เสียงของชานนท์ที่กำลังบันทึกข้อความด้วยน้ำเสียงบิดเบี้ยวและเต็มไปด้วยความคลั่งแค้น ดังสะท้อนก้องอยู่ในห้องสมุดที่เคยเงียบสงัด พิมพ์ลดายืนนิ่ง หายใจติดขัด พยายามประมวลผลสิ่งที่เกิดขึ้น ภาพของอดีตและความจริงที่ถูกบิดเบือนจากชายคนที่เธอเคยไว้ใจ กลับมาหลอกหลอนเธออีกครั้ง ชานนท์ยืนตะลึง ดวงตาเบิกกว้างราวกับไม่เชื่อหูตัวเอง เขาคงไม่เคยคิดว่าพิมพ์ลดาจะสามารถค้นพบเทปบันทึกเสียงนี้ได้ และยิ่งไม่คิดว่าเธอจะเปิดมันในเวลาที่เขาจนมุมที่สุด “นี่… นี่มันอะไรกัน! เธอ… เธอทำแบบนี้กับผมได้ยังไง!” ชานนท์ตะโกน เสียงแหบพร่า เต็มไปด้วยความโกรธและความสิ้นหวัง เขาพยายามจะก้าวเข้ามาหาพิมพ์ลดาอีกครั้ง แต่พ่อบ้านที่ยังคงตั้งหลักได้ รีบก้าวเข้ามาขวางไว้อีกครั้ง “ผมบอกแล้วไง… ชานนท์… ยอมรับความจริงเสียเถอะ” พ่อบ้านกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่แฝงไว้ด้วยความมั่นคง พิมพ์ลดายังคงจ้องมองชานนท์ด้วยสายตาที่ว่างเปล่า เธอไม่รู้สึกถึงความกลัวอีกต่อไป มีเพียงความรู้สึกสะอิดสะเอียนและความสงสารปนเปกันไป “คุณ… คุณไม่เคยรักฉันเลยใช่ไหมชานนท์” เสียงของเธออ่อนลง แต่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด ชานนท์หน้าซีดเผือด “ไม่… ไม่จริง… ผมรักคุณ… ผมรักคุณที่สุด! ผมถึงต้องทำแบบนี้!” เขาแทบจะคลานเข้ามาหาพิมพ์ดา “ผมยอมทำทุกอย่าง… ลบความทรงจำ… ควบคุมทุกอย่าง… เพื่อให้คุณอยู่กับผม… เพื่อให้คุณปลอดภัย… ผมไม่อยากให้ใครมาทำร้ายคุณ!” “ความปลอดภัยที่คุณมอบให้… คือการขังฉันไว้ในกรงทอง… ชานนท์” พิมพ์ลดากล่าว “คุณทำให้ฉันสูญเสียอิสรภาพ… สูญเสียตัวตน… คุณคิดว่านี่คือความรักหรือไง” “คุณมันไม่เข้าใจ!” ชานนท์ตะคอก “โลกภายนอกมันอันตราย… คนเลวร้ายมีอยู่มากมาย… ผมแค่ต้องการปกป้องคุณ… ผมไม่อยากให้คุณต้องเจ็บปวดเหมือนที่… เหมือนที่เคยเกิดขึ้น” “สิ่งที่เคยเกิดขึ้น… มันไม่เกี่ยวอะไรกับฉันในตอนนี้” พิมพ์ลดากล่าว “คุณกำลังโยงเรื่องในอดีต… มาเป็นข้ออ้างในการทำร้ายฉันในปัจจุบัน” “ผม… ผมแค่อยากให้คุณอยู่กับผม… ตลอดไป” น้ำเสียงของชานนท์อ่อนลงอีกครั้ง กลายเป็นเสียงอ้อนวอน “กลับมาหาผมเถอะนะพิมพ์ลดา… เรากลับไปเริ่มต้นใหม่กันได้… ผมจะ… ผมจะให้ทุกอย่างที่คุณต้องการ… ผมจะยอมทุกอย่าง” “ไม่มีอะไรที่คุณจะให้ฉันได้อีกแล้ว… ชานนท์” พิมพ์ลดากล่าว “คุณทำลายทุกอย่างไปหมดแล้ว… ความไว้ใจ… ความรู้สึก… แม้กระทั่งความทรงจำของฉัน” “ผม… ผมแค่ต้องการ… สิ่งที่ผมคิดว่าดีที่สุดสำหรับคุณ” ชานนท์ยังคงพยายามอธิบาย “ผมเห็นคุณทุกข์ทรมาน… ผมไม่อยากให้คุณต้องเจออะไรแบบนั้นอีก” “แต่การที่คุณทำแบบนี้… มันทำให้ฉันทุกข์ทรมานยิ่งกว่าเดิมเสียอีก” พิมพ์ลดากล่าว “คุณเคยถามฉันบ้างไหม… ว่าฉันต้องการอะไรจริงๆ” “ผม… ผมรู้ว่าคุณต้องการอะไร” ชานนท์ตอบทันที “คุณต้องการความสุข… คุณต้องการความรัก… และผม… ผมคือคนที่สามารถมอบสิ่งนั้นให้คุณได้” “คุณมอบให้ไม่ได้… สิ่งที่คุณมอบให้ฉัน… คือความหวาดกลัว… ความสับสน… และความเจ็บปวด” พิมพ์ลดาหันไปมองพ่อบ้าน “พ่อบ้านคะ… ฉันต้องการความช่วยเหลือ” พ่อบ้านพยักหน้ารับ “คุณพิมพ์ลดา… คุณปลอดภัยแล้ว” เขาหันไปทางชานนท์ “ชานนท์… คุณถูกจับกุมในข้อหาลักพาตัว กักขังหน่วงเหนี่ยว และทำร้ายร่างกาย” “อะไรนะ!” ชานนท์ตกใจสุดขีด “คุณ… คุณจะทำแบบนี้กับผมไม่ได้! ผมเป็นใคร… คุณรู้ไหม!” “ผมรู้ดี… ชานนท์” พ่อบ้านตอบ “และผมก็รู้ว่าคุณทำผิดกฎหมาย” ทันใดนั้น ประตูห้องสมุดก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง หญิงสาวร่างเพรียวในชุดสีดำสนิท ก้าวเข้ามาพร้อมกับกลุ่มชายฉกรรจ์อีกสองสามคน เธอคือคุณหญิงรัตนา แม่เลี้ยงของชานนท์ “เกิดอะไรขึ้นที่นี่” คุณหญิงรัตนาถาม เสียงเย็นเยียบ แต่แววตาจับจ้องไปที่ชานนท์ราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ “คุณแม่…” ชานนท์เรียกชื่อนั้นด้วยความตกใจ “ชานนท์! แกทำอะไรลงไปอีกแล้ว!” คุณหญิงรัตนาเดินตรงเข้ามาหาลูกชาย “ฉันเตือนแกแล้วใช่ไหม! ว่าอย่าทำอะไรบุ่มบ่าม!” “ผม… ผมแค่…” ชานนท์พยายามจะแก้ตัว “หยุดเถอะ” คุณหญิงรัตนาตัดบท “ฉันเห็นทุกอย่างแล้ว… จากกล้องวงจรปิด” เธอหันมามองพิมพ์ดา “คุณพิมพ์ลดา… ดิฉันขอโทษแทนลูกชายด้วย” พิมพ์ลดาเงียบ เธอไม่รู้จะตอบคุณหญิงรัตนาอย่างไรดี “คุณแม่… คุณแม่ต้องช่วยผมนะ!” ชานนท์ร้องขอ “พิมพ์ลดา… เธอพยายามจะทำร้ายผม!” “ชานนท์! หยุดพูดเรื่องไร้สาระได้แล้ว!” คุณหญิงรัตนาตวาด “แกนี่มัน… ทำให้ฉันขายหน้าตลอด!” เธอหันมาหาพิมพ์ดาอีกครั้ง “คุณพิมพ์ลดาคะ… ดิฉันทราบดีว่าเกิดอะไรขึ้น… และดิฉันยินดีที่จะช่วยเหลือคุณ… ทุกอย่างที่คุณต้องการ… เพียงแค่บอกมา” พิมพ์ลดาสูดหายใจลึก “ฉันต้องการ… ความยุติธรรมค่ะ” “ได้เลย” คุณหญิงรัตนาตอบ “เราจะจัดการเรื่องนี้ให้ถึงที่สุด” ชายฉกรรจ์ที่มาพร้อมกับคุณหญิงรัตนา ได้เข้ามาควบคุมตัวชานนท์ไว้ ชานนท์ยังคงพยายามดิ้นรนและตะโกนขอความช่วยเหลือจากแม่ แต่คุณหญิงรัตนาเพียงแค่ส่ายหน้าอย่างระอา “ไปกันเถอะ คุณพิมพ์ลดา” พ่อบ้านกล่าว “ผมจะพาคุณไปที่ปลอดภัย” พิมพ์ลดามองชานนท์เป็นครั้งสุดท้าย ชายที่เธอเคยรัก ตอนนี้กลับกลายเป็นคนแปลกหน้า สิ้นหวัง และเต็มไปด้วยความบ้าคลั่ง เธอรู้สึกถึงความโล่งอกที่ได้หลุดพ้นจากเงื้อมมือของเขา แต่ในขณะเดียวกัน ความเจ็บปวดและความทรงจำที่เลวร้ายก็ยังคงหลงเหลืออยู่ “ขอบคุณค่ะพ่อบ้าน” พิมพ์ลดาตอบ “ถ้าไม่ได้คุณ… ฉันคงแย่แน่ๆ” “ผมเป็นหน้าที่ของผมครับ” พ่อบ้านกล่าว “และผมก็ดีใจที่คุณปลอดภัย” คุณหญิงรัตนาเดินเข้ามาหาพิมพ์ดาอีกครั้ง “คุณพิมพ์ลดาคะ… ดิฉันอยากจะชวนคุณไปพักที่บ้านของดิฉันสักระยะ… จนกว่าเรื่องทุกอย่างจะเรียบร้อย” พิมพ์ลดามองคุณหญิงรัตนาอย่างพิจารณา เธอไม่แน่ใจว่าจะไว้ใจเธอได้หรือไม่ แต่การอยู่ในสถานที่แห่งนี้อีกต่อไป ก็ดูจะไม่ปลอดภัยเช่นกัน “ฉัน… ฉันขอคิดดูก่อนนะคะ” พิมพ์ลดากล่าว “ได้ค่ะ” คุณหญิงรัตนารับคำ “แต่ถ้าคุณต้องการอะไร… บอกได้เลยนะคะ” ขณะที่พิมพ์ลดาเดินออกจากห้องสมุดไปพร้อมกับพ่อบ้าน เธอก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่ตกอยู่ใต้ชั้นหนังสือ มันเป็นรูปถ่ายเก่าๆ ใบหนึ่ง เธอหยิบมันขึ้นมาดู ภาพในรูปคือชานนท์ในวัยเด็ก กำลังอุ้มเด็กหญิงคนหนึ่งที่ดูคุ้นตา…