หลายเดือนผ่านไป ชีวิตคู่ของภาคินัยและทิพยรัตน์ดำเนินไปอย่างมีความสุขและลงตัว ภาคินัยยังคงเป็นเสาหลักที่แข็งแกร่งของครอบครัว ในขณะที่ทิพยรัตน์ก็เป็นภรรยาที่น่ารักและคอยสนับสนุนเขาอยู่เสมอ ความรักของทั้งคู่ไม่ได้มีเพียงแค่ความหวานชื่น แต่ยังมีความเข้าใจ ความอดทน และการให้อภัยที่หล่อหลอมให้ความสัมพันธ์ของพวกเขาแข็งแกร่งขึ้น วันหนึ่ง ขณะที่ภาคินัยกำลังประชุมงานอยู่ที่บริษัท เขาก็ได้รับโทรศัพท์จากเลขานุการส่วนตัว "คุณภาคินัยคะ มีสายจากคุณพิมพ์ลดากำลังติดต่อเข้ามาค่ะ" ภาคินัยขมวดคิ้วเล็กน้อย เขารู้สึกแปลกใจที่พิมพ์ลดาติดต่อมาอีกครั้ง หลังจากงานแต่งงานของเขากับทิพยรัตน์ พิมพ์ลดาก็ไม่ได้ติดต่อมาอีกเลย "เธอบอกว่ามีเรื่องสำคัญมากที่อยากจะคุยด้วยค่ะ" เลขานุการแจ้ง ภาคินัยลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจรับสาย "ว่าไงครับ คุณพิมพ์ลดา" เสียงของเขาฟังดูสุขุมและเป็นทางการ "ภาคินัย… ฉัน… ฉันต้องขอโทษจริงๆ ที่ต้องรบกวนคุณ" เสียงพิมพ์ลดาฟังดูเหนื่อยล้าและสั่นเครือ "ไม่เป็นไรครับ มีอะไรหรือเปล่า" ภาคินัยถาม พยายามควบคุมน้ำเสียงของตนเอง "ฉัน… ฉันกำลังจะไปต่างประเทศค่ะ" พิมพ์ลดากล่าว "แล้วก่อนไป… ฉันแค่อยากจะ… อยากจะขออะไรบางอย่างจากคุณ" ภาคินัยเงียบไปครู่หนึ่ง เขาคาดเดาไม่ได้เลยว่าพิมพ์ลดากำลังจะขออะไร "คุณจะขออะไรครับ" เขาถาม "ฉัน… ฉันอยากจะขอให้คุณ… มาพบฉันเป็นครั้งสุดท้าย" พิมพ์ลดากล่าว "ฉันอยากจะอธิบายเรื่องบางเรื่องให้คุณฟัง… เรื่องที่คุณสมชาย" ภาคินัยถอนหายใจ เขาจำได้ว่าครั้งสุดท้ายที่เขาคุยกับพิมพ์ลดาที่ร้านกาแฟ เธอได้พูดถึงคุณสมชาย แต่ก็ยังไม่ทันได้อธิบายอะไรให้ชัดเจน "ผม… ผมไม่แน่ใจว่าผมควรจะไปหรือไม่" ภาคินัยตอบตามตรง "ผมแต่งงานแล้วนะครับ" "ฉันรู้ค่ะ" พิมพ์ลดากล่าวเสียงเบา "ฉันไม่ได้ต้องการอะไรจากคุณ… ฉันแค่อยากจะสะสางเรื่องในอดีตให้มันจบจริงๆ ก่อนที่ฉันจะจากไป" ภาคินัยนิ่งคิด เขาตระหนักดีว่าเรื่องราวที่เกี่ยวข้องกับคุณสมชายนั้นยังคงเป็นปริศนาบางอย่างที่ค้างคาใจเขาอยู่ แม้ว่าเขาจะพยายามไม่คิดถึงมันแล้วก็ตาม "คุณจะเดินทางไปเมื่อไหร่ครับ" เขาถาม "อีกสามวันข้างหน้าค่ะ" พิมพ์ลดาตอบ "ฉันอยากจะพบคุณพรุ่งนี้ ถ้าเป็นไปได้" "พรุ่งนี้… ผมไม่แน่ใจว่าผมจะปลีกตัวออกมาได้" ภาคินัยบ่ายเบี่ยง "ผมมีงานค่อนข้างยุ่ง" "ขอแค่ชั่วโมงเดียวก็ได้ค่ะ" พิมพ์ลดายังคงยืนกราน "ขอแค่คุณให้โอกาสฉันได้อธิบาย… ฉันสัญญาว่าจะไม่รบกวนคุณอีกหลังจากนี้" ภาคินัยมองออกไปนอกหน้าต่าง เขารู้สึกถึงความสับสนในใจ เขาควรจะบอกทิพยรัตน์หรือไม่? "ผมขอคิดดูก่อนนะครับ" เขาตอบ "แล้วผมจะติดต่อกลับไป" ภาคินัยวางสายจากพิมพ์ลดา เขารู้สึกหนักใจ ความรู้สึกผิดเริ่มก่อตัวขึ้นอีกครั้ง เขารู้ว่าทิพยรัตน์จะรู้สึกอย่างไรหากรู้ว่าเขากำลังจะไปพบกับผู้หญิงที่เคยเป็นอดีตของเขา เย็นวันนั้น ภาคินัยกลับบ้านตามปกติ ทิพยรัตน์กำลังเตรียมอาหารเย็นอยู่ในครัว "กลับมาแล้วเหรอคะ" ทิพยรัตน์หันมายิ้มให้เขา "ครับ" ภาคินัยเดินเข้าไปกอดเธอจากด้านหลัง "วันนี้เป็นไงบ้าง" "ก็เรื่อยๆ ค่ะ" ทิพยรัตน์ตอบ "คุณล่ะคะ งานยุ่งไหม" "ก็ยุ่งนิดหน่อยครับ" ภาคินัยตอบ เขาตัดสินใจแล้วว่าเขาจะต้องบอกทิพยรัตน์ "ที่รัก… มีเรื่องที่ผมอยากจะคุยกับคุณ" เขาเริ่มต้น ทิพยรัตน์หันกลับมามองเขาด้วยความเป็นห่วง "มีอะไรหรือคะ" "วันนี้… ผมได้รับโทรศัพท์จากพิมพ์ลดาครับ" ภาคินัยบอกตรงๆ สีหน้าของทิพยรัตน์เปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่เธอก็ยังคงสงบ "เธอโทรมาบอกว่า… กำลังจะไปต่างประเทศ" ภาคินัยพูดต่อ "แล้วเธอก็อยากจะขอพบผมเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนไป" "เธอขอพบคุณ… เพื่ออะไรคะ" ทิพยรัตน์ถาม เสียงของเธอเรียบๆ แต่แฝงไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ภาคินัยอ่านออก "เธออยากจะอธิบายเรื่องบางอย่างเกี่ยวกับคุณสมชาย" ภาคินัยบอก "เรื่องที่ค้างคามานาน" ทิพยรัตน์นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าช้าๆ "ฉันเข้าใจค่ะ" "คุณ… คุณจะไม่โกรธผมใช่ไหม" ภาคินัยถาม "ฉันจะโกรธทำไมคะ" ทิพยรัตน์ยิ้มอ่อนๆ "ฉันรู้ว่าคุณไม่ได้ต้องการจะไปพบเธอ แต่… ถ้ามันเป็นเรื่องที่สำคัญสำหรับคุณ ฉันก็ไม่อยากจะห้าม" "แต่ผมไม่อยากให้เธอรู้สึกไม่สบายใจ" ภาคินัยกล่าว "ฉันสบายดีค่ะ" ทิพยรัตน์ตอบ "แต่… ฉันขอไปด้วยได้ไหมคะ" ภาคินัยตาโต "คุณจะไปกับผมเหรอ" "ค่ะ" ทิพยรัตน์ตอบ "ฉันอยากจะเจอเธอด้วยตัวเองสักครั้ง ฉันอยากจะรู้ว่าเรื่องราวที่แท้จริงเป็นอย่างไร" ภาคินัยมองหน้าภรรยาของเขา เขาเห็นความมุ่งมั่นและบางทีก็มีความอยากรู้อยากเห็นฉายอยู่ในดวงตาของเธอ "ถ้าคุณแน่ใจนะครับ" ภาคินัยกล่าว "ผมก็จะพาคุณไปด้วย" "ฉันแน่ใจค่ะ" ทิพยรัตน์ตอบ "เราจะไปพร้อมกัน" เช้าวันรุ่งขึ้น ภาคินัยและทิพยรัตน์เดินทางไปยังสถานที่นัดพบซึ่งเป็นร้านกาแฟเล็กๆ แห่งหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลจากบ้านนัก พิมพ์ลดยังคงนั่งรออยู่ที่โต๊ะเดิม สีหน้าของเธอดูซีดเซียวและเหนื่อยล้ากว่าเดิม เมื่อเห็นภาคินัยเดินเข้ามาพร้อมกับทิพยรัตน์ เธอก็แสดงความประหลาดใจออกมาเล็กน้อย "คุณ… คุณพาภรรยามาด้วยเหรอคะ" พิมพ์ลดากล่าว "ครับ" ภาคินัยตอบ "ทิพยรัตน์อยากจะมาด้วย" "สวัสดีค่ะ คุณพิมพ์ลดา" ทิพยรัตน์กล่าวทักทายด้วยน้ำเสียงสุภาพ "ดิฉันทิพยรัตน์ค่ะ" พิมพ์ลดาพยักหน้าเล็กน้อย "สวัสดีค่ะ" บทสนทนาเริ่มต้นขึ้นอย่างอึดอัดเล็กน้อย ภาคินัยเป็นคนเริ่มพูดก่อน "คุณอยากจะบอกอะไรกับผมครับ" เขาถาม พิมพ์ลดาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ "ฉัน… ฉันอยากจะขอโทษคุณอีกครั้ง" เธอพูด "สำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันเคยทำผิดพลาดไป" "และ… ฉันก็อยากจะขอโทษคุณทิพยรัตน์ด้วย" เธอหันไปมองทิพยรัตน์ "ที่ดิฉันเคยทำให้คุณต้องเจ็บปวด" ทิพยรัตน์เพียงแค่พยักหน้า "เรื่องของคุณสมชาย…" พิมพ์ลดากล่าวต่อ "เขา… เขาไม่ใช่พ่อของฉันจริงๆ ค่ะ" ภาคินัยและทิพยรัตน์มองหน้ากันด้วยความประหลาดใจ "คุณสมชายเป็นเพียง… นักธุรกิจที่เข้ามาพัวพันกับแม่ของฉัน" พิมพ์ลดากล่าว "แม่ของฉัน… แม่ของฉันเป็นหนี้เขาจำนวนมาก" "แล้ว… คุณสมชายก็ใช้หนี้สินนั้นเป็นข้อต่อรอง" พิมพ์ลดาเล่าต่อด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "เขาบังคับให้แม่… ให้แม่ส่งฉันไปอยู่กับเขา เพื่อแลกกับการยกหนี้ทั้งหมด" "ฉัน… ฉันไม่ได้อยากไปเลยค่ะ" พิมพ์ลดากล่าวทั้งน้ำตา "แต่แม่ของฉัน… แม่ของฉันไม่มีทางเลือก" "แล้ว… คุณสมชายก็บอกฉันว่า… ว่าฉันเป็นลูกของเขา" พิมพ์ลดาเล่าต่อ "เขาปั้นเรื่องทั้งหมดขึ้นมา เพื่อให้ฉันยอมอยู่กับเขา" ภาคินัยรู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่า เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่าเรื่องราวจะเป็นเช่นนี้ "แล้ว… แม่ของคุณล่ะครับ" ภาคินัยถาม "แม่เสียชีวิตไปนานแล้วค่ะ" พิมพ์ลดากล่าว "หลังจากที่ฉันจากบ้านไปได้ไม่นาน" "ส่วนคุณสมชาย… เขาก็เสียชีวิตไปเมื่อปีก่อน" พิมพ์ลดากล่าว "ก่อนที่เขาจะเสียชีวิต… เขาก็ได้สารภาพเรื่องทั้งหมดกับฉัน" "เขาบอกว่า… เขาทำไปเพราะความหลงผิด" พิมพ์ลดากล่าว "เขาหลงรักฉัน… และพยายามจะครอบครองฉัน" ภาคินัยรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง เรื่องราวทั้งหมดที่เขาเคยคิดว่าเป็นความจริง มันกลับกลายเป็นเพียงเรื่องโกหกที่ซับซ้อน "แล้ว… แล้วเรื่องมรดกทั้งหมด… มันคืออะไรครับ" ภาคินัยถาม "คุณสมชาย… เขาไม่มีทายาทคนอื่นเลยค่ะ" พิมพ์ลดากล่าว "และเขาก็รู้สึกผิดกับสิ่งที่เขาทำกับแม่ของฉัน" "ก่อนที่เขาจะเสียชีวิต… เขาก็ได้ทำพินัยกรรมยกทรัพย์สินทั้งหมดให้ฉัน" พิมพ์ลดากล่าว "และ… เขาได้เขียนในพินัยกรรมด้วยว่า… ให้แบ่งทรัพย์สินส่วนหนึ่ง… ให้กับคุณ… ภาคินัย" "เขาบอกว่า… เขาอยากจะชดเชยในสิ่งที่เขาเคยทำกับคุณ" พิมพ์ลดาเล่า "เขาบอกว่า… เขาเคยทำให้คุณเข้าใจผิดในหลายๆ เรื่อง" ภาคินัยอึ้ง เขาไม่รู้จะพูดอะไรดี ทุกสิ่งที่เคยเกิดขึ้นในอดีต มันเหมือนจะถูกปะติดปะต่อกันเป็นภาพใหม่ที่น่าตกใจ "ฉัน… ฉันไม่เคยอยากได้เงินของคุณสมชายเลยค่ะ" พิมพ์ลดากล่าว "และฉันก็ไม่เคยอยากจะยุ่งเกี่ยวกับคุณอีก" "แต่… พอฉันรู้ว่าเขาได้มอบทรัพย์สินส่วนหนึ่งให้กับคุณ… ฉันก็เลยคิดว่า… ควรจะมาบอกความจริงทั้งหมดให้คุณฟัง" พิมพ์ลดากล่าว "ก่อนที่ฉันจะจากไป" "แล้ว… คุณจะไปไหนครับ" ทิพยรัตน์ถาม "ฉันจะไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่ต่างประเทศค่ะ" พิมพ์ลดาตอบ "ฉันอยากจะลืมเรื่องราวในอดีตทั้งหมด และใช้ชีวิตอย่างมีความสุข" "ฉันขอให้คุณทั้งสองคน… มีความสุขมากๆ นะคะ" พิมพ์ลดากล่าว พลางลุกขึ้นยืน "ขอบคุณค่ะ" ทิพยรัตน์กล่าว "และขอให้คุณมีความสุขกับการเริ่มต้นชีวิตใหม่นะคะ" พิมพ์ลดาพยักหน้า เธอส่งยิ้มบางๆ ให้กับภาคินัยเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะเดินจากไป ทิ้งให้ภาคินัยและทิพยรัตน์นั่งนิ่งอยู่กับความจริงอันน่าตกใจ