หลังจากที่ได้ปรับความเข้าใจกัน ภาคินัยและทิพยรัตน์ก็รู้สึกว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่แน่นแฟ้นขึ้นกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด ความรู้สึกที่เคยถูกปิดกั้นเอาไว้ บัดนี้ได้ถูกปลดปล่อยออกมาอย่างเต็มที่ บรรยากาศภายในคฤหาสน์อบอุ่นและเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของทั้งสองคน ทิพยรัตน์รู้สึกได้ว่าเธอได้พบกับภาคินัยในอีกมุมหนึ่งที่อ่อนโยนและเปราะบาง ซึ่งทำให้เธอรักเขามากขึ้นไปอีก เช้าวันหนึ่ง ขณะที่ภาคินัยกำลังเตรียมตัวจะไปทำงาน ทิพยรัตน์ก็เดินเข้ามาหาเขาพร้อมกับถ้วยกาแฟในมือ "คุณกาแฟค่ะ" ภาคินัยยิ้มรับ "ขอบคุณครับที่รัก" เขาเอ่ยเรียกเธอด้วยคำหวานที่ทำให้หัวใจเธอเต้นแรง "วันนี้มีอะไรจะทำเป็นพิเศษไหม" "ก็คงจะไปเดินเล่นที่สวน แล้วก็อาจจะแวะไปดูต้นไม้ที่ปลูกไว้ค่ะ" ทิพยรัตน์ตอบ "คุณล่ะคะ วันนี้มีประชุมสำคัญหรือเปล่า" "มีนิดหน่อยครับ แต่ผมจัดการเสร็จแล้ว" ภาคินัยเอื้อมมือมาโอบเอวของทิพยรัตน์ไว้เบาๆ "เย็นนี้อยากไปทานข้าวข้างนอกด้วยกันไหม" "เอาสิคะ ฉันชอบ" ทิพยรัตน์ซบหน้าลงบนอกของเขา "แต่คุณต้องสัญญาว่าจะไม่กลับบ้านดึกนะคะ" "สัญญาครับ" ภาคินัยจูบหน้าผากของเธอ "ผมจะรีบกลับมาหาคุณ" ขณะที่ทั้งสองกำลังมีความสุขกับช่วงเวลาของกันและกัน เสียงกริ่งหน้าประตูบ้านก็ดังขึ้น สร้างความแปลกใจให้กับทั้งคู่ เพราะปกติแล้วจะไม่มีแขกมาเยี่ยมเยือนในช่วงเวลาแบบนี้ "ใครมานะคะ" ทิพยรัตน์เอ่ยถามด้วยความสงสัย "ผมว่าเราไปดูกันดีกว่า" ภาคินัยจับมือทิพยรัตน์ แล้วเดินนำไปยังประตูหน้าบ้าน เมื่อเปิดประตูออกไป สิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า ทำให้ทั้งภาคินัยและทิพยรัตน์ต้องนิ่งอึ้งไปตามๆ กัน หญิงสาวคนหนึ่งยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเธอสวยคมราวกับตุ๊กตา ผมยาวสีดำสนิท ดวงตาสีน้ำตาลเข้มที่ทอประกายราวกับมีคำถามมากมายซ่อนอยู่ เธอสวมชุดเดรสสีขาวเรียบหรู แต่ดูคุ้นตาอย่างประหลาด "อลิสา…" ภาคินัยเอ่ยชื่อนั้นออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความตกใจและความไม่เชื่อ ทิพยรัตน์หันไปมองภาคินัย ใบหน้าของเขาซีดเผือด ราวกับเห็นผี เธอสัมผัสได้ถึงความตึงเครียดที่เกิดขึ้นในทันที "คุณ… คุณมาทำไม" ภาคินัยถามเสียงแข็ง อลิสายิ้มบางๆ "ฉันมาหาคุณ ภาคินัย" น้ำเสียงของเธอเรียบนิ่ง แต่แฝงไปด้วยความหมายบางอย่าง "ฉันคิดถึงคุณเหลือเกิน" เธอเหลือบมองมาที่ทิพยรัตน์ที่ยืนอยู่ข้างๆ ภาคินัย ด้วยสายตาที่ประเมินค่า "และนี่… คุณทิพยรัตน์ใช่ไหมคะ" ทิพยรัตน์รู้สึกหนาวสะท้านไปทั้งตัว เธอสัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากอลิสา "ใช่ครับ" ภาคินัยตอบสั้นๆ พยายามจะคุมสติ "มีอะไรหรือเปล่า" "ฉันแค่อยากจะมาเจอคุณ" อลิสาพูดพลางเดินเข้ามาในบ้านโดยไม่ได้รับเชิญ "ฉันรู้ว่าคุณแต่งงานแล้ว ฉันก็ได้ยินข่าวมาบ้าง แต่ฉันก็ไม่เคยคิดว่าคุณจะแต่งงานกับ… คนที่ฉันไม่เคยรู้จักมาก่อน" คำพูดของอลิสาเต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยาม ทำเอาทิพยรัตน์รู้สึกไม่พอใจอย่างมาก แต่ก็พยายามสงบสติอารมณ์ "คุณทิพยรัตน์เป็นภรรยาของผม" ภาคินัยพูดเสียงดังขึ้น "และผมก็รักเธอมาก" "รักเหรอคะ" อลิสายิ้มเย้ย "ความรักมันเปลี่ยนไปเร็วจริงๆ นะคะ ภาคินัย" "คุณ… คุณไม่มีสิทธิ์มาพูดแบบนี้" ภาคินัยเริ่มควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ "คุณทิ้งผมไป คุณไม่มีสิทธิ์ที่จะกลับมาตอนนี้" "ฉันไม่ได้ทิ้งคุณไป" อลิสาตอบ "ฉันแค่… ต้องการเวลาให้กับตัวเอง" "เวลาให้ตัวเอง?" ทิพยรัตน์ทนไม่ไหวอีกต่อไป เธอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่แข็งกร้าว "เวลาให้ตัวเองไปมีความสุขกับคนอื่นใช่ไหมคะ" อลิสาหันมามองทิพยรัตน์ด้วยสายตาเย็นชา "คุณไม่รู้หรอกว่าเรื่องระหว่างฉันกับภาคินัยมันเป็นยังไง" "ฉันไม่รู้ก็จริงค่ะ" ทิพยรัตน์เชิดหน้าขึ้น "แต่ฉันรู้ว่าตอนนี้ฉันคือภรรยาของเขา และฉันก็ไม่ปล่อยให้ใครมาทำลายความสุขของฉันง่ายๆ" "ทำลายความสุขของคุณ?" อลิสายิ้มมุมปาก "ฉันว่าคุณต่างหากที่กำลังยืนอยู่บนความผิดพลาด" "คุณ! คุณพูดอะไร!" ทิพยรัตน์กำลังจะสวนกลับ แต่ภาคินัยก็เข้ามาจับมือเธอไว้ "พอเถอะครับอลิสา" ภาคินัยพูดเสียงเย็น "คุณมาที่นี่เพื่ออะไร" "ฉันอยากจะรู้ว่าทำไมคุณถึงเลือกแต่งงานกับเธอ" อลิสาถามตรงๆ "ทำไมคุณถึงเลือกผู้หญิงคนนี้ ทั้งๆ ที่คุณเคยรักฉันมาก" "ผมไม่ได้เลือกครับ" ภาคินัยตอบ "มันเป็นความจำเป็นในตอนนั้น" "ความจำเป็น?" อลิสาเลิกคิ้ว "แล้วตอนนี้ล่ะคะ คุณยังเห็นมันเป็นความจำเป็นอยู่ไหม" ภาคินัยมองทิพยรัตน์ที่ยืนอยู่ข้างๆ เขา มองเข้าไปในดวงตาของเธอที่เต็มไปด้วยความสับสนและความเจ็บปวด เขาไม่สามารถโกหกเธอได้อีกต่อไป "ไม่ครับ" ภาคินัยตอบเสียงหนักแน่น "ผมไม่ได้มองว่ามันเป็นความจำเป็นอีกต่อไป ผมรักทิพยรัตน์" คำตอบของภาคินัยทำเอาอลิสาถึงกับอึ้งไป เธอไม่เคยคิดว่าภาคินัยจะพูดแบบนี้ออกมา "คุณ… คุณพูดจริงๆ เหรอ" อลิสาถามเสียงสั่น "ผมพูดจริง" ภาคินัยยืนยัน "ผมรักเธอ ผมรักทิพยรัตน์" อลิสาจ้องมองภาคินัยด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด เธอไม่สามารถยอมรับความจริงที่อยู่ตรงหน้าได้ "ไม่จริง… คุณต้องโกหก" "ผมไม่เคยโกหกคุณในเรื่องความรู้สึก" ภาคินัยพูด "แต่ผมก็เสียใจที่ต้องบอกแบบนี้" อลิสารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบของเธอพังทลายลงอีกครั้ง เธอหันไปมองทิพยรัตน์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง ก่อนจะหันหลังเดินจากไปอย่างรวดเร็ว "อลิสา! เดี๋ยวก่อน!" ภาคินัยตะโกนเรียก แต่เธอก็ไม่หยุด ทิพยรัตน์มองตามหลังอลิสาไปจนลับตา ก่อนจะหันมามองภาคินัยที่ยืนนิ่ง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด "คุณ… คุณโอเคไหมคะ" ทิพยรัตน์ถาม ภาคินัยหันมามองเธอ แล้วสวมกอดเธอไว้แน่น "ผมขอโทษนะทิพยรัตน์ ผมขอโทษที่เธอทำให้คุณรู้สึกไม่สบายใจ" "ไม่เป็นไรค่ะ" ทิพยรัตน์กอดตอบ "ฉันเข้าใจ" เธอรู้ดีว่าการกลับมาของอลิสาครั้งนี้ จะต้องสร้างปัญหาให้กับพวกเขาอย่างแน่นอน แต่เธอก็พร้อมจะเผชิญหน้ากับมัน เพราะเธอรู้ว่าความรู้สึกที่ภาคินัยมีให้เธอในตอนนี้ มันคือของจริง