ภายในอุโมงค์ที่มืดมิด องครักษ์ทั้งสองเร่งฝีเท้าพาบัวแก้ววิ่งไปตามทางลับ พวกเขาต้องรีบนำตัวเธอออกมาให้ปลอดภัยจากสมรภูมิที่กำลังลุกลาม ภายในใจของบัวแก้วเต็มไปด้วยความกังวลและความหวังที่ปะปนกัน เธอภาวนาให้กล้าทำภารกิจของเขาสำเร็จ และให้พระยาเดชเดชาสามารถเอาตัวรอดได้ "เราจะไปที่ไหนกันเพคะ" บัวแก้วถามเสียงหอบเหนื่อย "เราจะพาคุณหนูไปยังที่ปลอดภัย" องครักษ์คนหนึ่งตอบ "ท่านพิชัยได้เตรียมทางหนีฉุกเฉินไว้แล้ว" "ทางหนีฉุกเฉิน?" บัวแก้วเลิกคิ้วสงสัย "ใช่แล้ว" องครักษ์อีกคนอธิบาย "หากเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝัน ทางลับนี้จะนำเราไปยังจุดนัดพบที่ปลอดภัย" พวกเขามาถึงทางแยก บัวแก้วจำได้ว่ากล้าเลือกทางด้านซ้าย แต่ในครั้งนี้ องครักษ์คนหนึ่งกลับเลือกเส้นทางด้านขวา "ทำไมเราไม่ไปทางนั้นล่ะเพคะ" บัวแก้วถาม "ทางนั้นอันตรายเกินไป" องครักษ์คนแรกกล่าว "มีทหารของเสนาบดีกลาโหมดักรออยู่" "แล้วทางนี้ล่ะเพคะ" "ทางนี้จะพาเราไปยัง 'อุโมงค์มังกร' เป็นทางลับที่ซับซ้อนกว่า แต่ปลอดภัยกว่า" บัวแก้วพยักหน้า เธอเชื่อใจองครักษ์ทั้งสอง พวกเขาคือผู้ที่อยู่เคียงข้างพระยาเดชเดชามาโดยตลอด ขณะที่พวกเขากำลังเดินลึกเข้าไปในอุโมงค์มังกรนั้นเอง เสียงฝีเท้าดังมาจากด้านหลัง ทำให้ทั้งสามคนชะงัก "ใครน่ะ!" องครักษ์คนหนึ่งตะโกน พลางชักดาบออกมาเตรียมพร้อม เงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นจากความมืด เป็นกล้า! ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยเหงื่อ และดูเหนื่อยอ่อน "กล้า!" บัวแก้วร้องออกมาด้วยความดีใจ "คุณหนู!" กล้าพูดเสียงแหบพร่า "ข้า... ข้าไปถึงท่านพิชัยแล้ว" "จริงหรือ!" องครักษ์ทั้งสองอุทานพร้อมกัน "ใช่" กล้าพยักหน้า "ท่านพิชัยกำลังรวบรวมกำลังพล และเตรียมการรับมือ" "แล้วท่านพระยาเดชเดชาล่ะ?" บัวแก้วถามทันที เสียงของเธอเต็มไปด้วยความหวัง "ตอนที่ข้าออกมา ท่านยังคงต่อสู้อยู่" กล้าตอบ "แสงจากอัญมณีช่วยให้ท่านมีโอกาสหนีออกมาได้บ้าง แต่ข้าไม่แน่ใจว่าท่านจะปลอดภัยหรือไม่" "แย่แล้ว!" องครักษ์คนแรกกล่าว "ถ้าท่านพระยาไม่รอด..." "เราต้องเชื่อมั่นในตัวท่านพระยา" กล้าพูดเสริม "ท่านเป็นนักรบที่เก่งกาจ" "แล้วแผนต่อไปคืออะไร" บัวแก้วถาม "ท่านพิชัยให้ข้ามารับคุณหนู" กล้าอธิบาย "เราต้องรีบไปยังจุดนัดพบให้เร็วที่สุด" "จุดนัดพบอยู่ที่ไหน" องครักษ์คนที่สองถาม "อยู่ไม่ไกลจากที่นี่" กล้าตอบ "แต่เราต้องระวังตัว ทางอุโมงค์นี้มีหลายทางแยก และไม่รู้ว่าจะมีศัตรูซุ่มซ่อนอยู่หรือไม่" ทั้งห้าคนเดินต่อกันไปอย่างระมัดระวัง กล้าเดินนำหน้า คอยสอดส่องเส้นทาง ส่วนองครักษ์ทั้งสองคอยประกบข้างบัวแก้ว "เราใกล้ถึงแล้ว" กล้าบอกหลังจากเดินไปอีกครู่หนึ่ง "อีกไม่นานเราก็จะถึงทางออก" ในที่สุด พวกเขาก็มาถึงปากอุโมงค์ที่ซ่อนตัวอยู่ใต้พุ่มไม้หนาทึบ แสงแดดยามบ่ายสาดส่องเข้ามา ทำให้ทุกคนต้องหรี่ตา "ในที่สุดเราก็ออกมาได้" องครักษ์คนแรกกล่าวอย่างโล่งอก "รีบไปกันเถอะ" กล้าเร่ง พวกเขาออกจากป่า และมุ่งหน้าไปยังที่ที่ท่านพิชัยกำหนดไว้ ระหว่างทาง บัวแก้วไม่สามารถหยุดคิดถึงพระยาเดชเดชาได้ เธอภาวนาให้เขาปลอดภัย และหวังว่าแผนของท่านพิชัยจะประสบความสำเร็จ "เราจะแน่ใจได้อย่างไรว่าท่านพระยาจะปลอดภัย" บัวแก้วถามกล้า "เราต้องเชื่อมั่นในตัวท่าน" กล้าตอบ "และต้องเชื่อมั่นในแผนของท่านพิชัย" "ถ้าท่านพระยาเป็นอะไรไป... ข้าจะทำอย่างไร" น้ำเสียงของบัวแก้วสั่นเครือ กล้าหยุดเดิน และหันมามองบัวแก้ว "คุณหนู... ข้าเข้าใจความรู้สึกของคุณ" "ท่านเข้าใจจริงๆ หรือ" บัวแก้วถาม "ข้า... ข้ารู้สึกเช่นเดียวกับคุณ" กล้ากล่าว "ท่านพระยาเดชเดชาเป็นคนที่ดีมาก" บัวแก้วมองหน้ากล้า เธอสัมผัสได้ถึงความจริงใจในดวงตาของเขา "ข้าอยากกลับไปช่วยท่าน" บัวแก้วกล่าว "ข้าทราบ" กล้าตอบ "แต่ตอนนี้ หน้าที่ของเราคือต้องทำให้แผนของท่านพิชัยสำเร็จก่อน" "แล้วเราจะรู้ข่าวคราวของท่านพระยาได้อย่างไร" "เมื่อเราไปถึงที่หมายแล้ว เราจะส่งคนออกไปสืบข่าว" กล้าบอก พวกเขาเดินทางต่อไปจนกระทั่งมองเห็นค่ายทหารที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากที่นั่น "นั่นไง! ค่ายของท่านพิชัย!" องครักษ์คนหนึ่งชี้บอก ทั้งห้าคนเร่งฝีเท้าไปยังค่ายทหาร เมื่อไปถึง พวกเขาก็ถูกทหารยามนำตัวไปยังกระโจมมใหญ่ของท่านพิชัย ท่านพิชัยเมื่อเห็นบัวแก้วและกล้า ก็รีบเดินเข้ามาหา "บัวแก้ว! กล้า! พวกเจ้าปลอดภัยดี ข้าโล่งใจมาก" ท่านพิชัยกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความโล่งอก "ท่านคะ" บัวแก้วรีบเข้าไปหา "ท่านพระยาเดชเดชา... ท่านเป็นอย่างไรบ้างเพคะ" ท่านพิชัยมองหน้าบัวแก้วด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "ข้า... ข้ายังไม่ได้รับข่าวคราวของท่านพระยาเดชเดชา" หัวใจของบัวแก้วหล่นวูบ เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบถล่มลงมา "แต่ข้าได้สั่งให้คนออกไปค้นหาแล้ว" ท่านพิชัยกล่าวปลอบ "และข้าก็กำลังเตรียมการเพื่อเข้าช่วยเหลือ" "แล้ว... อัญมณีล่ะเพคะ" บัวแก้วถาม "อัญมณีอยู่ในความครอบครองของข้าแล้ว" กล้าตอบ "ข้าได้นำมันมาส่งให้ท่านพิชัยเรียบร้อยแล้ว" ท่านพิชัยยิ้มให้กล้า "เจ้าทำได้ดีมาก กล้า" "แต่เราต้องรีบช่วยท่านพระยาเดชเดชา" บัวแก้วกล่าวอย่างเด็ดเดี่ยว "แน่นอน" ท่านพิชัยตอบ "แต่ตอนนี้ เจ้าต้องพักผ่อนก่อน" บัวแก้วส่ายหน้า "ข้าไม่พักจนกว่าจะได้ข่าวของท่านพระยา" ท่านพิชัยมองเข้าไปในดวงตาของบัวแก้ว เห็นความมุ่งมั่นและความเป็นห่วงที่ฉายชัดออกมา เขาถอนหายใจเบาๆ "ก็ได้" "เราจะทำทุกวิถีทางเพื่อช่วยเหลือท่านพระยาเดชเดชา" ท่านพิชัยกล่าว บัวแก้วรู้สึกโล่งใจขึ้นมาเล็กน้อย เธอมั่นใจว่าท่านพิชัยจะทำตามที่พูด