การเดินทางไปยังเรือนพวงพยอมครั้งนี้ เต็มไปด้วยความรู้สึกที่แตกต่างไปจากครั้งก่อนๆ พิมพ์ดารู้สึกถึงแรงดึงดูดบางอย่างที่พาเธอมายังสถานที่แห่งนี้ ราวกับมีบางสิ่งที่รอคอยเธออยู่ ที่นี่เคยเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเธอมาก่อนอย่างแน่นอน แต่เป็นชีวิตในอดีตที่เธอจำไม่ได้ “คุณป้าคะ รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างที่นี่… ที่คุ้นเคยมากๆ เลยค่ะ” พิมพ์ดาเอ่ยขึ้นขณะที่ก้าวเท้าลงจากรถ คุณหญิงรัตนาพยักหน้าเห็นด้วย “ที่นี่เคยเป็นบ้านพักตากอากาศของเราสมัยก่อนนะพิมพ์ มีความทรงจำดีๆ หลายอย่างเกิดขึ้นที่นี่” พวกเธอเดินเข้าไปยังบริเวณเรือนพวงพยอมที่ตั้งอยู่ริมสระบัวที่เคยสวยงาม บัดนี้หลายส่วนทรุดโทรมไปตามกาลเวลา แต่ก็ยังคงเค้าความงดงามในอดีตอยู่ สวนดอกบัวที่เคยบานสะพรั่ง บัดนี้มีเพียงต้นที่เหี่ยวเฉาเหลืออยู่ไม่กี่ต้น “ห้องที่ 5… คุณป้าจำได้ไหมคะว่าอยู่ตรงไหน?” พิมพ์ดาถาม “อืม… น่าจะอยู่ทางด้านในสุดของปีกอาคารฝั่งตะวันออกนะ” คุณหญิงรัตนารำลึก “ตอนนั้นเป็นห้องเก็บของที่คุณตาของฉันใช้เก็บของเก่าๆ แล้วก็เอกสารสำคัญต่างๆ” ทั้งสองเดินลัดเลาะไปตามทางเดินที่ปกคลุมด้วยใบไม้แห้ง จนกระทั่งมาถึงปีกอาคารที่คุณหญิงรัตนากล่าวถึง บรรยากาศรอบข้างดูเงียบสงัดยิ่งกว่าเดิม ราวกับว่าสถานที่แห่งนี้ถูกลืมเลือนไปนานแสนนาน “ห้องที่ 5… ตรงนี้!” คุณหญิงรัตนากล่าวพร้อมกับชี้ไปยังประตูไม้บานหนึ่งที่ดูเก่าแก่กว่าบานอื่น ประตูห้องเปิดออกอย่างยากลำบาก เผยให้เห็นภายในห้องที่เต็มไปด้วยฝุ่นละอองและใยแมงมุมเกาะเกี่ยว เฟอร์นิเจอร์เก่าๆ ที่ถูกคลุมด้วยผ้าสีขาวดูคล้ายโครงกระดูกไร้วิญญาณ “เต็มไปด้วยของเก่าจริงๆ ค่ะ” พิมพ์ดากล่าว ขณะที่กวาดสายตามองไปรอบๆ “แต่… เราจะหาของสำคัญที่ซ่อนอยู่เจอได้อย่างไรคะ?” “เราต้องค่อยๆ หาไปทีละอย่างนะพิมพ์” คุณหญิงรัตนาบอก “บางทีมันอาจจะถูกซ่อนไว้ในกล่องเก่าๆ หรือใต้พื้นไม้ก็ได้” พวกเธอเริ่มค้นหาอย่างละเอียด พิมพ์ดามีความรู้สึกเหมือนถูกดึงดูดไปยังมุมหนึ่งของห้อง ที่นั่นมีตู้ไม้โบราณขนาดใหญ่ตั้งอยู่ ดูเหมือนจะเป็นที่เก็บของที่สำคัญที่สุดในห้อง “คุณป้าคะ ตู้นี้ดูน่าสงสัยจังเลยค่ะ” พิมพ์ดาเอ่ย “มันดูแข็งแรงและปิดสนิทมาก” คุณหญิงรัตนาเดินเข้าไปดูใกล้ๆ “ใช่… ตู้ใบนี้ฉันจำได้ มันเป็นตู้เก็บของส่วนตัวของคุณตา ท่านมักจะเก็บของมีค่าไว้ที่นี่” ทั้งสองพยายามเปิดตู้ แต่ก็พบว่ามันถูกล็อคไว้แน่น “ต้องมีกุญแจแน่ๆ เลยค่ะ” พิมพ์ดากล่าว “กุญแจ…” คุณหญิงรัตนารำพึง “ถ้าอย่างนั้น เราก็ต้องหากุญแจก่อน” การค้นหาดำเนินต่อไปภายในห้องที่เต็มไปด้วยสิ่งของมากมายที่รอการค้นพบ พิมพ์ดาค้นพบกล่องไม้เก่าแก่ใบหนึ่งที่วางอยู่บนชั้นวางเหนือตู้ “คุณป้าคะ กล่องใบนี้มีสัญลักษณ์ดอกบัวเหมือนในจดหมายเลยค่ะ!” พิมพ์ดาหยิบกล่องนั้นลงมาอย่างระมัดระวัง คุณหญิงรัตนามองกล่องด้วยความสนใจ “จริงด้วย… เปิดดูสิ” เมื่อเปิดกล่องออก ก็พบว่าภายในมีกุญแจทองเหลืองดอกเล็กๆ ดอกหนึ่งวางอยู่ พร้อมกับรูปถ่ายเก่าๆ จำนวนหนึ่ง “กุญแจ! เจอแล้วค่ะ!” พิมพ์ดากล่าวด้วยความดีใจ “แล้วนี่… ก็เป็นรูปถ่ายด้วยค่ะ” พวกเธอหยิบรูปถ่ายขึ้นมาดู ภาพในรูปถ่ายส่วนใหญ่เป็นภาพของครอบครัวของคุณหญิงรัตนาในอดีต แต่ก็มีรูปถ่ายบางใบที่ทำให้พิมพ์ดาทึ่ง “นี่… นี่มัน… ภาพของคุณลุงนี่คะ!” พิมพ์ดาหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งขึ้นมา ภาพของชานนท์ในวัยหนุ่ม ที่กำลังยิ้มอย่างสดใส “แล้ว… นี่ก็… เด็กผู้หญิงคนนี้… ใช่ ‘แก้วตา’ ไหมคะ?” พิมพ์ดามองภาพเด็กหญิงคนนั้นอย่างพินิจพิเคราะห์ ใบหน้าของเธอในรูปถ่ายนั้น ช่างเหมือนกับพิมพ์ดาในปัจจุบันเหลือเกิน แต่แววตาของเด็กหญิงในรูปกลับมีความเศร้าสร้อยแฝงอยู่ “ใช่… นี่คือ ‘แก้วตา’…” คุณหญิงรัตนาพูดเสียงสั่น “ฉันจำเด็กคนนี้ได้ดี… เขาเป็นเด็กที่น่ารักและสดใสมาก” “แล้ว… ‘แก้วตา’ คนนี้… มีความเกี่ยวข้องอะไรกับคุณลุงคะ?” พิมพ์ดาถามอย่างกระวนกระวาย คุณหญิงรัตนาลังเลเล็กน้อย ก่อนจะตอบ “คุณชานนท์… เขาเคยบอกกับฉันว่า ‘แก้วตา’ คือรักแรกของเขา… แต่แล้ววันหนึ่ง ‘แก้วตา’ ก็หายตัวไป… ทำให้เขาเสียใจมาก” “รักแรก…” พิมพ์ดาพึมพำ “แล้ว… ทำไม… ทำไมฉันถึงได้เหมือน ‘แก้วตา’ ขนาดนี้คะ?” “นั่นเป็นสิ่งที่ฉันก็สงสัยเหมือนกันนะพิมพ์” คุณหญิงรัตนาตอบ “บางที… เรื่องราวที่เกิดขึ้นอาจจะซับซ้อนกว่าที่เราคิดก็ได้” พิมพ์ดานำกุญแจทองเหลืองมาไขตู้ไม้โบราณ เสียงกลไกดัง “แกร๊ก” เบาๆ ประตูตู้เปิดออก เผยให้เห็นสิ่งที่อยู่ภายใน ภายในตู้มีเพียงกระดาษเก่าๆ กองหนึ่ง กับสมุดปกหนังสีน้ำตาลเล่มหนึ่ง พิมพ์ดากับคุณหญิงรัตนาค่อยๆ หยิบสมุดเล่มนั้นขึ้นมาเปิดอ่าน “นี่มัน… สมุดบันทึกของคุณตาฉันนี่!” คุณหญิงรัตนาอุทาน “ฉันไม่เคยเห็นเล่มนี้มาก่อนเลย” ขณะที่พิมพ์ดากำลังจะหยิบกระดาษเก่าๆ ขึ้นมาดู เธอก็สังเกตเห็นอะไรบางอย่างซ่อนอยู่ใต้กระดาษเหล่านั้น เป็นกล่องไม้เล็กๆ ที่สลักลายอย่างประณีต “คุณป้าคะ กล่องนี้… มีอะไรอยู่ข้างใน?” พิมพ์ดาหยิบกล่องนั้นขึ้นมา คุณหญิงรัตนามองกล่องด้วยความสงสัย “ไม่เคยเห็นมาก่อนเลยนะ… ลองเปิดดูสิ” เมื่อเปิดกล่องออก สิ่งที่อยู่ภายในทำให้ทั้งคู่ตกตะลึง มันคือสร้อยคอทองคำเส้นเล็กๆ ที่มีจี้รูปหัวใจสลักชื่อ “แก้วตา” อยู่ด้านใน “แก้วตา…” พิมพ์ดากล่าวชื่อนั้นเบาๆ ราวกับจะเรียกขวัญของใครบางคนที่อยู่ไกลแสนไกล “เป็นไปได้ไหม… ว่าคุณตาของฉัน… จะมีความเกี่ยวข้องกับ ‘แก้วตา’?” คุณหญิงรัตนากล่าวด้วยความประหลาดใจ “ไม่แน่ค่ะคุณป้า” พิมพ์ดาตอบ “แต่… สิ่งที่เราเจอวันนี้… มันช่างน่าพิศวงจริงๆ” เธอหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งขึ้นมาอีกครั้ง เป็นรูปของเด็กหญิง ‘แก้วตา’ ที่กำลังยืนอยู่หน้าเรือนพวงพยอมอย่างโดดเดี่ยว แววตาของเธอเต็มไปด้วยความเศร้าโศกและโดดเดี่ยว “คุณป้าคะ… ฉัน… ฉันรู้สึกเหมือนจะจำอะไรบางอย่างได้ลางๆ ค่ะ… เหมือนความทรงจำที่กำลังจะผุดขึ้นมา…” พิมพ์ดากล่าวเสียงสั่นเครือ คุณหญิงรัตนารับมือพิมพ์ดาไว้แน่น “ไม่ต้องรีบนะพิมพ์ ค่อยๆ นึก… สิ่งที่เราเจอที่นี่ อาจจะเป็นกุญแจสำคัญที่จะไขความลับทั้งหมดก็ได้” บรรยากาศภายในห้องที่เต็มไปด้วยฝุ่นละอองและความเก่าแก่ กลับถูกเติมเต็มไปด้วยความหวังและความรู้สึกที่ซับซ้อน เรือนพวงพยอมที่เคยเป็นเพียงสถานที่ในอดีต บัดนี้ได้กลายเป็นกุญแจสำคัญที่จะไขปริศนาแห่งความจริง