่มีความเกี่ยวข้องกับปราโมทย์ หรือเคยมีพฤติกรรมที่น่าสงสัย" "แต่การตรวจสอบรายชื่อทั้งหมดนี้คงต้องใช้เวลามากพ่ะย่ะค่ะ" ขุนดนัยกล่าว "และในระหว่างนั้น ปราโมทย์อาจจะหาทางทำลายหลักฐาน หรือกำจัดคนเหล่านี้ไปก่อน" "เราต้องเร่งมือ" องค์ชายบุรินทร์ตรัส "ลลิตา เจ้าเคยสัมผัสพลังงานที่หีบใบนั้น มันมีความสำคัญกับเจ้ามากจริงๆ ใช่หรือไม่" ลลิตาพยักหน้า "เพคะ องค์ชาย ข้าสัมผัสได้ถึงบางอย่างที่เชื่อมโยงกับข้าอย่างลึกซึ้ง ข้าเชื่อว่าในหีบนั้นมีคำตอบเกี่ยวกับอดีตของครอบครัวข้า และอาจรวมถึงเบาะแสสำคัญที่จะช่วยเราได้" "ถ้าเช่นนั้น เราจะต้องหาทางกลับไปที่นั่นอีกครั้ง" องค์ชายบุรินทร์ตรัส "แต่คราวนี้ เราจะต้องมีแผนการที่รอบคอบกว่าเดิม" "แต่เราจะเข้าไปได้อย่างไรพ่ะย่ะค่ะ" คุณหญิงบุษบาห์ถาม "ทหารยามก็เพิ่มจำนวนขึ้นมาก" "เราอาจจะต้องใช้แผนการที่แตกต่างออกไป" องค์ชายบุรินทร์ตรัส "บางที... เราอาจจะไม่ต้องเข้าไปในตำหนักของเขาโดยตรง" พระองค์ทรงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่จะทรงหันมาตรัสกับขุนดนัย "ขุนดนัย เจ้ามีคนสนิทที่ไว้ใจได้ ที่ทำงานอยู่ในตำหนักของท่านอัครเสนาบดีบ้างหรือไม่" ขุนดนัยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง "มีอยู่คนหนึ่งพ่ะย่ะค่ะ เป็นเด็กหนุ่มที่ข้าเคยช่วยเหลือไว้ เขาเป็นคนซื่อสัตย์และมีความสามารถในการแอบฟังเรื่องราวต่างๆ ได้ดี" "ดีมาก" องค์ชายบุรินทร์ตรัส "ข้าต้องการให้เจ้าติดต่อกับเขา และให้เขาหาทางลอบนำบางสิ่งบางอย่างออกมาจากตำหนักของปราโมทย์" "ท่านทรงหมายถึงสิ่งใดพ่ะย่ะค่ะ" ขุนดนัยถาม "ข้าต้องการให้เขาหาทางนำเอกสารที่เกี่ยวข้องกับการลักลอบขนสมบัติของชาติ หรือเอกสารที่แสดงถึงแผนการของปราโมทย์ออกมา" องค์ชายบุรินทร์ตรัส "ถ้าเป็นไปได้ ข้าก็อยากให้เขาหาทางตรวจสอบว่ามีของสิ่งใดที่ถูกขโมยไปจากตระกูลของลลิตาหรือไม่" "เป็นงานที่อันตรายยิ่งนักพ่ะย่ะค่ะ องค์ชาย" ขุนดนัยกล่าว "หากเด็กคนนั้นถูกจับได้ เขาอาจจะถูกลงโทษอย่างแสนสาหัส" "ข้าทราบ" องค์ชายบุรินทร์ตรัส "แต่ข้าเชื่อว่าเขาจะยอมทำเพื่อความถูกต้อง" พระองค์ทรงหันไปทางลลิตา "ลลิตา เจ้าจะยินยอมให้ข้าทำเช่นนี้หรือไม่" ลลิตาพยักหน้า "ข้าเชื่อมั่นในวิจารณญาณขององค์ชายเพคะ" นางกล่าว "หากนี่เป็นหนทางที่จะนำไปสู่ความจริง ข้าก็พร้อมที่จะยอมรับ" "ดี" องค์ชายบุรินทร์ตรัส "ขุนดนัย จงไปติดต่อกับเด็กคนนั้น และบอกเขาว่าเขาจะได้รับความคุ้มครองจากข้า หากเขาสามารถนำหลักฐานสำคัญออกมาได้" หลังจากนั้น องค์ชายบุรินทร์ทรงหันไปทางคุณหญิงบุษบาห์ "คุณหญิงครับ ข้าต้องการให้ท่านเตรียมการเกี่ยวกับเรื่องการปลอมตัว" "ปลอมตัวพ่ะย่ะค่ะ องค์ชาย" คุณหญิงบุษบาห์ถามด้วยความสงสัย "ใช่" องค์ชายบุรินทร์ตรัส "เราอาจจะต้องใช้การปลอมตัว เพื่อสอดแนมหรือเข้าถึงบางสิ่งบางอย่าง ที่ไม่สามารถเข้าถึงได้ด้วยวิธีปกติ" "ข้าจะเตรียมการให้ดีที่สุดพ่ะย่ะค่ะ" คุณหญิงบุษบาห์รับคำ "ส่วนลลิตา" องค์ชายบุรินทร์ตรัส "เจ้าจงใช้เวลาฝึกฝนพลังของเจ้าให้แข็งแกร่งยิ่งขึ้น ข้าคาดว่าเราอาจจะต้องใช้พลังของเจ้าในการต่อสู้ หรือป้องกันตัวในอนาคต" ลลิตาพยักหน้ารับคำนางรู้สึกถึงความกดดันที่เพิ่มขึ้น แต่ก็มีความตั้งใจแน่วแน่ที่จะทำทุกวิถีทางเพื่อเปิดโปงความชั่วร้ายของอัครเสนาบดีปราโมทย์ และทวงคืนความยุติธรรมให้กับครอบครัวของนาง ขณะเดียวกันที่ตำหนักของอัครเสนาบดีปราโมทย์ บรรยากาศก็เต็มไปด้วยความระแวงและความไม่ไว้วางใจ ทหารยามเดินตรวจตราอย่างเข้มงวดทั่วบริเวณ ปราโมทย์เองก็กำลังครุ่นคิดถึงแผนการต่อไป "พวกเราถูกบุกเข้าไปในตำหนักของข้า" ปราโมทย์กล่าวกับเสนาบดีคู่ใจ "เป็นไปได้ว่าองค์ชายบุรินทร์กำลังสงสัยในตัวข้า" "แล้วเราจะทำอย่างไรดีพ่ะย่ะค่ะ ท่านอัครเสนาบดี" เสนาบดีผู้นั้นถาม "เราต้องเร่งแผนการของเราให้เร็วขึ้น" ปราโมทย์กล่าว "เราไม่สามารถรอให้พวกมันรวบรวมหลักฐานได้มากกว่านี้" "แต่เราจะทำอย่างไรให้พระราชาเชื่อคำกล่าวอ้างของพวกเรา" เสนาบดีถาม "หากไม่มีหลักฐานที่ชัดเจน" ปราโมทย์ยิ้มอย่างเย็นชา "เราจะสร้างหลักฐานขึ้นมาเอง" เขากล่าว "เราจะใส่ร้ายองค์ชายบุรินทร์ ว่าเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดกับพวกกบฏ และเป็นผู้ที่ต้องการจะแย่งชิงบัลลังก์" "แต่... นั่นมันอันตรายเกินไปหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ" "ไม่" ปราโมทย์กล่าว "หากเราทำอย่างรอบคอบ เราจะสามารถทำให้พระราชาเชื่อได้ และเมื่อองค์ชายบุรินทร์ถูกกำจัดไปแล้ว ทุกอย่างก็จะง่ายขึ้น" แผนการอันชั่วร้ายของปราโมทย์กำลังดำเนินไปอย่างเงียบเชียบ ท่ามกลางความตึงเครียดที่คุกรุ่นอยู่ในพระราชวังแห่งนี้ การต่อสู้เพื่อชิงบัลลังก์และความยุติธรรมกำลังจะทวีความเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ