แม้ว่าชีวิตของภาคินัยและทิพยรัตน์จะดูเหมือนกลับมาสงบสุขอีกครั้ง แต่เบื้องลึกแล้ว ยังมีคลื่นใต้น้ำที่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบ การตัดสินใจของภาคินัยที่จะเข้ามาบริหารธุรกิจของครอบครัวอย่างเต็มตัว และการที่เขาเลือกที่จะไม่ยุ่งเกี่ยวกับอลิสาอีกต่อไป ทำให้บางคนรู้สึกไม่พอใจ คุณสมชาย หุ้นส่วนของพ่อภาคินัย เริ่มรู้สึกถึงภัยคุกคามจากภาคินัย เขาไม่ต้องการให้ภาคินัยเข้ามาแทรกแซงการบริหารงานของเขา และยิ่งไปกว่านั้น เขาไม่ต้องการให้ภาคินัยรู้ความจริงเกี่ยวกับเบื้องหลังการจากไปของอลิสา "ภาคินัยมันเริ่มจะก้าวร้าวเกินไปแล้ว" คุณสมชายพึมพำกับตัวเองขณะที่กำลังนั่งจิบกาแฟอยู่ในออฟฟิศ "มันต้องมีวิธีที่จะจัดการกับมัน" เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเบอร์หาใครบางคน "ฮัลโหล… ใช่ ผมเอง มีอะไรคืบหน้าบ้าง" เสียงของเขาแสดงถึงความไม่พอใจ "ยังเลยครับท่าน" เสียงปลายสายตอบอย่างเหนื่อยอ่อน "ไอ้หมอนั่นมันตามเราทันตลอด" "งั้นก็ต้องหาวิธีใหม่" คุณสมชายกล่าวเสียงเครียด "อย่าปล่อยให้มันมารู้เรื่องของเราเด็ดขาด" "แต่ว่า…" "ไม่มีแต่!" คุณสมชายตวาด "ถ้าทำไม่ได้ แกก็ไม่ต้องมาทำงานกับฉันอีก" เมื่อวางสาย เขาถอนหายใจยาว เขาไม่เคยคิดว่าการจัดการเรื่องนี้จะยากเย็นขนาดนี้ การปกปิดความผิดของตัวเองไม่ใช่เรื่องง่ายเลย โดยเฉพาะเมื่อมีใครบางคนพยายามจะขุดคุ้ยมันขึ้นมา ในขณะเดียวกัน ภาคินัยเองก็เริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่าง เขาพบว่ามีเอกสารบางส่วนหายไปจากแฟ้มงานของพ่อ และการติดต่อประสานงานกับหุ้นส่วนบางรายก็ดูเหมือนจะติดขัดผิดปกติ "แปลกจริงๆ" เขาพึมพำกับตัวเอง "ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้" เขาตัดสินใจที่จะปรึกษากับทิพยรัตน์เรื่องนี้ "ผมว่า… มีอะไรบางอย่างไม่ชอบมาพากลนะครับ" ภาคินัยเล่าให้ทิพยรัตน์ฟังขณะที่พวกเขากำลังนั่งทานอาหารเย็นด้วยกัน ทิพยรัตน์เงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความเป็นห่วง "หมายถึงเรื่องอะไรคะ" "เรื่องธุรกิจของพ่อน่ะครับ" ภาคินัยอธิบาย "ผมรู้สึกเหมือนมีใครบางคนกำลังพยายามขัดขวางผมอยู่" "ใครคะ" ทิพยรัตน์ถาม "ผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกันครับ" ภาคินัยส่ายหน้า "แต่ผมรู้สึกว่ามันเกี่ยวข้องกับคุณสมชาย" "คุณสมชายเหรอคะ" ทิพยรัตน์ทวนคำ "แต่เขาเป็นหุ้นส่วนกับคุณพ่อนะคะ" "ใช่ครับ" ภาคินัยพยักหน้า "แต่ผมรู้สึกว่าเบื้องหลังของเขามันไม่ค่อยใสสะอาดเท่าไหร่" "คุณแน่ใจนะคะ" ทิพยรัตน์ถามด้วยความกังวล "ผมก็ไม่แน่ใจ 100% ครับ" ภาคินัยตอบ "แต่ผมจะลองตรวจสอบดู" "ถ้ามีอะไรให้ฉันช่วย บอกได้เลยนะคะ" ทิพยรัตน์ยื่นมือมาจับมือเขา "ขอบคุณครับ" ภาคินัยบีบมือเธอเบาๆ "ผมโชคดีจริงๆ ที่มีคุณอยู่ข้างๆ" หลังจากมื้อเย็น ภาคินัยก็เริ่มลงมือสืบหาข้อมูล เขาแอบเข้าไปดูเอกสารบางส่วนในห้องทำงานของพ่อ และพยายามติดต่อไปยังลูกค้าเก่าๆ ที่เคยทำธุรกิจร่วมกับบริษัท การสืบหาข้อมูลของภาคินัยค่อยๆ เผยให้เห็นความจริงอันน่าตกใจ เขาพบว่าคุณสมชายได้ทำการยักยอกเงินของบริษัทไปเป็นจำนวนมาก และยังมีการทำธุรกรรมที่ผิดกฎหมายอีกหลายอย่าง "เป็นไปได้อย่างไร" ภาคินัยอุทานด้วยความตกใจ "ผมไม่เคยคิดเลยว่าเขาจะเป็นคนแบบนี้" เขาตัดสินใจที่จะเผชิญหน้ากับคุณสมชายทันที "ผมมีเรื่องอยากจะคุยกับคุณครับ คุณสมชาย" ภาคินัยพูดเสียงแข็งกร้าวเมื่อเขาไปถึงออฟฟิศของคุณสมชาย คุณสมชายมองภาคินัยด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ "มีอะไรหรือภาคินัย" "ผมรู้ทุกอย่างแล้วครับ" ภาคินัยกล่าว "ผมรู้ว่าคุณทำอะไรไว้บ้าง" สีหน้าของคุณสมชายเปลี่ยนเป็นซีดเผือด "คุณ… คุณหมายถึงอะไร" "ผมหมายถึงเรื่องเงินที่หายไปจากบริษัท" ภาคินัยพูด "และเรื่องเอกสารที่ปลอมแปลง" คุณสมชายพยายามตั้งสติ "ผมไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้น" "อย่าโกหกผมเลยครับ" ภาคินัยก้าวเข้าไปใกล้ "ผมมีหลักฐานทั้งหมด" ความตึงเครียดระหว่างทั้งสองคนเพิ่มสูงขึ้นเรื่อยๆ ภาคินัยรู้ดีว่าการเผชิญหน้าครั้งนี้จะนำไปสู่การเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในชีวิตของเขา "ผมจะไม่ปล่อยให้คุณทำลายทุกอย่างไปมากกว่านี้" ภาคินัยกล่าว "ผมจะเปิดโปงคุณให้ได้" คุณสมชายหัวเราะในลำคอ "แกคิดว่าจะทำอะไรฉันได้" "ผมจะทำทุกอย่างเพื่อให้บริษัทของพ่อผมกลับมาดีดังเดิม" ภาคินัยตอบ "และผมจะทำให้คุณได้รับผลกรรมที่คุณก่อไว้" ขณะเดียวกัน ทิพยรัตน์ก็รู้สึกไม่สบายใจ เธอสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง "เกิดอะไรขึ้นกับภาคินัยนะ" เธอพึมพำกับตัวเอง "ทำไมเขาถึงดูเครียดขนาดนี้" เธอตัดสินใจที่จะโทรศัพท์หาเขา "ภาคินัยคะ เป็นอะไรหรือเปล่า" เธอถามด้วยความเป็นห่วง "ผม… ผมกำลังมีปัญหาอยู่นิดหน่อยครับ" ภาคินัยตอบเสียงเครือ "แต่ไม่ต้องห่วง ผมจัดการได้" "ฉันอยากจะอยู่ข้างๆ คุณนะคะ" ทิพยรัตน์กล่าว "ขอบคุณครับ" ภาคินัยตอบ "ผมจะพยายามรีบกลับบ้านนะครับ" การเผชิญหน้ากับคุณสมชายทำให้ภาคินัยตระหนักว่า การปกป้องครอบครัวและคนที่เขารักนั้นสำคัญเพียงใด เขาจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายพวกเขาได้ง่ายๆ อีกต่อไป