หลังจากเหตุการณ์ที่เกือบจะถูกจับตัว บรรยากาศในรถม้าก็เต็มไปด้วยความตึงเครียด บัวแก้วยังคงมีอาการหวาดผวาเล็กน้อย แต่เธอก็พยายามสงบสติอารมณ์ โดยมีอัญมณีแห่งนภาที่เย็นเฉียบในมือคอยปลอบประโลม พระยาเดชเดชาขับรถม้าต่อไปอย่างระมัดระวัง ยิ่งเข้าใกล้เขตแดนของนายทองมากเท่าไหร่ ป่าก็ยิ่งทึบหนาแน่นขึ้น ต้นไม้สูงใหญ่ปกคลุมจนแสงแดดส่องลงมาได้เพียงรำไร "เราใกล้จะถึงแล้ว" พระยาเดชเดชาเอ่ยขึ้น "ป่าแห่งนี้เป็นที่รู้จักในนาม 'ป่าลึกหมอกเมฆ' ไม่มีใครอยากเข้ามาในนี้ นอกจากพวกโจรป่าอย่างพวกของนายทอง" "แล้วเราจะแน่ใจได้อย่างไรว่านายทองจะไม่ทำอันตรายพวกเรา" บัวแก้วถามด้วยน้ำเสียงกังวล "เมื่อสักครู่พวกที่ตามล่าเรามา ก็บอกว่าเจ้าพระยาพิศาลต้องการให้จับตัวบัวแก้วไป" "ขุนนางพิชัยได้ฝากสัญลักษณ์บางอย่างไว้กับนายทองแล้ว" พระยาเดชเดชาอธิบาย "มันเป็นเหมือนใบเบิกทางที่จะทำให้เราได้รับการต้อนรับที่ดี เขาไว้ใจขุนนางพิชัย เพราะขุนนางพิชัยเคยช่วยคนในหมู่บ้านของเขาไว้ครั้งหนึ่ง" "บัวแก้วหวังว่าจะเป็นเช่นนั้นนะคะ" บัวแก้วถอนหายใจ "บัวแก้วรู้สึกอ่อนล้าเต็มทีแล้ว" "อีกไม่นาน เราก็จะถึงที่พัก" พระยาเดชเดชาให้คำมั่น "นายทองมีที่ซ่อนลับที่ปลอดภัย ที่ซึ่งคนภายนอกยากจะล่วงรู้" รถม้าค่อยๆ เลี้ยวเข้าไปในทางเล็กๆ ที่แทบจะมองไม่เห็น ร่มเงาของต้นไม้ปกคลุมจนมืดมิด บัวแก้วมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นเพียงใบไม้สีเขียวเข้ม และเถาวัลย์ที่ห้อยระย้า ราวกับจะบอกให้ผู้ที่ไม่ได้รับเชิญรู้ว่า พวกเขาได้ก้าวเข้ามาสู่ดินแดนที่ไม่เป็นมิตร หลังจากเดินทางต่อไปอีกพักหนึ่ง รถม้าก็หยุดลง ท่ามกลางความเงียบสงัดของป่า "เราถึงแล้ว" พระยาเดชเดชาเอ่ย "ลงจากรถม้าเถอะ" บัวแก้วลงจากรถม้าอย่างงุนงง เธอมองไปรอบๆ ไม่เห็นมีสิ่งปลูกสร้างใดๆ มีเพียงต้นไม้ใหญ่ที่ขึ้นอยู่หนาแน่น "ที่นี่คือที่ซ่อนของนายทองหรือคะ" "ใช่" พระยาเดชเดชาตอบ "รอดูสักครู่" ไม่นานนัก ชายร่างกำยำคนหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นจากเงามืด เขาแต่งกายด้วยเสื้อผ้าที่ทำจากหนังสัตว์ มีอาวุธครบมือ ดวงตาของเขามองสำรวจบัวแก้วและพระยาเดชเดชาด้วยความระแวดระวัง "ใครกันที่บังอาจเข้ามาในเขตแดนของข้า" ชายคนนั้นเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงห้าวหาญ "ข้าคือพระยาเดชเดชา" พระยาเดชเดชาตอบ "ข้ามาตามคำสั่งของท่านขุนนางพิชัย" ชายคนนั้นเลิกคิ้ว "ขุนนางพิชัยรึ? เขาฝากสิ่งใดมาด้วย" พระยาเดชเดชาหยิบจี้หินแกะสลักรูปนกอินทรีออกมาจากคอของตน "นี่คือสัญลักษณ์ที่ท่านขุนนางมอบให้" ชายคนนั้นมองจี้นั้นอย่างพิจารณา ก่อนจะเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย "ข้าจำได้ ขุนนางพิชัยเคยเล่าถึงสิ่งนี้" เขาหันไปทางบัวแก้ว "แล้วหญิงสาวผู้นี้เล่า? นางคือผู้ที่เขาเอ่ยถึงใช่หรือไม่?" "ใช่" พระยาเดชเดชาตอบ "นางคือผู้ที่ครอบครองอัญมณีแห่งนภา" ชายคนนั้นถอนหายใจยาว "ข้าเข้าใจแล้ว เชิญตามข้ามา" เขาผายมือเชิญให้บัวแก้วและพระยาเดชเดชาเดินตามเข้าไปในป่าลึกยิ่งขึ้น ที่นั่นเองที่บัวแก้วได้เห็นสิ่งที่ไม่คาดฝัน ลึกลงไปในโพรงของต้นไม้ใหญ่ มีทางเดินที่ซ่อนอยู่ ซึ่งทอดลึกลงไปใต้ดิน "นี่คือทางเข้าหมู่บ้านของพวกเรา" ชายคนนั้นกล่าว "ข้าคือนายทอง หัวหน้าของที่นี่" บัวแก้วก้าวเดินตามนายทองลงไปในทางเดินนั้น เธอพบว่าเบื้องล่างนั้นเป็นเหมือนหมู่บ้านเล็กๆ ที่ซ่อนตัวอยู่ใต้ดิน มีกระท่อมที่สร้างขึ้นจากไม้และดิน มีผู้คนมากมายที่อาศัยอยู่ที่นั่น พวกเขาดูแปลกตา แต่น้ำใจที่พวกเขามีให้กับบัวแก้วและพระยาเดชเดชานั้นสัมผัสได้ "ยินดีต้อนรับสู่บ้านของเรา" นายทองกล่าว "ถึงแม้พวกเราจะเป็นโจรป่า แต่พวกเราก็มีกฎและระเบียบของพวกเราเอง และพวกเราไม่ยอมให้คนชั่วอย่างเจ้าพระยาพิศาลมายุ่มย่ามในดินแดนของเรา" บัวแก้วรู้สึกประหลาดใจกับสิ่งที่ได้พบเห็น เธอไม่เคยคิดว่ากลุ่มคนที่ถูกเรียกว่า "โจรป่า" จะมีระเบียบวินัยและจิตใจที่ดีงามถึงเพียงนี้ "ขอบคุณท่านนายทองมากค่ะ" บัวแก้วกล่าวด้วยความจริงใจ "บัวแก้วรู้สึกปลอดภัยที่นี่" "เจ้ามาที่นี่เพื่อหลบภัยใช่หรือไม่" นายทองถาม "และเจ้ามีสิ่งล้ำค่าที่พวกขุนนางชั่วต้องการ" "ใช่ค่ะ" บัวแก้วตอบ "บัวแก้วมี 'อัญมณีแห่งนภา' และบัวแก้วต้องการปกป้องมัน" นายทองพยักหน้า "ขุนนางพิชัยได้เล่าเรื่องนี้ให้ข้าฟังแล้ว ข้าจะช่วยเจ้าเอง" พระยาเดชเดชาสังเกตการณ์ทุกอย่างด้วยความรู้สึกพอใจ เขาเชื่อมั่นในคำพูดของนายทอง และเชื่อว่าที่แห่งนี้จะเป็นที่หลบภัยที่ปลอดภัยที่สุดสำหรับบัวแก้วในขณะนี้ "พวกเราจะอยู่ที่นี่สักพัก" พระยาเดชเดชาบอกกับนายทอง "จนกว่าจะมีแผนการที่แน่ชัดในการจัดการกับเจ้าพระยาพิศาล" "ได้เลย" นายทองตอบ "พวกเจ้าพักผ่อนเสียก่อน ในหมู่บ้านของเรามีที่พักที่เตรียมไว้ให้" บัวแก้วมองไปรอบๆ หมู่บ้านใต้ดินแห่งนี้ เธอรู้สึกถึงความอบอุ่นและปลอดภัยที่แผ่ซ่านเข้ามา เธอเชื่อว่าการเดินทางของเธอได้มาถึงจุดที่สำคัญแล้ว และเธอพร้อมที่จะเรียนรู้และต่อสู้เพื่อปกป้องอัญมณีแห่งนภา และบ้านเมืองของเธอ