พิธีหมั้นหมายของภาคินัยและทิพยรัตน์ถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่ายและอบอุ่น มีเพียงครอบครัวและเพื่อนสนิทที่สนิทที่สุดมาร่วมงาน พ่อของภาคินัยดูดีขึ้นมาก ท่านมีรอยยิ้มบนใบหน้าตลอดทั้งงาน ท่านได้อวยพรให้ทั้งคู่มีความสุขมากๆ "พ่อดีใจนะที่เห็นภาคินัยได้เจอคนดีๆ อย่างทิพยรัตน์" ท่านกล่าวขณะที่กำลังจับมือของทิพยรัตน์ "ขอบคุณค่ะคุณลุง" ทิพยรัตน์กล่าวด้วยความซาบซึ้ง "หนูจะดูแลภาคินัยให้ดีที่สุดค่ะ" ภาคินัยเองก็รู้สึกมีความสุขที่ได้เห็นพ่อและทิพยรัตน์เข้ากันได้ดี เขารู้สึกโล่งใจที่ปัญหาต่างๆ เริ่มคลี่คลายลง "ในที่สุดเราก็ได้หมั้นกันแล้วนะ" ภาคินัยกระซิบกับทิพยรัตน์ขณะที่พวกเขากำลังเต้นรำกันอย่างช้าๆ "ใช่ค่ะ" ทิพยรัตน์ตอบ "ฉันรู้สึกเหมือนฝันไปเลย" "นี่ไม่ใช่ความฝันนะครับ" ภาคินัยจูบหน้าผากของเธอ "นี่คือความจริงของเรา" แม้ว่าพิธีหมั้นจะเต็มไปด้วยความสุข แต่ทิพยรัตน์ก็ยังคงมีความรู้สึกบางอย่างที่ค้างคาใจอยู่ เธอรู้สึกขอบคุณภาคินัยที่คอยอยู่เคียงข้างเธอเสมอ แต่ลึกๆ แล้ว เธอยังคงมีความกังวลเกี่ยวกับเรื่องราวในอดีต "ภาคินัยคะ" คืนนั้น หลังจากแขกทุกคนกลับไปหมดแล้ว ทิพยรัตน์ก็เอ่ยขึ้น "ฉัน… ฉันอยากจะขอโทษคุณ" "ขอโทษเรื่องอะไรครับ" ภาคินัยถามด้วยความสงสัย "ขอโทษที่บางครั้งฉันก็ยังคงรู้สึกกลัว" ทิพยรัตน์ตอบ "ฉันรู้ว่าคุณอยากให้ฉันเข้มแข็ง แต่บางทีฉันก็ทำไม่ได้" ภาคินัยดึงเธอเข้ามากอด "ไม่เป็นไรนะครับ ผมเข้าใจ" "คุณไม่รำคาญเหรอคะ" ทิพยรัตน์ถาม "ไม่เลยครับ" ภาคินัยตอบ "ผมรักคุณในทุกๆ ด้านของคุณ" "ขอบคุณนะคะ" ทิพยรัตน์ซบหน้ากับอกของเขา "ฉันรู้สึกโชคดีที่มีคุณ" "ผมก็เหมือนกันครับ" ภาคินัยพูด "คุณทำให้ผมเป็นผู้ชายที่ดีขึ้น" หลังจากพิธีหมั้น ภาคินัยและทิพยรัตน์ก็เริ่มวางแผนงานแต่งงาน "เราจะจัดงานที่ไหนดีคะ" ทิพยรัตน์ถาม "ผมอยากให้เป็นที่ที่เรามีความสุขที่สุด" ภาคินัยตอบ "ที่บ้านของเรา" "ฉันก็คิดแบบนั้นค่ะ" ทิพยรัตน์ยิ้ม "จะได้เป็นงานเล็กๆ อบอุ่นๆ" ภาคินัยยิ้ม "ใช่ครับ" พวกเขาทุ่มเทเวลาไปกับการเตรียมงานแต่งงานอย่างมีความสุข แม้ว่าบางครั้งทิพยรัตน์จะยังคงมีความกังวลอยู่บ้าง แต่การได้เตรียมงานกับคนที่เธอรัก ก็ช่วยให้เธอรู้สึกดีขึ้น ในระหว่างนั้น ภาคินัยก็ยังคงติดตามความคืบหน้าของคดีความของคุณสมชายอยู่ "คุณสมชายได้รับโทษจำคุก 15 ปีครับ" ทนายความแจ้งข่าว "และต้องชดใช้ค่าเสียหายทั้งหมด" "ดีมากครับ" ภาคินัยกล่าว "ผมหวังว่าเขาจะสำนึกผิด" "ผมก็หวังเช่นนั้นครับ" ทนายความตอบ ข่าวการลงโทษคุณสมชาย ทำให้ทิพยรัตน์รู้สึกโล่งใจอย่างมาก เธอรู้สึกว่าเธอได้ปลดปล่อยตัวเองจากอดีตที่ตามหลอกหลอนได้สำเร็จ "ฉันรู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอกเลยค่ะ" ทิพยรัตน์บอกภาคินัย "ผมดีใจด้วยนะครับ" ภาคินัยจับมือเธอไว้ "ต่อไปนี้เราจะมีแต่ความสุข" วันแต่งงานมาถึง ภาคินัยและทิพยรัตน์เข้าพิธีวิวาห์กันอย่างเรียบง่าย ท่ามกลางบรรยากาศที่เต็มไปด้วยความรักและความอบอุ่น เมื่อทั้งสองกล่าวคำสาบานต่อหน้าแขกเหรื่อ ทิพยรัตน์ก็มองเข้าไปในดวงตาของภาคินัย เธอเห็นความรักและความมั่นคงในแววตาของเขา "ฉันรักคุณค่ะ" ทิพยรัตน์กระซิบ "ผมก็รักคุณครับ" ภาคินัยตอบ "ตลอดไป" หลังจากพิธีแต่งงาน ภาคินัยและทิพยรัตน์ก็เริ่มต้นชีวิตคู่ด้วยกัน พวกเขาได้สร้างครอบครัวที่อบอุ่นและมีความสุข ทิพยรัตน์ยังคงต้องใช้เวลาในการเยียวยาจิตใจของเธอ แต่ด้วยความรักและการสนับสนุนของภาคินัย เธอก็สามารถก้าวผ่านอดีตไปได้ เธอได้เรียนรู้ว่า ความรักที่แท้จริง สามารถเอาชนะทุกอุปสรรคได้ "คุณเป็นสามีที่ดีที่สุดในโลกเลยค่ะ" ทิพยรัตน์บอกภาคินัย ขณะที่พวกเขากำลังนั่งชมวิวพระอาทิตย์ตกดินที่ชายหาด ภาคินัยยิ้มและกอดเธอไว้ "และคุณก็เป็นภรรยาที่ดีที่สุดของผม" ชีวิตของทั้งสองคนไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบเสมอไป แต่พวกเขาก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่งทุกอย่างไปด้วยกัน ความรักที่เริ่มต้นจากความไม่เลือก กลับกลายเป็นความรักที่เลือกเอง และจะคงอยู่ตลอดไป