บรรยากาศในห้องรับแขกของเรือนพวงพยอมเต็มไปด้วยความตึงเครียด พิมพ์ดายังคงนั่งนิ่งอยู่บนโซฟาตัวยาว ดวงตาจ้องมองไปยังกองเอกสารที่วางอยู่บนโต๊ะกลาง พิมพ์ดาจำได้ว่าเอกสารเหล่านี้คือสิ่งที่เธอเคยพบเจอในห้องทำงานของคุณพ่อ แต่ในตอนนั้น เธอไม่เข้าใจความหมายที่แท้จริงของมันเลย “คุณกิตติคะ… ดิฉันยังไม่เข้าใจค่ะ” คุณหญิงรัตนาเอ่ยถาม พลางกวาดตามองเอกสารต่างๆ “เอกสารเหล่านี้… เกี่ยวข้องอะไรกับคุณสมชาย… แล้วก็… คุณพ่อของพิมพ์ดาคะ” คุณกิตติถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเริ่มอธิบาย “หลังจากที่ผมได้รับเอกสารจากทนายความของคุณสมชาย… ผมก็ได้ทำการตรวจสอบข้อมูลเพิ่มเติมครับ… และพบว่า… คุณสมชาย… และคุณพ่อของพิมพ์ดา… หรือคุณทรงเดช… ทั้งสองท่านนี้… เคยเป็นหุ้นส่วนทางธุรกิจกันมาก่อนครับ… เมื่อหลายสิบปีก่อน” พิมพ์ดาเงยหน้าขึ้นมองคุณกิตติทันที เธอจำได้ว่าเคยเห็นชื่อ ‘ทรงเดช’ ในเอกสารเก่าๆ ที่เธอเคยเจอ แต่ไม่เคยรู้ความสัมพันธ์ที่แท้จริง “หุ้นส่วน… แล้วเรื่องนี้… เกี่ยวข้องอะไรกับคุณหญิงพวงพยอม… แล้วก็… พิมพ์ดาคะ” คุณหญิงรัตนาถามต่อ “เรื่องมันซับซ้อนกว่านั้นครับคุณหญิง” คุณกิตติกล่าว “จากการตรวจสอบประวัติ… ผมพบว่า… ในช่วงเวลาที่ทั้งสองท่านเป็นหุ้นส่วนกัน… เกิดปัญหาบางอย่างขึ้น… เป็นปัญหาที่ทำให้… ความสัมพันธ์ของทั้งสองคน… ขาดสะบั้นลง… และนำไปสู่… การสูญเสียครั้งใหญ่… ของครอบครัวคุณสมชายครับ” “การสูญเสีย… หมายถึงอะไรคะ” พิมพ์ดาถามอย่างกังวล “ลูกสาวคนเล็กของคุณสมชายครับ… เธอประสบอุบัติเหตุ… เสียชีวิต… ในวัยเพียงไม่กี่ขวบครับ” คุณกิตติกล่าวเสียงเครียด “และอุบัติเหตุนั้น… เกิดขึ้น… ที่ริมสระบัว… ในเรือนพวงพยอมแห่งนี้ครับ” คำพูดของคุณกิตติทำให้พิมพ์ดาแทบหยุดหายใจ ภาพของเด็กหญิงแก้วตาที่ร้องไห้อยู่ริมสระบัวผุดขึ้นมาอีกครั้ง เธอเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวได้บางส่วน “คุณ… คุณทรงเดช… พ่อของหนู… เกี่ยวข้องอะไรกับอุบัติเหตุครั้งนั้นคะ” พิมพ์ดาถาม น้ำเสียงสั่นเครือ “นั่นคือสิ่งที่เอกสารเหล่านี้พยายามจะบอกครับ” คุณกิตติอธิบาย “ในเอกสาร… มีการกล่าวอ้างว่า… คุณทรงเดช… มีส่วนรู้เห็น… หรืออาจจะ… มีส่วนเกี่ยวข้อง… กับการเสียชีวิตของลูกสาวคุณสมชายครับ… แต่หลักฐาน… ไม่เพียงพอที่จะเอาผิดเขาได้… ในทางกฎหมาย” “หมายความว่า… พ่อหนู… อาจจะ… เป็นคนผิด… ในอุบัติเหตุครั้งนั้น… หรือคะ” พิมพ์ดาถามด้วยน้ำเสียงไม่อยากเชื่อ “เอกสารเหล่านี้… ชี้ให้เห็นถึง… ความเป็นไปได้นั้นครับ” คุณกิตติกล่าว “และดูเหมือนว่า… คุณสมชาย… จะพยายามสืบหาความจริง… มาตลอด… แต่ก็ไม่เคยสำเร็จ… จนกระทั่ง… ทนายความของเขา… ได้รับเอกสารฉบับนี้… มาหลังจาก… การเสียชีวิตของทนายความ… ที่ดูแลคุณหญิงพวงพยอม… มาก่อนครับ” “แล้ว… แล้วคุณหญิงพวงพยอม… ท่านรู้เรื่องนี้หรือคะ” คุณหญิงรัตนาถาม “จากจดหมายของทนายความ… แสดงให้เห็นว่า… คุณหญิงพวงพยอม… ค่อนข้างจะทราบเรื่องราว… หรือสงสัย… ในการกระทำของคุณทรงเดชครับ” คุณกิตติกล่าว “และอาจจะเป็นเพราะเหตุนี้… คุณหญิงพวงพยอม… จึงได้ทำพินัยกรรม… เพื่อมอบมรดก… ให้กับแก้วตา… โดยมีเงื่อนไข… ที่จะให้แก้วตา… ค้นหาความจริง… เกี่ยวกับอุบัติเหตุครั้งนั้น… เพื่อเป็นการ… ‘ปลดเปลื้อง’… ความผิด… หรือ… ‘ชดใช้’… อะไรบางอย่างครับ” พิมพ์ดานั่งนิ่ง เธอพยายามประมวลผลข้อมูลทั้งหมด ความรู้สึกต่างๆ ตีวนอยู่ในหัว ทั้งความโกรธ ความเสียใจ ความผิดหวัง “แสดงว่า… ที่พ่อหนูทำกับหนูมาตลอด… อาจจะเป็นเพราะ… เขาต้องการจะปกปิดความผิด… ของตัวเอง… หรือคะ” พิมพ์ดาเอ่ยถาม น้ำเสียงเต็มไปด้วยความขมขื่น “นั่นเป็นสิ่งที่ผมคิดว่า… มีความเป็นไปได้สูงครับ” คุณกิตติพยักหน้า “การที่เขาพยายามกีดกัน… หรือทำร้าย… แก้วตา… อาจจะเป็นเพราะ… เขาไม่อยากให้แก้วตา… เข้าใกล้ความจริง… หรืออาจจะ… กลัวว่า… แก้วตา… จะไปรู้ความลับ… ที่เกี่ยวข้องกับอุบัติเหตุครั้งนั้นครับ” “แล้ว… แล้วอุบัติเหตุ… มันเกิดขึ้นได้อย่างไรคะ” พิมพ์ดาถาม “เอกสารไม่ได้ลงรายละเอียดไว้ชัดเจนครับ” คุณกิตติกล่าว “แต่มีบันทึกบางส่วน… ที่กล่าวถึง… การทะเลาะวิวาท… ระหว่างคุณทรงเดช… กับคุณสมชาย… ก่อนเกิดเหตุ… และมีข้อความที่บ่งชี้ว่า… ลูกสาวของคุณสมชาย… พลัดตกลงไปในน้ำ… ในขณะที่… คุณทรงเดช… อยู่ในบริเวณนั้น… พอดีครับ” พิมพ์ดานึกย้อนไปถึงภาพความทรงจำของเด็กหญิงแก้วตาที่ร้องไห้อยู่ริมสระบัว เธอรู้สึกถึงความหนาวเย็นที่แผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจ “ทำไม… ทำไมพ่อหนูถึงไม่เคยบอกความจริง… กับหนูเลย” พิมพ์ดาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ “บางที… เขาอาจจะคิดว่า… การปกปิดความจริง… เป็นทางออกที่ดีที่สุด… สำหรับทุกคนครับ” คุณกิตติกล่าว “หรือบางที… เขาอาจจะ… รู้สึกผิด… มากเกินไป… จนไม่กล้าเผชิญหน้า… กับความผิดพลาดของตนเองครับ” “แล้ว… สร้อยคอเส้นนี้… กับจี้รูปหัวใจ… มีความเกี่ยวข้องอะไรคะ” พิมพ์ดาถาม พลางยกสร้อยคอที่สวมอยู่ขึ้นมา คุณกิตติมองสร้อยคอของพิมพ์ดา “คุณหญิงพวงพยอม… ได้มอบสร้อยเส้นนี้… ให้กับลูกสาวของคุณสมชาย… เมื่อหลายปีก่อนครับ… ก่อนเกิดอุบัติเหตุ… เป็นของขวัญ… แทนคำขอโทษ… สำหรับเรื่องราวบางอย่าง… ที่คุณทรงเดช… ได้เคยทำไว้… กับครอบครัวของคุณสมชาย… ครับ” “คุณแม่… ท่านรู้… ว่าพ่อหนู… มีส่วนเกี่ยวข้อง… กับอุบัติเหตุ… หรือคะ” พิมพ์ดากล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “จากบันทึก… แสดงให้เห็นว่า… คุณหญิงพวงพยอม… สงสัย… และพยายามจะสืบหาความจริง… ด้วยตนเอง… ครับ” คุณกิตติอธิบาย “และก่อนที่ท่านจะเสียชีวิต… ท่านได้มอบสร้อยเส้นนี้… ให้กับแก้วตา… พร้อมกับ… ฝากความหวัง… ให้แก้วตา… ค้นหาความจริง… และ… ‘ชำระล้าง’… ความผิด… ที่เกิดขึ้น… ครับ” พิมพ์ดากุมสร้อยคอในมือแน่น เธอรู้สึกถึงน้ำหนักของความรับผิดชอบที่ทับถมเข้ามา เธอเข้าใจแล้วว่าทำไมเธอถึงถูกดึงเข้ามาในเกมนี้ นี่ไม่ใช่เพียงแค่เกมที่มีเดิมพันคือศักดิ์ศรีและหัวใจอีกต่อไป แต่มันคือการค้นหาความจริงที่ถูกฝังมานานหลายทศวรรษ การค้นหาที่อาจจะนำมาซึ่งการเยียวยา… หรืออาจจะนำมาซึ่งความเจ็บปวดที่ยิ่งกว่าเดิม.