พิมพ์ลดากุมรูปถ่ายเก่าในมือแน่น หัวใจของเธอเต้นแรงผิดจังหวะ ราวกับถูกกระชากให้ย้อนกลับไปในอดีตอันไกลโพ้น ใบหน้าของเด็กหญิงในภาพนั้น… ช่างเหมือนเธอเหลือเกิน ไม่ใช่แค่คล้าย แต่มันเหมือนพิมพ์ลดาสะท้อนกลับมาจากกระจกเงาในวัยเยาว์ ดวงตาใสแจ๋ว รอยยิ้มที่เปี่ยมสุข และผมเปียสองข้างที่ถูกถักไว้อย่างน่ารัก ชานนท์ในวัยหนุ่ม ใบหน้าเกลี้ยงเกลาปราศจากรอยแห่งความเหนื่อยล้าและซับซ้อนเหมือนที่เธอเห็นในปัจจุบัน กำลังอุ้มเด็กหญิงคนนั้นอย่างทะนุถนอม ภาพถ่ายใบนี้มีความหมายอะไรกันแน่ มันเป็นเพียงความบังเอิญ หรือมีบางสิ่งบางอย่างที่ซ่อนเร้นอยู่เบื้องหลัง? คุณหญิงรัตนาซึ่งนั่งอยู่ตรงข้าม พยายามควบคุมสีหน้า แต่แววตาที่ฉายแววตกใจและความกังวลนั้นไม่อาจปิดบังได้ เธอเหลือบมองพิมพ์ลดาสลับกับรูปถ่ายในมือของหลานสาวหลายครั้ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อย “รูปนี้… ชานนท์เขาเก็บไว้ที่ไหน? ฉันไม่เคยเห็นมาก่อนเลย” พิมพ์ลดามองหน้าคุณหญิงรัตนาอย่างพิจารณา “ฉันก็ไม่ทราบค่ะคุณป้า พอดีตอนค้นหาของใช้ของคุณลุงในห้องทำงาน ก็ไปเจอเข้าในลิ้นชักลับค่ะ” เธอเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะถามต่อ “คุณป้าพอจะจำได้ไหมคะว่าเด็กหญิงในรูปคือใคร? เธอ… ดูเหมือนฉันมากเลยค่ะ” คำถามนั้นทำให้คุณหญิงรัตนาถึงกับหน้าซีดเผือด เธอเม้มริมฝีปากแน่น นัยน์ตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะพยายามยิ้มอย่างฝืนๆ “ก็… คงเป็นเด็กที่ไหนสักคนนั่นแหละลูก ความทรงจำของคนเรามันก็เลือนลางไปตามกาลเวลาเนอะ” “แต่เธอเหมือนฉันมากจริงๆ นะคะคุณป้า” พิมพ์ลดาย้ำ “เหมือนจนน่าขนลุก” เธอจ้องเข้าไปในดวงตาของคุณหญิงรัตนา หวังจะหาคำตอบ แต่กลับพบเพียงความอึดอัดที่ปกคลุมอยู่ “คุณป้าคะ… คุณลุงชานนท์เคยมีน้องสาว หรือญาติสนิทที่หน้าตาคล้ายๆ ฉันบ้างไหมคะ?” คุณหญิงรัตนาถอนหายใจยาว เธอทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาอย่างอ่อนแรง “พิมพ์… เรื่องบางเรื่อง มันก็ผ่านไปแล้วก็ให้มันผ่านไปเถอะนะลูก” “แต่ถ้าเรื่องนั้นมันเกี่ยวข้องกับความจริงของพิมพ์ล่ะคะ?” พิมพ์ลดายังคงถามอย่างไม่ลดละ “ฉันมีสิทธิ์ที่จะรู้เรื่องราวของตัวเองไม่ใช่เหรอคะ? ที่สำคัญ… ฉันรู้สึกเหมือนมีบางอย่างเชื่อมโยงกับรูปนี้ค่ะ” “พิมพ์… ฟังป้านะ” คุณหญิงรัตนาปรับน้ำเสียงให้มั่นคงขึ้น “ชานนท์น่ะ… เขามีความลับเยอะมากจริงๆ” เธอหยุดไปครู่หนึ่ง เหมือนกำลังรวบรวมความกล้า “แล้วบางความลับ… มันก็อาจจะเจ็บปวดเกินกว่าที่ใครจะรับไหว” “แต่การไม่รู้… มันก็เจ็บปวดเหมือนกันนะคะ” พิมพ์ลดากล่าว น้ำเสียงอ่อนลง “ฉันแค่อยากรู้ว่าทำไมรูปนี้ถึงมาอยู่ในมือคุณลุง มีความเกี่ยวข้องกันอะไรระหว่างคุณลุง ลลิตา และเด็กในรูปที่หน้าเหมือนฉัน” คุณหญิงรัตนามองรูปถ่ายในมือของพิมพ์ลดาสลับกับใบหน้าของหลานสาวอีกครั้ง แววตาของเธอดูสับสนและเต็มไปด้วยความขัดแย้ง “ลลิตา… เธอเป็นคนรักเก่าของชานนท์จริง แต่เรื่องราวของเธอกับชานนท์มันซับซ้อนกว่านั้นมากนัก” “ซับซ้อนอย่างไรคะ?” พิมพ์ดาเร่งถาม “ตอนนั้น… ชานนท์กับลลิตารักกันมาก” คุณหญิงรัตนาเริ่มเล่า “แต่เหมือนฟ้าแกล้ง… ลลิตาป่วยหนักมาก อยู่ๆ เธอก็ทรุดลงอย่างกะทันหัน หมอพยายามรักษาทุกทางแล้ว แต่ก็ไม่สำเร็จ… ก่อนที่เธอจะเสียชีวิต… เธอฝากเด็กคนหนึ่งไว้กับชานนท์” พิมพ์ลดารู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างกระทบเข้ากลางใจ “เด็กคนนั้น… คือใครคะ?” “คือลูกของลลิตาไงล่ะพิมพ์” คุณหญิงรัตนาตอบเสียงเบา “แต่… ชานนท์ไม่เคยบอกใครว่าใครคือพ่อของเด็กคนนั้น เขาบอกเพียงว่าเขาจะดูแลเด็กคนนี้ให้ดีที่สุด” “ลูกของคุณลุงกับลลิตา… แล้วทำไมเด็กคนนั้นถึงหน้าเหมือนฉันคะ?” พิมพ์ลดาสอบถามด้วยความสงสัยปนหวาดหวั่น “หรือว่า… ฉันคือลูกของคุณลุงกับลลิตา?” “ไม่ใช่… ไม่ใช่แบบนั้น” คุณหญิงรัตนาส่ายหน้า “ตอนนั้น… ลลิตาไม่ได้บอก ชานนท์ก็ไม่ได้บอก… ไม่มีใครรู้เลยว่าเด็กคนนั้นเป็นลูกของใครแน่ชัด เพราะลลิตาปิดบังเรื่องนี้มาตลอด… แต่สิ่งที่แน่ใจได้คือ… เด็กคนนั้นหน้าตาคล้ายคลึงกับ… กับเธอมาก” คุณหญิงรัตนากล่าวประโยคสุดท้ายด้วยน้ำเสียงที่เบาลงไปอีก “คล้ายกับฉัน?” พิมพ์ลดาทวนคำ “หมายความว่ายังไงคะ?” “ตอนที่ลลิตาป่วยหนัก… เธอมาปรึกษาป้า” คุณหญิงรัตนาเล่าต่อ “เธอเล่าว่าเธอมีลูกอยู่คนหนึ่ง แต่เธอไม่สามารถอยู่เลี้ยงดูได้ เธอฝากฝังให้ชานนท์เป็นคนดูแล… และเด็กคนนั้น… หน้าตาเหมือนพิมพ์ตอนเด็กๆ เปี๊ยบเลย” พิมพ์ลดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง ความคิดทุกอย่างตีกันยุ่งเหยิง “คุณป้าหมายความว่า… เด็กในรูปคือลูกของคุณลุงชานนท์… แต่หน้าเหมือนฉัน… แล้วฉัน… ฉันก็เป็นลูกของคุณลุงชานนท์เหมือนกัน?” “ป้าไม่แน่ใจในเรื่องของเธอหรอกพิมพ์” คุณหญิงรัตนาตอบด้วยความเหนื่อยอ่อน “แต่สิ่งที่ป้ารู้คือ… ชานนท์รักลลิตามาก และเขาก็พยายามปกป้องความลับทุกอย่างเกี่ยวกับเธอและลูก… เขาเก็บรูปนี้ไว้… อาจจะเพราะเป็นความทรงจำสุดท้ายที่เขามี… หรืออาจจะเป็น… บางอย่างที่มากกว่านั้น” “แล้วคุณป้าทราบไหมคะว่า… เด็กคนนั้น… คือใคร? มีชื่อว่าอะไร?” พิมพ์ลดายังคงถามอย่างไม่ลดละ คุณหญิงรัตนาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบ “ชานนท์เขาเรียกเด็กคนนั้นว่า ‘แก้วตา’… เขาบอกว่าอยากให้เป็นดั่งแก้วตาดวงใจของเขา… แต่หลังจากนั้นไม่นาน… เด็กคนนั้นก็หายตัวไปอย่างปริศนา… ไม่มีใครพบร่องรอยอีกเลย” “หายตัวไป…?” พิมพ์ลดาทวนคำด้วยความตกใจ “หายไปไหนคะ?” “ป้าไม่รู้เรื่องเลยจริงๆ พิมพ์” คุณหญิงรัตนากล่าว “ชานนท์ไม่เคยปริปากเล่าอะไรอีกเลย… มันเหมือนเป็นบาดแผลในใจเขา… เขาเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับสุดยอด” พิมพ์ลดากลับมามองรูปถ่ายในมืออีกครั้ง เด็กหญิงในรูปที่ชื่อ ‘แก้วตา’ ใบหน้าใสซื่อ รอยยิ้มที่ดูอบอุ่น… มันเหมือนเธอเหลือเกิน… หรือว่าเธอคือ ‘แก้วตา’ คนนั้น? ความทรงจำบางอย่างที่เลือนรางเริ่มผุดขึ้นมาในหัว… ภาพเด็กผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังเล่นหัวกับเธอ… เสียงหัวเราะที่สดใส… แล้วก็ความรู้สึกอบอุ่น… แต่ทุกอย่างมันพร่าเลือนจนยากจะจับต้อง “คุณป้าคะ… แล้วทำไมคุณลุงถึงไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้เลยคะ?” พิมพ์ดาถาม “เพราะมันเป็นความลับที่อันตรายเกินไป” คุณหญิงรัตนาตอบเสียงเครียด “และเพราะ… ชานนท์กลัวว่าความจริงจะทำร้ายเธอ… เขาพยายามปกป้องเธอมาตลอด” “ปกป้อง… ด้วยการปิดบังความจริง?” พิมพ์ลดากล่าวอย่างตัดพ้อ “แต่ตอนนี้… ความจริงมันกำลังจะเปิดเผยออกมาแล้วนะคะคุณป้า” เธอเงยหน้ามองคุณหญิงรัตนา “ฉันต้องรู้ให้ได้ค่ะว่าเกิดอะไรขึ้นกับ ‘แก้วตา’ แล้วทำไมฉันถึงหน้าเหมือนเธอขนาดนี้” คุณหญิงรัตนาถอนหายใจอีกครั้ง “ป้า… ก็อยากรู้เหมือนกันนะพิมพ์” เธอมองพิมพ์ลดาสลับกับรูปถ่าย “ถ้าเธออยากจะรู้… ป้าก็จะอยู่ข้างๆ เธอ… แต่เธอต้องระวังตัวให้มากนะ… ความลับในอดีตของชานนท์… มันอันตรายกว่าที่เธอคิด”