การต่อสู้ยุติลงอย่างรวดเร็วเมื่อปราโมทย์ถูกจับกุม ทหารที่เหลือของเขาพากันวางอาวุธลงด้วยความสิ้นหวัง ท่ามกลางความเงียบที่กลับคืนมา ลลิตา คุณหญิงบุษบาห์ และองค์ชายบุรินทร์ต่างมองหน้ากันด้วยความโล่งอก แต่ความโล่งใจนั้นก็เจือปนด้วยความเหนื่อยล้าจากการต่อสู้และความตึงเครียดที่เพิ่งผ่านพ้นไป "ขุนดนัย เจ้าทำได้ดีมาก" องค์ชายบุรินทร์ตรัสชมเชยพลางตบไหล่ขุนดนัยเบาๆ "การวางแผนของเจ้าทำให้เราปลอดภัย" "เป็นหน้าที่ของข้าพะย่ะค่ะ" ขุนดนัยตอบอย่างนอบน้อม "แต่ทั้งหมดนี้เป็นเพราะความกล้าหาญของท่านชายแดน ที่สามารถหาหลักฐานมาเปิดโปงความจริงได้" ชายแดนยืนนิ่งอยู่ข้างขุนดนัย ใบหน้าของเขายังคงฉายแววของความมุ่งมั่น "ข้าเพียงทำในสิ่งที่ควรทำพะย่ะค่ะ" "เจ้าได้ทำสิ่งที่ยิ่งใหญ่มาก ชายแดน" คุณหญิงบุษบาห์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความซาบซึ้ง "การกระทำของเจ้าได้ช่วยชีวิตคนมากมาย และรักษาความสงบสุขของบ้านเมืองเอาไว้" ลลิตาเดินเข้าไปหาชายแดน "ขอบคุณนะชายแดน ถ้าไม่ได้เจ้า ปราโมทย์คงจะหนีไปได้ และเราก็คงไม่สามารถหาความจริงเกี่ยวกับเรื่องทั้งหมดนี้ได้เลย" "กระหม่อมเพียงทำตามคำสั่งของท่านขุนดนัยพะย่ะค่ะ" ชายแดนกล่าว "แต่ที่สำคัญที่สุดคือ การที่ท่านชายแดนกล้าหาญพอที่จะเผชิญหน้ากับอำนาจมืดเช่นนี้" องค์ชายบุรินทร์ตรัสเสริม "นี่คือความกล้าหาญที่แท้จริง" หลังจากควบคุมสถานการณ์ได้เรียบร้อย องค์ชายบุรินทร์ก็หันไปหาลลิตาและคุณหญิงบุษบาห์ "ตอนนี้เราปลอดภัยแล้ว เรามาเปิดหีบใบนี้กันดีกว่า" ทุกคนพากันไปยังห้องโถงกลางของตำหนักลับ ซึ่งมีโต๊ะไม้ขนาดใหญ่ตั้งอยู่กลางห้อง องค์ชายบุรินทร์ทรงวางหีบไม้ใบเก่าแก่ลงบนโต๊ะอย่างระมัดระวัง ทุกสายตาจับจ้องอยู่ที่หีบใบนั้น ราวกับจะมองทะลุเข้าไปข้างใน "ข้าจะเปิดมันเอง" องค์ชายบุรินทร์ตรัส "ทุกอย่างที่อยู่ในนี้ จะเป็นเครื่องพิสูจน์ความจริงทั้งหมด" พระองค์ทรงค่อยๆ เลื่อนกลอนทองเหลืองโบราณที่ล็อกหีบอยู่ให้เปิดออก เสียงกลอนที่ขยับดัง "แกร๊ก" เบาๆ สร้างความรู้สึกตื่นเต้นระคนสงสัยให้กับทุกคนที่รอคอย เมื่อฝาหีบถูกเปิดออก แสงสว่างที่สาดเข้ามาก็ทำให้เห็นสิ่งของที่วางเรียงรายอยู่ข้างใน ลลิตาก้มลงมองอย่างตั้งใจ สิ่งที่อยู่ตรงหน้าไม่ได้เป็นสมบัติมีค่าอย่างที่ใครบางคนอาจจะคาดเดา แต่กลับเป็นม้วนกระดาษที่ถูกมัดไว้ด้วยเชือกหนังจำนวนหนึ่ง และมีวัตถุคล้ายกับก้อนผลึกสีดำวางอยู่ตรงกลาง "นี่คืออะไรกัน?" คุณหญิงบุษบาห์เอ่ยถามด้วยความสงสัย "ดูเหมือนจะเป็นบันทึกโบราณ" องค์ชายบุรินทร์ตรัสขณะหยิบม้วนกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้นมาคลี่ออก "และนี่..." พระองค์ทรงหยิบก้อนผลึกสีดำขึ้นมาพิจารณา "ข้าไม่เคยเห็นของแบบนี้มาก่อน" ลลิตาหยิบผลึกสีดำขึ้นมาบ้าง นางรู้สึกได้ถึงพลังงานบางอย่างที่แผ่ออกมาอย่างอ่อนโยน มันเป็นความรู้สึกที่คุ้นเคย เหมือนกับพลังที่เคยสัมผัสได้จากหีบใบนี้ และจากตัวของนางเอง "ผลึกนี่...มันมีพลังงานบางอย่าง" ลลิตากล่าว "เหมือนกับ...เหมือนกับพลังที่อยู่ในตัวข้า" "เป็นไปได้หรือไม่ว่า..." องค์ชายบุรินทร์ทรงตรัสด้วยพระสุรเสียงที่แผ่วเบา "ว่าสิ่งเหล่านี้เกี่ยวข้องกับคำสาปที่องค์จักรพรรดิทรงได้รับ?" "ข้าว่าใช่เพคะ" ลลิตาตอบ "และดูเหมือนว่าพลังของข้าจะสามารถสื่อสารกับผลึกนี้ได้" นางหลับตาลง และพยายามรวบรวมสมาธิ สัมผัสถึงพลังงานที่ไหลเวียนจากผลึก ภาพต่างๆ เริ่มปรากฏขึ้นในความคิดของนาง เป็นภาพของพิธีกรรมโบราณ การสวดมนต์ และเสียงกระซิบที่ดังมาจากที่ใดที่หนึ่ง "ข้าเห็น...ข้าเห็นว่าผลึกนี้คือแก่นของพลังที่ใช้ในการร่ายมนตรา" ลลิตากล่าว "มันเป็นพลังที่สืบทอดกันมา และถูกผนึกไว้ในหีบใบนี้" "แล้วมนตร์ที่ทำให้องค์จักรพรรดิทรงพระประชวรเล่า?" คุณหญิงบุษบาห์ถามอย่างกระวนกระวาย "ข้าเห็น...เห็นเงาบางอย่าง" ลลิตาพยายามนึก "เป็นเงาที่มืดมน...และเต็มไปด้วยความอาฆาต มันพยายามจะเข้าครอบงำพลังงานของผลึก...เพื่อใช้มันในทางที่ผิด" "ปราโมทย์!" องค์ชายบุรินทร์ตรัสขึ้นทันที "ต้องเป็นปราโมทย์แน่ๆ เขาคงรู้ถึงพลังของผลึกนี้ และพยายามจะใช้มันเพื่อเป้าหมายของตนเอง!" "แต่เขาจะรู้ได้อย่างไร?" ขุนดนัยสงสัย "หีบใบนี้ถูกเก็บซ่อนมานานหลายร้อยปี" "อาจมีบางคนที่รู้เรื่องนี้มานานแล้ว" องค์ชายบุรินทร์ตรัส "และปราโมทย์อาจได้เบาะแสมาจากคนผู้นั้น" ลลิตาหยิบม้วนกระดาษที่อยู่ใต้ผลึกขึ้นมาอ่าน "นี่คือประวัติศาสตร์บางส่วน...ที่ถูกบันทึกไว้" นางอ่านออกเสียง " 'เมื่อครั้งโบราณกาล มีผู้ใช้พลังแห่งผลึกดำเพื่อปกป้องแผ่นดิน แต่ด้วยอำนาจที่ล้นเหลือ บางครั้งก็ย่อมมีผู้ที่ปรารถนาจะครอบครองมันเพื่อประโยชน์ส่วนตน...ผู้ที่ปรารถนาดีจะเก็บรักษามันไว้ภายใต้การคุ้มครองอันแข็งแกร่ง และจะมอบให้กับผู้ที่มีจิตใจบริสุทธิ์เท่านั้น...' " "จิตใจบริสุทธิ์..." องค์ชายบุรินทร์ทรงทวนคำ "นั่นหมายถึงเจ้า ลลิตา" "แต่ทำไมข้าถึงมีพลังนี้?" ลลิตาถาม "ข้าเป็นเพียงหมอหลวงธรรมดา" "บางที เจ้าอาจไม่ใช่หมอหลวงธรรมดาอย่างที่เจ้าคิด" องค์ชายบุรินทร์ตรัส "บางที ชะตาได้กำหนดให้เจ้ามาพบหีบใบนี้ และใช้พลังที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใน" ขณะที่ทุกคนกำลังครุ่นคิดถึงความหมายของสิ่งที่ค้นพบ เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นจากภายนอกตำหนัก "มีคนมา!" ทหารองครักษ์คนหนึ่งร้องเตือน องค์ชายบุรินทร์ทรงรีบหยิบดาบขึ้นมา "ขุนดนัย เตรียมคน! เราต้องไม่ประมาท"