พิมพ์ดายกมือขึ้นทาบอก หัวใจเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก ภาพความทรงจำที่หลั่งไหลเข้ามานั้นชัดเจนจนน่าตกใจ ไม่ใช่เพียงภาพเลือนรางอีกต่อไป แต่เป็นเรื่องราวทั้งชุดที่ผูกติดกันราวกับร้อยลูกปัด เธอเห็นตัวเองในวัยเด็ก ร่างกายผอมบาง สวมชุดกระโปรงสีฟ้าอ่อน ยืนอยู่ริมสระบัวขนาดใหญ่ในเรือนพวงพยอม ใบหน้าเปื้อนน้ำตา ดวงตาแดงก่ำราวกับเพิ่งผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก รอบกายเงียบสงัด มีเพียงเสียงจักจั่นเรไรที่ดังระงมเป็นเพื่อน "แก้วตา… แก้วตา… ทำไมถึงทำแบบนี้ลูก" เสียงแว่วมาแต่ไกล เป็นเสียงผู้หญิงที่เธอไม่คุ้นเคย แต่กลับรู้สึกถึงความคุ้นเคยบางอย่างที่แฝงเร้นอยู่ "หนู… หนูไม่อยากอยู่แล้วค่ะคุณแม่ หนูเหนื่อยเหลือเกิน" เด็กหญิงแก้วตาตอบเสียงสะอื้น มือเล็กๆ กำสร้อยคอเส้นเล็กที่สวมอยู่แน่น สร้อยเส้นนั้นมีจี้เป็นรูปหัวใจสีแดงก่ำ "อย่าพูดแบบนี้นะลูก ชีวิตยังมีค่าเสมอ อย่าเพิ่งท้อถอยนะ" เสียงนั้นยังคงปลอบโยน แต่กลับมีความเจ็บปวดบางอย่างแฝงอยู่ พิมพ์ดาสัมผัสได้ถึงความรู้สึกของเด็กหญิงแก้วตาในตอนนั้น มันคือความสิ้นหวัง ความเจ็บปวดที่เกินกว่าเด็กอายุเท่าเธอจะรับไหว เธอจำได้ว่าทำไมถึงร้องไห้ ทำไมถึงรู้สึกอยากจะหายไปจากโลกนี้ "เขา… เขาบอกว่าหนูเป็นเด็กไม่ดี เขาบอกว่าหนูเป็นตัวปัญหา… เขาไม่รักหนูเลย" แก้วตากล่าวเสียงสั่นเครือ น้ำตาไหลอาบแก้มไม่หยุด "ใครกันที่พูดแบบนั้นกับแก้วตา" เสียงปลอบโยนนั้นดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ดูเหมือนจะอยู่ใกล้กว่าเดิม "มานี่สิ มาหาคุณแม่เร็ว" ร่างเล็กๆ ของเด็กหญิงแก้วตาค่อยๆ ก้าวไปหาผู้หญิงที่เรียกเธอ เสียงฝีเท้าเบาๆ เดินผ่านสนามหญ้าที่เต็มไปด้วยน้ำค้างยามเช้า ภาพค่อยๆ ชัดขึ้น เห็นร่างของสตรีวัตรที่สง่างาม สวมชุดไทยสีเข้ม ผมเกล้ามวยสูง ประดับด้วยดอกไม้สีขาว ใบหน้าของเธอสวยงาม แต่กลับฉายแววความเศร้าหมองบางอย่าง "คุณแม่คะ…" เสียงเรียกนั้นเต็มไปด้วยความหวัง ผู้หญิงคนนั้นโอบกอดเด็กหญิงแก้วตาไว้แน่น ลูบศีรษะเบาๆ "ไม่ว่าใครจะพูดอะไรก็ตาม แก้วตาต้องจำไว้นะว่าแก้วตาเป็นที่รักของแม่เสมอ แก้วตาคือแก้วตาดวงใจของแม่นะลูก" "แต่… แต่คุณพ่อ… คุณพ่อก็ไม่เคยรักหนูเลย" เด็กหญิงแก้วตากระซิบ เสียงเบาหวิว "คุณพ่อเขา… เขาเกลียดหนู" "อย่าพูดแบบนั้นสิลูก" ผู้หญิงคนนั้นรีบตัดบท "คุณพ่อของแก้วตาเขาก็รักแก้วตาในแบบของเขา" "ไม่จริงค่ะ! คุณพ่อไม่เคยสนใจหนูเลย คุณพ่อมีแต่จะดุด่าว่ากล่าวหาหนูตลอดเวลา หนูทำอะไรก็ผิดไปหมด" แก้วตาโพล่งออกไป น้ำตาไหลพรากอีกครั้ง "หนูอยากให้คุณพ่อรักหนูเหมือนที่หนูรักคุณพ่อบ้าง… ทำไมมันถึงยากขนาดนี้คะ" พิมพ์ดาสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่แท้จริงในคำพูดของเด็กหญิงแก้วตา เธอจำได้ถึงความรู้สึกโดดเดี่ยวที่กัดกินหัวใจ ความปรารถนาอันแรงกล้าที่จะได้รับความรักจากพ่อ แต่กลับได้มาเพียงความเย็นชาและการตำหนิตลอดเวลา "แม่เข้าใจนะลูก… เข้าใจดีเลย" ผู้หญิงคนนั้นกล่าวเสียงแผ่วเบา "แต่การแสดงความรักของแต่ละคนมันไม่เหมือนกันนะลูก อย่าเพิ่งตัดสินนะ" "แล้ว… แล้วทำไม… ทำไมคุณพ่อถึงไม่เคยเอ็นดูหนูเลยคะ" แก้วตาเงยหน้ามองผู้หญิงคนนั้น ดวงตาเต็มไปด้วยคำถาม "เรื่องบางเรื่องมันซับซ้อนกว่าที่แก้วตาคิดนะลูก" ผู้หญิงคนนั้นถอนหายใจเบาๆ "แต่สิ่งที่แก้วตาควรรู้คือ… แม่รักแก้วตาที่สุดในโลกนี้ และแม่จะอยู่เคียงข้างแก้วตาเสมอ" ภาพค่อยๆ เลือนรางไปอีกครั้ง แต่คราวนี้พิมพ์ดาไม่ได้รู้สึกสับสน เธอรู้สึกถึงความชัดเจนที่กลับเข้ามาในหัวใจ ความทรงจำที่ถูกเก็บงำไว้เป็นความลับ ถูกปลดปล่อยออกมาอย่างสมบูรณ์ "คุณหญิงคะ…" พิมพ์ดาร้องเรียกคุณหญิงรัตนา เสียงสั่นเครือไปด้วยอารมณ์ที่หลากหลาย ทั้งความเสียใจ ความเห็นใจ และความเข้าใจ คุณหญิงรัตนาเดินเข้ามาใกล้ พยุงร่างของพิมพ์ดาที่ยังคงเซเล็กน้อย "เป็นอย่างไรบ้างคะพิมพ์ดา" "หนู… หนูจำได้แล้วค่ะ" พิมพ์ดากล่าวด้วยน้ำเสียงที่ยังคงสั่นเครือ "เด็กผู้หญิงคนนั้น… คือหนูเองค่ะ" คุณหญิงรัตนาพยักหน้าช้าๆ ดวงตาฉายแววเห็นใจ "แม่รู้ค่ะ… แม่รู้มาตลอด" "หนู… หนูจำได้ว่าทำไมหนูถึงรู้สึกแย่ขนาดนั้น" พิมพ์ดาเล่าต่อไป น้ำตาคลอหน่วย "คุณพ่อ… ท่านไม่เคยรักหนูเลยจริงๆ ค่ะ ท่านมองหนูเหมือนตัวประหลาด เหมือนสิ่งมีชีวิตที่ไม่ควรจะอยู่ตรงนั้น" "แล้ว… แล้วคุณแม่… คุณแม่ของหนู… ท่านพยายามปลอบหนูมากแค่ไหน" พิมพ์ดาถาม นึกถึงสตรีผู้งดงามในความทรงจำ "คุณหญิงพวงพยอม… ท่านรักแก้วตามากเหลือเกินค่ะ" คุณหญิงรัตนาตอบ เสียงอ่อนโยน "ท่านพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้แก้วตาไม่ต้องรู้สึกโดดเดี่ยว แต่… บางครั้ง ความรักของพ่อแม่ก็ไม่เพียงพอที่จะเติมเต็มช่องว่างในใจของเด็กได้" "หนู… หนูจำได้ว่า… วันนั้นหนูวิ่งออกมาจากบ้าน… วิ่งมาที่นี่… เพราะหนู… หนูทะเลาะกับคุณพ่ออีกแล้ว" พิมพ์ดากล่าวต่อ เสียงเบาลงเรื่อยๆ "หนู… หนูโมโห… หนูเสียใจ… หนูแค่อยากหายไป…" "ไม่ต้องพูดแล้วนะคะ" คุณหญิงรัตนาโอบไหล่พิมพ์ดา "แม่เข้าใจทุกอย่างค่ะ" พิมพ์ดาก้มหน้ามองพื้น สัมผัสได้ถึงความอึดอัดในใจ ความรู้สึกผิดที่เคยมีต่อมารดาผู้ล่วงลับปรากฏขึ้นอีกครั้ง "หนู… หนูเคยทำให้คุณแม่เสียใจมากใช่ไหมคะ" "คุณหญิงพวงพยอม… ท่านไม่เคยเสียใจที่ได้มีแก้วตาเป็นลูกค่ะ" คุณหญิงรัตนาส่ายหน้าเบาๆ "ท่านเพียงแค่เสียใจที่เห็นลูกต้องทนทุกข์ทรมาน" "แต่หนูก็… หนูเคยคิดอยากจะหนีไปจริงๆ นะคะ" พิมพ์ดาเอ่ยต่อ "หนูจำได้ว่า… หนูหยิบสร้อยเส้นนี้ไป… แล้วหนูก็… หนูก็…" พิมพ์ดากำสร้อยคอเส้นเล็กที่สวมอยู่แน่น เธอสัมผัสได้ถึงจี้รูปหัวใจสีแดงก่ำภายใต้เสื้อผ้า มันเป็นสร้อยเส้นเดียวกันกับที่เด็กหญิงแก้วตาสวมในความทรงจำ "สร้อยเส้นนี้… คุณหญิงพวงพยอมท่านให้แก้วตาไว้ใช่ไหมคะ" คุณหญิงรัตนาถาม พลางมองไปยังสร้อยคอของพิมพ์ดา "ค่ะ… คุณแม่บอกว่า… นี่คือเครื่องรางของขลัง… จะคุ้มครองหนู… แล้วก็… แล้วก็เป็นสัญลักษณ์ว่า… ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น… คุณแม่ก็จะรักหนูเสมอ" พิมพ์ดากล่าว ดวงตาเริ่มมีน้ำตาคลอ "แม่เชื่อว่าคุณหญิงพวงพยอมท่านภูมิใจในตัวแก้วตามากๆ นะคะ" คุณหญิงรัตนาพยายามปลอบประโลม "ถึงแม้ในอดีตจะมีเรื่องราวมากมาย… แต่แก้วตาก็ยังคงเข้มแข็งและก้าวผ่านมาได้" "หนู… หนูไม่เคยเข้าใจเลยค่ะ… ทำไมคุณพ่อถึงได้… ถึงได้เกลียดหนูขนาดนั้น" พิมพ์ดาเอ่ยถามคำถามที่ยังคงค้างคาใจมาตลอด "เขาคือใครกันแน่คะ" คุณหญิงรัตนามองพิมพ์ดาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเห็นใจ "เรื่องนั้น… เป็นเรื่องที่ซับซ้อนมากแก้วตา… และอาจจะไม่ได้เกี่ยวกับแก้วตาเพียงคนเดียว" "หมายความว่ายังไงคะ" พิมพ์ดาถามด้วยความสงสัย "บางครั้ง… ปัญหาของคนรุ่นพ่อแม่… ก็ส่งผลกระทบต่อลูกหลานโดยไม่รู้ตัว" คุณหญิงรัตนาอธิบาย "และบางครั้ง… ความขัดแย้ง… หรือความผิดพลาดในอดีต… ก็อาจจะถูกส่งต่อไปยังรุ่นลูกรุ่นหลานได้" "หนู… หนูไม่เข้าใจค่ะ" พิมพ์ดาเอ่ยเบาๆ "ไม่ต้องรีบร้อนนะคะ" คุณหญิงรัตนาจับมือของพิมพ์ดาไว้ "ค่อยๆ ทำความเข้าใจไปทีละเรื่องนะคะ" พิมพ์ดาสูดหายใจลึก พยายามรวบรวมสติสัมปชัญญะ ภาพความทรงจำที่ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ทำให้เธอรู้สึกถึงพลังงานบางอย่างที่กำลังก่อตัวขึ้นภายใน เธอสัมผัสได้ว่าการค้นพบอดีตของตัวเองในครั้งนี้ อาจจะนำพาไปสู่คำตอบของปริศนาหลายๆ อย่างที่ยังคงค้างคาอยู่ "หนู… หนูอยากรู้ความจริงทั้งหมดค่ะ" พิมพ์ดากล่าวอย่างแน่วแน่ "หนูอยากรู้ว่าทำไม… ทำไมชีวิตหนูถึงได้มาเป็นแบบนี้" คุณหญิงรัตนามองพิมพ์ดาด้วยสายตาที่ชื่นชม "แม่จะอยู่ข้างๆ หนูเสมอค่ะ… เราจะค่อยๆ หาคำตอบไปด้วยกัน"