คุณหญิงบุษบาห์ยืนนิ่งราวกับถูกสาป ใบหน้าซีดเผือดเมื่อได้ยินถ้อยคำขององค์ชายบุรินทร์ ทุกคำที่หลุดออกจากพระโอษฐ์นั้นราวกับคมมีดที่กรีดลึกเข้าไปในความเชื่อมั่นของนางเกี่ยวกับความดีงามขององค์รัชทายาท ภาพลักษณ์ขององค์ชายที่ทรงพระสติปัญญา สง่างาม และเปี่ยมด้วยพระเมตตา บัดนี้กลับมีรอยร้าวใหญ่ปรากฏขึ้น ชัดเจนยิ่งกว่ารอยร้าวบนแจกันโบราณที่นางเคยดูแลรักษาจนแตกสลาย “ทั้งหมด... คือความผิดของข้าเอง...” องค์ชายบุรินทร์ตรัสต่อ น้ำเสียงที่เคยทรงอำนาจ บัดนี้กลับแหบแห้งและเต็มไปด้วยความเจ็บปวด “ข้า... หลงระเริงในอำนาจ... ที่ได้รับ... ตั้งแต่ยังเยาว์... ข้า... ไม่เคย... เรียนรู้... ความเห็นอกเห็นใจ... ข้า... มอง... ทรัพย์สิน... ของผู้อื่น... เป็น... เพียง... ของเล่น... ที่ข้า... สามารถ... คว้า... มา... ได้... ตาม... ใจปรารถนา...” ขุนดนัยที่ยืนอยู่ข้างๆ ก้มหน้าลงอย่างสำนึกผิด เขาเป็นข้ารับใช้ใกล้ชิดขององค์ชายมานาน ได้เห็นการเปลี่ยนแปลงหลายอย่าง และรับรู้ถึงภาระหน้าที่ที่พระองค์แบกรับ แต่ไม่เคยคาดคิดว่าภายใต้ความสง่างามนั้น จะซ่อนเร้นความผิดพลาดอันใหญ่หลวงถึงเพียงนี้ “เมื่อ... ข้า... ได้ยิน... เรื่องราว... ความมั่งคั่ง... ของตระกูล... ของลลิตา...” องค์ชายบุรินทร์ตรัส ดวงตาฉายแววปวดร้าว “ข้า... ก็... เกิด... ความ... โลภ... ข้า... ทูล... ขอ... พระราชทาน... พระบรมราชานุญาต... จาก... สมเด็จ... พระบรมชนก... ให้... ข้า... ได้... รับ... หน้าที่... ในการ... ดูแล... ราชกิจ... บางอย่าง... ที่... เกี่ยวข้อง... กับ... ทรัพย์สิน... ของ... ตระกูล... นั้น... โดย... อ้าง... ว่า... เป็น... การ... สร้าง... ความ... เข้มแข็ง... ทาง... เศรษฐกิจ... ให้... แก่... อาณาจักร...” “แต่... เบื้องหลัง... คือ... ความ... ต้องการ... ของข้า... ที่จะ... ยึด... สิ่ง... เหล่านั้น... มา... เป็น... ของ... ข้า...” เสียงขององค์ชายเบาลงทุกที ราวกับว่าการรื้อฟื้นความทรงจำอันเจ็บปวดนั้น กำลังสูบเอาพลังชีวิตของพระองค์ไป ลลิตาที่ยืนอยู่ห่างๆ ยังคงนิ่งเงียบ ดวงตาของนางจับจ้องไปยังองค์ชายอย่างไม่กะพริบ มีทั้งความเจ็บปวด ความเสียใจ และบางที... อาจมีความเข้าใจเล็กๆ ที่เริ่มก่อตัวขึ้น “พ่อ... ของลลิตา... เป็น... ขุนนาง... ที่... ซื่อสัตย์... และ... จงรักภักดี...” องค์ชายบุรินทร์ตรัสต่อ “เขา... ทุ่มเท... ชีวิต... เพื่อ... ปกป้อง... และ... สร้าง... ความ... รุ่งเรือง... ให้... แก่... แผ่นดิน... แต่... กลับ... ต้อง... มา... พบ... กับ... ความ... ฉิบหาย... เพราะ... ความ... เลวทราม... ของ... ข้า...” “ข้า... ใช้... เล่ห์เหลี่ยม... หลาย... อย่าง... เพื่อ... ทำให้... เขา... ดูเหมือน... เป็น... คน... ทุจริต... และ... ฉ้อฉล... ข้า... ใส่ร้าย... ป้ายสี... จน... ทรัพย์สิน... ของ... เขา... เกือบ... ทั้งหมด... ถูก... ยึด... คืน... โดย... พระคลัง...” คุณหญิงบุษบาห์หลับตาลง นางนึกถึงภาพของความยากจนข้นแค้นที่เคยเห็นในยามที่เดินทางไปยังชายแดน แม้จะไม่ทราบรายละเอียดของเหตุการณ์ แต่รับรู้ได้ถึงความทุกข์ยากของผู้คนจำนวนมากที่ได้รับผลกระทบจากการบริหารบ้านเมืองที่ไม่เป็นธรรม “เมื่อ... ทรัพย์สิน... ถูก... ยึด... ไป... พ่อ... ของลลิตา... ก็... หมด... เนื้อ... หมด... ตัว...” องค์ชายบุรินทร์ตรัส “เขา... พยายาม... ร้องเรียน... ขอ... ความ... เป็น... ธรรม... แต่... ข้า... ก็... ใช้... อิทธิพล... ทั้งหมด... ของข้า... ปิด... กั้น... ทุก... วิถีทาง... จน... ในที่สุด... เขา... ก็... สิ้น... หวัง...” “ความ... เจ็บ... ปวด... จาก... การ... สูญเสีย... และ... ความ... อัปยศ... ทำให้... สุขภาพ... ของ... เขา... ทรุดโทรม... ลง... อย่าง... รวดเร็ว... การ... รักษา... ที่... ดีที่สุด... ก็... ไม่... สามารถ... เยียวยา... จิตใจ... ที่... แหลก... สลาย... ของ... เขา... ได้...” “แล้ว... แม่... ของ... ลลิตา... เล่า... พ่ะย่ะค่ะ?” ขุนดนัยถามอย่างอดรนทนไม่ไหว “แม่... ของลลิตา... เป็น... สตรี... ที่... อ่อนโยน... และ... รัก... ครอบครัว... อย่าง... สุดหัวใจ...” องค์ชายบุรินทร์ตรัส “เมื่อ... สามี... ต้อง... ป่วย... และ... สิ้น... ชีวา... ด้วย... ความ... เศร้า... โศก... เธอ... ก็... ไม่... สามารถ... ทน... รับ... ความ... สูญเสีย... อัน... ใหญ่หลวง... นี้... ได้...” “เธอ... เสีย... สติ... คล้าย... คน... บ้า... คลั่ง... เดิน... ร่อนเร่... ไป... ทั่ว... เมือง... ร้องเรียก... หา... สามี... และ... ลูก... จน... ในที่สุด... ก็... หาย... สาบสูญ... ไป... ใน... ความ... มืด... มิด... ของ... ชีวิต...” พระองค์ทรงเงยพระพักตร์ขึ้นเล็กน้อย ดวงตาแดงก่ำ “ส่วน... ลลิตา... ข้า... ปล่อย... ให้... เธอ... ต้อง... รับ... ชะตากรรม... อัน... โหดร้าย... โดย... ลำพัง... ข้า... ไม่เคย... คิด... ที่จะ... เหลียว... แล... หรือ... เยียวยา... ความ... เจ็บ... ปวด... ของ... เธอ... เลย... แม้แต่... นิด... เดียว...” “และ... ข้า... ก็... ได้... ครอบครอง... ทรัพย์สิน... อัน... มีค่า... ของ... ตระกูล... นั้น... มา... เป็น... ของ... ข้า...” ความเงียบปกคลุมห้องอย่างหนาทึบ มีเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบาของทุกคนที่ดังแข่งกัน คุณหญิงบุษบาห์รู้สึกถึงความเย็นเยียบที่แล่นไปทั่วร่าง คำสารภาพขององค์ชายบุรินทร์นั้นหนักหน่วงเกินกว่าจะรับไหว ความผิดพลาดในอดีตที่ส่งผลกระทบอย่างใหญ่หลวงต่อชีวิตผู้อื่น จนนำมาซึ่งโศกนาฏกรรมที่ลลิตาต้องเผชิญ “ข้า... สำนึก... ใน... ความ... ผิด... บาป... ของ... ข้า... อย่าง... ลึกซึ้ง...” องค์ชายบุรินทร์ตรัส “ข้า... พยายาม... ที่จะ... ชดใช้... มา... ตลอด... แต่... ข้า... กลับ... ไม่... รู้... ว่า... จะ... เริ่มต้น... อย่างไร... ข้า... ไม่... กล้า... ที่จะ... เปิดเผย... ความ... จริง... นี้... เพราะ... กลัว... ว่า... จะ... ทำให้... ทุกสิ่ง... เลวร้าย... ลง... กว่า... เดิม...” “แต่... เมื่อ... ลลิตา... ปรากฏ... ตัว... ขึ้น... พร้อม... กับ... พลัง... อัน... ลึกลับ... ที่... นาง... ใช้... ใน... การ... ทวง... ถาม... ความ... เป็น... ธรรม... ข้า... ก็... ได้... ตระหนัก... ว่า... ข้า... ไม่... สามารถ... หนี... ความ... ผิด... ของ... ข้า... ได้... อีก... ต่อ... ไป...” “นาง... กำลัง... จะ... ทวง... คืน... สิ่ง... ที่... นาง... สูญเสีย... ไป... และ... ข้า... ก็... ยอม... รับ... ชะตากรรม... นั้น...” ลลิตาเดินเข้ามาในห้องอย่างช้าๆ นางก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามา ยืนเผชิญหน้ากับองค์ชายบุรินทร์โดยตรง ดวงตาของนางยังคงฉายแววเย็นชา แต่ก็มีความเศร้าปะปนอยู่ “ท่าน... ทรง... ทราบ... แล้ว...” ลลิตากล่าวเสียงเรียบ “ท่าน... ทรง... ทราบ... แล้ว... ว่า... สิ่ง... ที่... ท่าน... ทรง... ทำ... มัน... เลวร้าย... เพียงใด...” “ข้า... รู้... ว่า... ข้า... ได้... ทำ... ผิด... อย่าง... มหันต์...” องค์ชายบุรินทร์ตรัส “และ... ข้า... ก็... ยอม... รับ... ผล... ของ... การ... กระทำ... ของ... ข้า...” “ผล... นั้น... คือ... ความ... เจ็บ... ปวด... ของ... ข้า... มา... ตลอด... สิบ... กว่า... ปี...” ลลิตากล่าว “ท่าน... พราก... ทุกสิ่ง... ไป... จาก... ข้า... ท่าน... พราก... พ่อ... แม่... และ... ครอบครัว... ของ... ข้า... ไป...” “ข้า... ไม่... เคย... ต้องการ... สิ่ง... เหล่านี้...” ลลิตาชี้ไปที่ข้าวของมีค่าในห้อง “ข้า... เพียง... ต้องการ... ครอบครัว... ของ... ข้า... กลับ... คืน... มา...” “แต่... มัน... เป็น... ไป... ไม่... ได้... แล้ว...” น้ำตาเม็ดเล็กๆ ไหลรินลงมาจากแก้มของลลิตา นางปาดมันออกไปอย่างรวดเร็วราวกับรังเกียจ “ท่าน... ทรง... ได้... ทำ...ลาย... ชีวิต... ของ... ข้า... จน... หมด... สิ้น...” ลลิตากล่าว “และ... วันนี้... ข้า... ก็... จะ... ทำ...ลาย... ชีวิต... ของ... ท่าน... ให้... สิ้น... สิ้น... เช่น... กัน...” “ข้า... พร้อม... แล้ว...” องค์ชายบุรินทร์ตรัส “ข้า... พร้อม... ที่จะ... ชดใช้... หนี้... แห่ง... ชีวิต... ที่... ข้า... ติด... ค้าง... กับ... เจ้า... และ... วิญญาณ... ของ... พ่อ... แม่... ของ... เจ้า...” “ถ้า... การ... ตาย... ของ... ข้า... จะ... ทำให้... เจ้า... ได้... รับ... ความ... สุข... หรือ... ความ... สงบ... สุข... ข้า... ก็... ยินดี...” คุณหญิงบุษบาห์พยายามจะเอ่ยห้าม แต่ก็ไม่สามารถหาคำพูดใดมาอธิบายความรู้สึกของตนเองได้ นางมองเห็นความขัดแย้งในใจของลลิตาอย่างชัดเจน นางต้องการแก้แค้น แต่ขณะเดียวกันก็ดูเหมือนจะลังเล “ท่าน... คิด... ว่า... การ... ตาย... ของ... ท่าน... จะ... แก้ไข... อะไร... ได้... หรือ?” ลลิตากล่าว “มัน... จะ... ทำให้... พ่อ... แม่... ของ... ข้า... กลับ... คืน... มา... หรือ? มัน... จะ... ทำให้... ความ... เจ็บ... ปวด... ของ... ข้า... หาย... ไป... หรือ?” “ไม่...” ลลิตาตอบคำถามตัวเอง “มัน... จะ... ไม่... ได้... อะไร... เลย... นอกจาก... ความ... ว่างเปล่า...” นางหันไปมองคุณหญิงบุษบาห์ “ท่าน... ผู้... มี... วิชา... อาคม... ท่าน... คง... จะ... เข้าใจ... ดี... ว่า... ความ... แค้น... มัน... ทำลาย... จิตใจ... ของ... ผู้... ครอบ... ครอง... มัน... มาก... แค่... ไหน...” “ข้า... รู้... ว่า... เจ้า... กำลัง... เจ็บ... ปวด...” คุณหญิงบุษบาห์เอ่ยเสียงแผ่วเบา “แต่... การ... แก้แค้น... ไม่... ใช่... หนทาง... ที่จะ... นำ... พา... เจ้า... ไปสู่... ความ... สุข...” “แล้ว... ทาง... ไหน... เล่า... ที่... จะ... นำ... พา... ข้า... ไปสู่... ความ... สุข?” ลลิตาถาม “ท่าน... เคย... ประสบ... กับ... สิ่ง... ที่... ข้า... ประสบ... มา... หรือ? ท่าน... เคย... สูญเสีย... ทุกสิ่ง... ไป... จน... ไม่... เหลือ... อะไร... เลย... หรือ?” “ข้า... อาจ... ไม่เคย... ประสบ... กับ... สิ่ง... เดียวกัน... กับ... เจ้า...” คุณหญิงบุษบาห์ตอบ “แต่... ข้า... เคย... เห็น... ความ... เจ็บ... ปวด... และ... ความ... สูญเสีย... มา... มาก... มาย... และ... ข้า... ก็... ได้... เห็น... ว่า... ผู้ที่... เลือก... จะ... ปล่อยวาง... และ... ก้าว... ต่อ... ไป... มัก... จะ... พบ... กับ... แสงสว่าง... เสมอ...” “แสงสว่าง...” ลลิตากล่าวอย่างเย้ยหยัน “ใน... เมื่อ... โลก... ของ... ข้า... มืด... มิด... มา... ตลอด... สิบ... กว่า... ปี... แล้ว...” “แล้ว... ถ้า... ข้า... จะ... ช่วย... เจ้า... เล่า?” องค์ชายบุรินทร์ตรัส “ถ้า... ข้า... จะ... พยายาม... ชดใช้... หนี้... นี้... ด้วย... การ... กระทำ... แทน... ที่จะ... เป็น... เพียง... คำพูด... เจ้า... จะ... ยอม... รับ... หรือไม่?” ลลิตาเงียบไป นางมองสำรวจองค์ชายบุรินทร์อย่างพิจารณา แววตาของพระองค์ในยามนี้ แตกต่างจากภาพลักษณ์ขององค์ชายรัชทายาทผู้เย่อหยิ่งและเย็นชาที่นางเคยรับรู้มา แววตาที่เต็มไปด้วยความสำนึกผิด ความเจ็บปวด และความปรารถนาที่จะแก้ไข “ท่าน... จะ... ชดใช้... อย่างไร... หรือ?” ลลิตาถาม “ท่าน... จะ... คืน... พ่อ... แม่... ของ... ข้า... มา... หรือ?” “ไม่...” องค์ชายบุรินทร์ตรัส “แต่... ข้า... จะ... มอบ... ทุกสิ่ง... ที่... ข้า... สามารถ... มอบ... ได้... ให้... แก่... เจ้า... ข้า... จะ... สร้าง... ความ... มั่นคง... และ... ความ... ปลอดภัย... ให้... แก่... เจ้า... และ... ผู้ที่... อยู่... เคียงข้าง... เจ้า...” “ข้า... จะ... ใช้... อำนาจ... และ... ทรัพยากร... ทั้งหมด... ที่... ข้า... มี... เพื่อ... ปกป้อง... เจ้า... จาก... อันตราย... ทั้งปวง... และ... จะ... ทำให้... เจ้า... มี... ชีวิต... ที่... ดี... กว่า... ที่... เจ้า... เคย... ได้... รับ... มา...” “และ... ถ้า... เจ้า... ต้องการ... ความ... ยุติธรรม... ข้า... ก็... จะ... น้อม... รับ... การ... พิพากษา... จาก... เบื้องบน... หรือ... จาก... กฎ... แห่ง... กรรม...” ลลิตากลืนน้ำลายลงคอ นางรู้สึกถึงความสับสนที่คุกรุ่นอยู่ในใจ ความต้องการแก้แค้นยังคงมีอยู่ แต่คำพูดขององค์ชายบุรินทร์ก็ปลุกเร้าความหวังริบหรี่ในส่วนลึกของจิตใจ “ท่าน... จะ... พิสูจน์... ตัว... เอง... อย่างไร?” ลลิตาถาม “คำพูด... ของ... ท่าน... ช่าง... หวานหู... แต่... ข้า... เคย... ได้ยิน... คำ... สัญญา... ที่... ถูก... ผิด... สัญญา... มา... มาก... มาย...” “ข้า... จะ... พิสูจน์... ด้วย... การ... กระทำ...” องค์ชายบุรินทร์ตรัส “และ... ข้า... ก็... หวัง... ว่า... เจ้า... จะ... ให้... โอกาส... แก่... ข้า...” คุณหญิงบุษบาห์มองลลิตาอย่างเข้าใจ นางรู้ว่าการปลดเปลื้องพันธนาการแห่งความแค้นนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย และต้องใช้เวลา “ทุกสิ่ง... ที่เกิดขึ้น... มี... เหตุ... และ... ผล...” คุณหญิงบุษบาห์กล่าว “และ... บางครั้ง... การ... ให้อภัย... คือ... พลัง... ที่... ยิ่งใหญ่... ที่สุด...” ลลิตายังคงยืนนิ่ง นางครุ่นคิดถึงคำพูดทั้งหมดที่ได้ยิน ได้เห็น สีหน้าขององค์ชายบุรินทร์ที่ดูอ่อนแอลงอย่างเห็นได้ชัด แต่ก็แฝงไปด้วยความแน่วแน่ “ข้า... ต้องการ... เวลา...” ลลิตากล่าว “ข้า... ต้องการ... เวลา... เพื่อ... ตัดสินใจ...” นางหันหลังให้ทุกคน ก่อนจะเดินออกจากห้องไป ทิ้งไว้เพียงความสงสัยและคำถามมากมายในอากาศ