คืนนั้น ท้องฟ้ามืดสนิท มีเพียงแสงจันทร์นวลที่ส่องลงมาเป็นบางครั้ง บัวแก้วนั่งอยู่บนรถม้าที่เคลื่อนตัวไปอย่างเงียบเชียบ ทหารสองนายประกบข้างรถม้าอย่างระมัดระวัง พระยาเดชเดชาทรงม้าอยู่ด้านหน้า นำทางไปสู่ที่หมายอันปลอดภัย "ท่านแน่ใจหรือว่าจะพาบัวแก้วไปที่นั่น" หนึ่งในทหารถามพระยาเดชเดชา "ที่นั่นคือที่เดียวที่ปลอดภัยที่สุดสำหรับนางในตอนนี้" พระยาเดชเดชาตอบ "เป็นสถานที่ที่คนนอกยากจะล่วงรู้" "แต่ถ้าหากศัตรูตามมาเจอ… " "เราจะจัดการเอง" พระยาเดชเดชาตัดบท "หน้าที่ของเราคือคุ้มครองนาง และนำอัญมณีกลับคืนมา" รถม้าแล่นไปเรื่อยๆ บัวแก้วมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นเพียงเงาไม้ที่ไหวเอนไปตามสายลม และแสงจันทร์ที่ส่องกระทบใบไม้เป็นประกาย เธอยังคงกำก้อนหินสีเขียวอมฟ้าไว้ในมือ ความเย็นของมันช่วยให้เธอสงบลงได้บ้าง "ท่านขุนนาง" เธอเอ่ยถามเสียงเบา "ท่านบอกว่าก้อนหินนี้คือ 'อัญมณีแห่งนภา' มันคืออะไรหรือคะ" พระยาเดชเดชาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะตอบ "มันคืออัญมณีที่เชื่อกันว่ามีพลังอำนาจในการควบคุมธรรมชาติ เป็นสิ่งล้ำค่าที่ตกทอดมาจากยุคโบราณ มันมีความสำคัญต่อบ้านเมืองของเราอย่างยิ่ง" "แล้วทำไมทุกคนถึงอยากได้มันนัก" "เพราะผู้ใดครอบครองมัน จะมีอำนาจเหนือกว่าผู้อื่น" พระยาเดชเดชาอธิบาย "และในเวลานี้ มีกลุ่มขุนนางชั่วร้ายที่ต้องการนำมันไปใช้ในทางที่ผิด เพื่อก่อกบฏและยึดครองบัลลังก์" บัวแก้วอ้าปากค้างด้วยความตกใจ "บัวแก้ว… บัวแก้วไปเกี่ยวข้องกับเรื่องใหญ่ขนาดนี้ได้อย่างไร" "ชะตาชีวิตนำพาเจ้ามา" พระยาเดชเดชาตอบ "เจ้าคือผู้ที่ถูกเลือกให้เป็นผู้ปกป้องมัน" "แต่บัวแก้วเป็นเพียงชาวบ้านธรรมดา" "บางครั้ง ชาวบ้านธรรมดาก็มีความกล้าหาญและความแข็งแกร่งที่ยิ่งใหญ่กว่าเหล่าขุนนางเสียอีก" พระยาเดชเดชาให้กำลังใจ "ข้าเชื่อในตัวเจ้า" รถม้าแล่นมาถึงเชิงเขาแห่งหนึ่ง พระยาเดชเดชาผงกศีรษะเป็นสัญญาณให้หยุดรถม้า "เราถึงที่หมายแล้ว" ทหารทั้งสองนายลงจากรถม้า และช่วยบัวแก้วออกมา ท่ามกลางความมืด มีทางเดินเล็กๆ ทอดยาวขึ้นไปบนเขา "ที่นี่คืออะไรหรือคะ" บัวแก้วถาม "ที่นี่คือ 'วัดถ้ำอรุณ' เป็นวัดเก่าแก่ที่ซ่อนตัวอยู่บนเขาแห่งนี้" พระยาเดชเดชาตอบ "มีพระสงฆ์ผู้ทรงศีลจำพรรษาอยู่ และท่านจะช่วยปกป้องเจ้าได้" พวกเขาทั้งหมดเดินขึ้นบันไดหินไปอย่างช้าๆ ระหว่างทาง พระยาเดชเดชาก็เล่าเรื่องราวเกี่ยวกับวัดแห่งนี้ให้บัวแก้วฟัง ว่าเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ที่เก็บรักษาความลับบางอย่างไว้มากมาย เมื่อมาถึงยอดเขา พวกเขาก็พบกับปากถ้ำขนาดใหญ่ ที่มีประติมากรรมรูปพญานาคแกะสลักอย่างงดงามอยู่สองข้างทาง แสงเทียนริบหรี่จากภายในถ้ำส่องสว่างออกมา "สวัสดี ท่านพระยา" เสียงทุ้มกังวานของพระสงฆ์ชราดังออกมาจากในถ้ำ "นมัสการหลวงพ่อ" พระยาเดชเดชาและทหารทั้งสองก้มลงกราบ "ข้าพาผู้หนึ่งมาฝาก หลวงพ่อโปรดเมตตาด้วย" "อาตมากำลังรออยู่" พระสงฆ์ชราเดินออกมาจากภายในถ้ำ ใบหน้าของท่านเปี่ยมด้วยเมตตา "เข้ามาเถิด แม่หนู" บัวแก้วมองก้อนหินในมืออีกครั้ง แสงจันทร์ยามนี้ส่องกระทบมัน ทำให้มันเปล่งประกายสีเขียวอมฟ้าสว่างไสว ราวกับมีชีวิตของมันเอง เธอไม่รู้เลยว่าอนาคตของเธอจะเป็นอย่างไร แต่ในตอนนี้ เธอได้ก้าวเข้ามาสู่โลกใบใหม่ โลกที่เต็มไปด้วยอันตราย ความลึกลับ และคำสัญญาใจใต้ร่มฉัตรทอง