แสงสีฟ้าสว่างจ้าจากอัญมณีแห่งนภาทอประกายสะท้อนทั่วทั้งถ้ำ บัวแก้วยังคงนั่งนิ่ง สัมผัสได้ถึงพลังอันมหาศาลที่กำลังไหลเวียนอยู่ในตัวเธอ มันไม่ใช่ความรู้สึกเย็นยะเยือกอย่างที่เคยเป็นอีกต่อไป แต่เป็นความอบอุ่นที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง ราวกับว่าหัวใจของเธอเองกำลังเต้นเป็นจังหวะเดียวกับอัญมณีชิ้นนี้ "นี่มัน... เหลือเชื่อจริงๆ" พระยาเดชเดชาเอ่ยอุทาน ดวงตาเบิกกว้างมองดูปรากฏการณ์ตรงหน้า "พลังของมัน... ดูเหมือนจะสมบูรณ์ขึ้นแล้ว" "ใช่เพคะ" บัวแก้วตอบ เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อยด้วยความตื่นเต้นระคนตกใจ "บัวแก้วรู้สึกได้ พลังนี้... มันไม่ใช่ของใครอื่น มันเหมือนเป็นส่วนหนึ่งของบัวแก้ว" นายทองที่ยืนสังเกตการณ์อยู่ห่างๆ ยิ้มบางๆ "นั่นเป็นสัญญาณที่ดี บัวแก้ว" เขากล่าว "แสดงว่าจิตใจของเจ้าบริสุทธิ์เพียงพอ และพร้อมที่จะรับพลังของอัญมณีอย่างเต็มที่แล้ว" "แต่... มันเร็วเกินไปหรือเปล่าคะ" บัวแก้วถาม "บัวแก้วคิดว่าบัวแก้วยังไม่ได้ทำอะไรที่น่ายกย่อง หรือเสียสละอะไรเลย" "การที่เจ้าไม่ย่อท้อต่ออุปสรรค" นายทองอธิบาย "การที่เจ้าพยายามฝึกฝนจิตใจของตนเองให้สงบและบริสุทธิ์อยู่เสมอ แม้ในสถานการณ์ที่ยากลำบาก นั่นแหละคือการเสียสละอันยิ่งใหญ่แล้ว" พระยาเดชเดชาเดินเข้ามาใกล้ บัวแก้วเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยแววตาที่ฉายประกายแห่งความหวัง "ท่านคิดว่าเราจะใช้พลังนี้ต่อกรกับเจ้าพระยาพิศาลได้หรือคะ" "ข้าไม่แน่ใจ" พระยาเดชเดชาตอบตามตรง "พลังของอัญมณีแห่งนภานั้นลึกลับเกินกว่าที่ใครจะคาดเดาได้ แต่สิ่งที่ข้ามั่นใจคือ หากพลังนี้สมบูรณ์แล้ว มันย่อมมีพลังอำนาจในการปกป้องและต่อสู้" "แล้วเราจะรู้ได้อย่างไรว่าเมื่อไหร่ควรใช้มัน" บัวแก้วถาม "เจ้าจะรู้เอง" นายทองกล่าว "เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม พลังจะนำทางเจ้า" ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าอันเร่งรีบก็ดังมาจากปากถ้ำ นายทองชักดาบออกมาเตรียมพร้อมทันที "มีคนมา" เขากระซิบ "ใครกัน?" พระยาเดชเดชาถาม พลางดึงดาบของตนออกมาเช่นกัน "คงไม่ใช่คนของข้า" นายทองตอบ "เพราะหากเป็นพวกเขา จะต้องมีสัญญาณมาก่อน" ไม่นานนัก ร่างของชายชุดดำหลายคนก็ปรากฏตัวขึ้นที่ปากถ้ำ ใบหน้าของพวกเขาถูกปกปิดด้วยผ้าสีดำ มีเพียงดวงตาที่ส่อประกายอำมหิต "เจ้าพระยาพิศาลส่งพวกแกมาสินะ" นายทองกล่าวเสียงเย็น "คิดว่าพวกแกจะเข้ามาที่นี่ได้ง่ายๆ หรือไง" "อย่าได้โอ้อวด เจ้าแก่" หัวหน้ากลุ่มชายชุดดำกล่าวเสียงห้าว "ข้ารู้ว่าเจ้าซ่อนอะไรไว้ที่นี่ จงมอบอัญมณีนั้นมาซะ แล้วพวกเราจะไว้ชีวิตพวกเจ้า" "ฝันไปเถอะ!" พระยาเดชเดชาตะโกนสวนกลับ "ไม่มีวันนั้นเด็ดขาด!" การต่อสู้เริ่มขึ้นทันที ชายชุดดำพุ่งเข้ามาด้วยความรวดเร็ว แต่นายทองและพระยาเดชเดชาเตรียมพร้อมรับมืออยู่แล้ว เสียงดาบกระทบกันดังกึกก้องไปทั่วถ้ำ บัวแก้วถอยไปตั้งหลักอยู่ด้านใน พยายามรวบรวมสมาธิและควบคุมพลังของอัญมณีที่อยู่ในมือ "บัวแก้ว!" พระยาเดชเดชาตะโกนเรียกขณะที่กำลังปัดป้องการโจมตี "ตั้งสมาธิ! ใช้พลังของมัน!" บัวแก้วพยักหน้า เธอหลับตาลง พยายามนึกถึงความรู้สึกอบอุ่นที่ไหลเวียนอยู่ในตัวเธอ เธอจินตนาการว่าพลังนั้นกำลังก่อตัวขึ้นในฝ่ามือของเธอ ชายชุดดำคนหนึ่งพุ่งเป้าหมายมาที่บัวแก้ว หวังจะตัดกำลังสำคัญไป เขาใช้ดาบเล่มยาวฟันเข้าใส่เธออย่างรวดเร็ว แต่นายทองมองเห็นและพุ่งเข้าไปขวางไว้ได้ทันพอดี "อย่ามายุ่งกับบัวแก้ว!" นายทองคำราม ในขณะที่การต่อสู้กำลังดำเนินไปอย่างดุเดือด บัวแก้วก็รู้สึกได้ถึงพลังที่เข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ ในมือของเธอ เธอตัดสินใจที่จะลองใช้มันเป็นครั้งแรก "อัญมณีแห่งนภา โปรดช่วยพวกเราด้วย!" เธอเปล่งเสียงออกมา ทันใดนั้นเอง แสงสีฟ้าจากอัญมณีก็สว่างวาบขึ้นอย่างรุนแรง มันแผ่กระจายออกไปรอบๆ อย่างรวดเร็ว สร้างแรงสั่นสะเทือนที่ทำให้เหล่าชายชุดดำเสียหลักไปชั่วขณะ "อะไรกัน!" หัวหน้ากลุ่มร้องอุทานด้วยความตกใจ "นี่มันพลังอะไรกัน!" บัวแก้วลืมตาขึ้น มองดูผลลัพธ์ที่เกิดขึ้น เธอรู้สึกถึงความเหนื่อยล้าเล็กน้อย แต่ก็รู้สึกดีใจที่พลังของอัญมณีสามารถช่วยเหลือได้จริง "ไป!" นายทองตะโกน "ตอนนี้แหละ!" นายทองและพระยาเดชเดชาใช้จังหวะที่พวกชายชุดดำเสียหลัก บุกเข้าโจมตีอย่างต่อเนื่อง พวกเขาต่อสู้กันอย่างดุเดือด จนในที่สุด ชายชุดดำที่เหลือก็ต้องล่าถอยไป ทิ้งให้บัวแก้ว นายทอง และพระยาเดชเดชา ยืนหอบหายใจอยู่ท่ามกลางความเงียบที่กลับคืนมา "พวกมันหนีไปแล้ว" พระยาเดชเดชาพูด พลางเช็ดเหงื่อที่ไหลอาบหน้า "แต่ข้าแน่ใจว่าเจ้าพระยาพิศาลจะต้องส่งพวกมันกลับมาอีก" "เราต้องเตรียมพร้อม" นายทองกล่าว "การที่พลังของอัญมณีปรากฏขึ้น จะทำให้เจ้าพระยาพิศาลรู้ว่าเราอยู่ที่นี่ และเร่งแผนการของมันให้เร็วขึ้น" บัวแก้วมองอัญมณีในมือ แสงสีฟ้าอ่อนๆ ยังคงเปล่งประกายอยู่ "บัวแก้วไม่คิดว่าเรื่องมันจะวุ่นวายขนาดนี้" เธอพึมพำ "บัวแก้วแค่อยากจะมีชีวิตที่สงบสุข" "เส้นทางที่เจ้าเลือก มันไม่ง่ายเช่นนั้นหรอก บัวแก้ว" พระยาเดชเดชาปลอบ "แต่ตราบใดที่เรายังอยู่ด้วยกัน ข้าเชื่อว่าเราจะผ่านมันไปได้" นายทองพยักหน้าเห็นด้วย "ข้าจะส่งคนไปแจ้งข่าวที่เมืองหลวงให้เร็วที่สุด พวกเขาจะคอยจับตาดูความเคลื่อนไหวของเจ้าพระยาพิศาล" บัวแก้วพยักหน้ารับ เธอรู้สึกถึงความหนักใจที่เพิ่มขึ้น แต่ก็มีความหวังและความมุ่งมั่นที่จะปกป้องอัญมณีแห่งนภา และหัวใจของเธอเอง