พิมพ์ลดายังคงครุ่นคิดถึงเรื่องราวที่คุณหญิงรัตนาเล่า หล่อนกุมรูปถ่ายใบเก่าไว้แน่น ความบังเอิญที่เด็กหญิงในรูปมีใบหน้าเหมือนเธอเหลือเกิน ชื่อ ‘แก้วตา’ ที่ชานนท์เคยเรียกเด็กคนนั้น… มันช่างชวนให้คิดไปต่างๆ นานา หรือว่าเธอคือ ‘แก้วตา’ คนนั้นจริงๆ? หากเป็นเช่นนั้นจริง ชีวิตของเธอก็คงไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป พิมพ์ดาตัดสินใจแน่วแน่ว่าต้องหาคำตอบให้ได้ เธอต้องรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับ ‘แก้วตา’ และทำไมชานนท์ถึงปิดบังเรื่องนี้ไว้ “คุณป้าคะ… ถ้าฉันจะลองเข้าไปค้นหาอะไรในห้องทำงานของคุณลุงอีกครั้ง คุณป้าจะว่ายังไงคะ?” พิมพ์ดากล่าว “เผื่อว่าจะมีอะไรหลงเหลืออยู่ก็ได้ค่ะ” คุณหญิงรัตนามองพิมพ์ลดาสลับกับรูปถ่ายในมือ “พิมพ์… ป้าเข้าใจว่าเธออยากรู้… แต่ห้องนั้นมันก็เป็นที่ส่วนตัวของชานนท์นะ… แล้วก็… ที่นั่นมีหลายสิ่งหลายอย่างที่ป้าเองก็ไม่กล้าเข้าไปยุ่งเหมือนกัน” “แต่ถ้าสิ่งที่อยู่ในนั้นจะช่วยไขปริศนาทั้งหมดได้ล่ะคะ?” พิมพ์ดายังคงยืนกราน “ฉันรู้สึกว่า… มีอะไรบางอย่างที่เชื่อมโยงกับรูปนี้ในห้องนั้นค่ะ” “ก็ได้… แต่เธอต้องระวังให้มากๆ นะ” คุณหญิงรัตนาถอนหายใจ “ถ้ามีอะไรผิดปกติ… รีบออกมาทันทีนะ” พิมพ์ดาพยักหน้ารับ ก่อนจะเดินตรงไปยังห้องทำงานของชานนท์อีกครั้ง คราวนี้เธอไม่ได้เข้าไปด้วยความรู้สึกสับสน แต่ด้วยความมุ่งมั่นที่จะค้นหาความจริง เธอเดินเข้าไปในห้อง สูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกสติ ก่อนจะเริ่มสำรวจสิ่งของต่างๆ อีกครั้ง สายตาของเธอสแกนไปทั่วชั้นหนังสือ โต๊ะทำงาน และลิ้นชักต่างๆ อย่างละเอียด เธอเริ่มต้นจากการสำรวจลิ้นชักลับที่เคยเจอรูปถ่ายอีกครั้ง คราวนี้เธอค่อยๆ ไล่ดูเอกสารทุกฉบับที่อยู่ข้างในอย่างใจเย็น แต่ก็ไม่พบสิ่งใดที่เกี่ยวข้องกับ ‘แก้วตา’ หรือความลับใดๆ เพิ่มเติม เธอเริ่มสำรวจชั้นหนังสืออีกครั้ง ไล่ดูชื่อหนังสือแต่ละเล่มอย่างตั้งใจ หวังว่าจะเจอเบาะแสบางอย่าง แต่ส่วนใหญ่เป็นหนังสือเกี่ยวกับธุรกิจและการลงทุน ซึ่งไม่น่าจะมีอะไรเกี่ยวข้อง ทันใดนั้น สายตาของเธอก็สะดุดเข้ากับหนังสือเล่มหนึ่งที่ดูผิดแผกไปจากเล่มอื่น มันเป็นหนังสือปกหนังสีดำเก่าๆ วางซ้อนอยู่ด้านในสุดของชั้นหนังสือ ปกติเธอไม่เคยสังเกตเห็นมาก่อน เพราะมันถูกบดบังด้วยหนังสือเล่มอื่น เธอค่อยๆ ดึงมันออกมา เปิดดูด้านใน “นี่มัน…” พิมพ์ดาอุทานเบาๆ หนังสือเล่มนั้นไม่ใช่หนังสือทั่วไป แต่มันคือสมุดบันทึกปกแข็งสีดำ หน้ากระดาษภายในเต็มไปด้วยลายมือหวัดๆ ของชานนท์ ที่เขียนด้วยปากกาหมึกสีน้ำเงินเข้ม เธอเปิดอ่านอย่างรวดเร็ว โดยหวังว่าจะเจอเรื่องราวที่เธอตามหา หัวข้อในบันทึกเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับธุรกิจ การเดินทาง และความคิดเห็นส่วนตัวของเขา แต่เมื่อเธอไล่อ่านไปเรื่อยๆ เธอก็พบว่ามีบางส่วนที่เขียนถึง ‘แก้วตา’ “วันที่ 15 พฤษภาคม … แก้วตาของฉัน วันนี้เธอซนมาก วิ่งเล่นจนล้มไปหลายครั้ง แต่ก็ยังหัวเราะร่าเริงเหมือนเดิม ฉันมองดูเธอแล้วก็รู้สึกมีความสุขเหลือเกิน… เธอคือความหวังเดียวของฉัน” “วันที่ 20 พฤษภาคม … วันนี้มีคนมาหาฉัน เขาบอกว่าต้องการตัวแก้วตาไป… ฉันปฏิเสธไปอย่างแข็งกร้าว ฉันจะไม่มีวันยอมให้ใครมาพรากเธอไปจากฉันเด็ดขาด” “วันที่ 25 พฤษภาคม … ฉันเริ่มรู้สึกไม่ปลอดภัย มีคนคอยจับตาดูฉันอยู่ตลอดเวลา ฉันต้องรีบหาทางพาแก้วตาไปอยู่ที่ที่ปลอดภัยที่สุด” “วันที่ 1 มิถุนายน … ฉันตัดสินใจแล้ว ฉันจะพาแก้วตาไปซ่อน… ที่ที่ไม่มีใครสามารถตามหาเจอ… ถึงแม้ว่ามันจะต้องแลกมาด้วยอะไรก็ตาม” พิมพ์ลดารู้สึกหัวใจเต้นแรงขึ้นทุกครั้งที่ได้อ่านข้อความเหล่านั้น ชานนท์กำลังพยายามปกป้อง ‘แก้วตา’ จากใครบางคน แต่ใครคือคนคนนั้น? และพวกเขาต้องการตัว ‘แก้วตา’ ไปทำไม? เธอพลิกหน้าต่อไปอย่างใจจดใจจ่อ แต่แล้วเธอก็ต้องหยุดชะงัก เมื่อพบว่าหลังจากบันทึกวันที่ 1 มิถุนายน ข้อความก็ขาดหายไปอย่างกะทันหัน หน้ากระดาษต่อจากนั้นว่างเปล่า ราวกับถูกฉีกออกไป “ทำไม… ทำไมถึงหยุดแค่นี้?” พิมพ์ดาพึมพำด้วยความผิดหวัง “เกิดอะไรขึ้นหลังจากนี้?” เธอพลิกดูหน้ากระดาษอย่างละเอียดอีกครั้ง พยายามจะหาว่ามีร่องรอยของการฉีกขาดหรือไม่ แต่ดูเหมือนว่าหน้ากระดาษถูกดึงออกไปอย่างแนบเนียน ราวกับไม่เคยมีอยู่จริง ทันใดนั้น สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นบางสิ่งบางอย่างที่ซุกซ่อนอยู่ใต้กระดาษรองหน้าสุดท้ายของสมุดบันทึก เธอค่อยๆ ดึงกระดาษนั้นขึ้นมา เผยให้เห็นซองจดหมายสีขาวขนาดเล็กที่ซ่อนอยู่ข้างใต้ พิมพ์ดาหยิบซองจดหมายนั้นขึ้นมา หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความคาดหวัง เธอค่อยๆ แกะซองออกอย่างระมัดระวัง ข้างในมีกระดาษแผ่นเล็กๆ พับไว้อย่างดี เมื่อคลี่ออก เธอก็พบว่ามันคือรหัสลับที่เขียนด้วยลายมือของชานนท์ “R25 M15 D1 -> J20 Y30 S5” “นี่มันคืออะไรกัน?” พิมพ์ดาพึมพำ พยายามจะถอดรหัส “ตัวเลขพวกนี้… มีความหมายว่ายังไง?” เธอใช้เวลาพิจารณารหัสลับนั้นอยู่ครู่หนึ่ง พยายามจะเชื่อมโยงกับข้อมูลที่เธอมี แต่ก็ยังไม่สามารถเข้าใจความหมายได้เลยทันที “R25 M15 D1…” เธอเริ่มไล่เรียง “R อาจจะเป็นเดือน… หรือวันที่? M ก็เช่นกัน… D ก็เช่นกัน… แล้ว J20 Y30 S5 คืออะไร?” เธอรู้สึกเหมือนกำลังอยู่ในเขาวงกต ที่มีทางออกอยู่ตรงหน้า แต่เธอไม่รู้ว่าจะไขกุญแจได้อย่างไร “ชานนท์… คุณกำลังพยายามจะบอกอะไรฉันกันแน่?” เธอตัดสินใจว่าจะต้องนำเรื่องนี้ไปปรึกษาคุณหญิงรัตนาอีกครั้ง บางทีท่านอาจจะพอทราบความหมายของรหัสลับนี้ก็เป็นได้ พิมพ์ดารวบรวมสมุดบันทึกและซองจดหมายที่พบ เดินออกจากห้องทำงานของชานนท์ไป เธอรู้สึกว่าตัวเองกำลังเข้าใกล้ความจริงมากขึ้นเรื่อยๆ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกหวาดหวั่นกับสิ่งที่อาจจะตามมา