"คุณกิตติคะ… ดิฉันยังไม่เข้าใจค่ะ" เสียงของพิมพ์ดาแหบพร่าไปด้วยความสับสน เธอพยายามเรียบเรียงความคิดที่ตีกันยุ่งเหยิงในหัว "ที่บอกว่าจดหมายฉบับนี้เป็นหลักฐาน… หลักฐานของอะไรคะ?" กิตติมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยแววตาที่อ่านยาก เขาถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเอ่ยอธิบายเสียงเนิบนาบ "คุณพิมพ์ดาครับ เอกสารพวกนี้… โดยเฉพาะจดหมายฉบับนี้ มันเปิดเผยถึงการกระทำบางอย่างของคุณแม่คุณ ที่คุณอาจไม่เคยทราบมาก่อน" "คุณแม่ของดิฉัน… ท่านทำอะไรคะ?" หัวใจของพิมพ์ดาดิ่งลงอย่างรวดเร็ว ความทรงจำอันเลือนรางเกี่ยวกับภาพผู้หญิงที่เธอเรียกว่า ‘แม่’ ในวัยเด็กเริ่มก่อตัวขึ้นอย่างชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ แต่ก็ยังคงพร่าเลือนเกินกว่าจะปะติดปะต่อเรื่องราวได้สมบูรณ์ "คุณแม่ของดิฉัน… ท่านเคยเล่นเกมลับอะไรกับใครหรือเปล่าคะ? ทำไมจดหมายถึงเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้?" กิตติหยิบจดหมายฉบับหนึ่งขึ้นมา มันเป็นจดหมายที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ บนกระดาษสีเหลืองกรอบตามกาลเวลา "จดหมายฉบับนี้เป็นของคุณแม่คุณ เขียนถึงใครบางคน… ที่เราสันนิษฐานว่าเป็นเจ้าของเกมในตอนนั้น" เขากล่าว "ในจดหมายมีกล่าวถึงข้อตกลงบางอย่าง… ข้อตกลงที่เกี่ยวข้องกับการส่งมอบทรัพย์สิน และการแลกเปลี่ยนบางอย่างที่คุณพิมพ์ดา… หรือที่ในเกมเรียกว่า ‘แก้วตา’ จะได้รับ" พิมพ์ดากะพริบตาปริบๆ เธอพยายามประมวลผลสิ่งที่กิตติพูด "ทรัพย์สิน? เกม? คุณแม่ของดิฉัน… ท่านตั้งใจจะยกสมบัติของครอบครัวให้ใครผ่านเกมนี้อย่างนั้นเหรอคะ? แต่… ทำไมถึงต้องเป็นรูปแบบเกมด้วย?" "นั่นคือสิ่งที่น่าสงสัยที่สุดครับ" กิตติว่าต่อ "เท่าที่สืบค้นได้ เกมนี้ไม่ได้เป็นเพียงแค่เกมสนุกๆ ทั่วไป แต่มันมีเดิมพันที่สูงกว่านั้น… เดิมพันที่เกี่ยวกับศักดิ์ศรี ชื่อเสียง และอาจรวมไปถึงชีวิตของบางคน" "ชีวิต?" พิมพ์ดาอุทานด้วยความตกใจ "หมายความว่า… คุณแม่ของดิฉัน… ท่านอาจจะ… ตกอยู่ในอันตราย?" "เป็นไปได้ครับ" กิตติพยักหน้าช้าๆ "จากข้อมูลที่เรามี… ในยุคนั้น เกมนี้เป็นที่รู้จักในวงแคบ แต่มีอิทธิพลอย่างมากในหมู่นักธุรกิจและผู้มีอำนาจ การเล่นเกมนี้คือการยอมรับในกติกาที่ผู้จัดตั้งขึ้น ซึ่งกติกาเหล่านั้นมักจะมีความซับซ้อนและแฝงไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม" พิมพ์ดาหยิบจดหมายฉบับนั้นมาดูอย่างระมัดระวัง เธอพยายามเพ่งมองลายมือที่คุ้นเคยแต่ก็ยังเต็มไปด้วยความรู้สึกแปลกแยก "แต่… ข้อตกลงเรื่องทรัพย์สิน… มันดูเหมือนคุณแม่จะยินยอมที่จะมอบมันให้… แล้วทำไมถึงต้องมีอะไรที่น่าเป็นอันตรายด้วยล่ะคะ?" "นั่นแหละครับคือจุดที่ซับซ้อน" กิตติขยับตัวเล็กน้อย "จากข้อความในจดหมาย… เหมือนคุณแม่ของคุณจะพยายามต่อรองบางอย่าง… เธอไม่ได้ต้องการมอบทุกอย่างให้ไปง่ายๆ แต่ก็ดูเหมือนจะถูกบีบบังคับให้ต้องยอมรับเงื่อนไขบางอย่าง" "บีบบังคับ… ได้อย่างไรคะ?" พิมพ์ดาถามเสียงเบา เธอมองไปยังเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกบานใหญ่บนผนัง ภาพของ ‘แก้วตา’ ผู้ไร้เดียงสาในวันวานผุดขึ้นมาให้เห็นรางๆ "ตอนนั้นดิฉันยังเด็กมาก… เด็กเกินกว่าจะรับรู้อะไรได้เลย" "ใช่ครับ คุณยังเด็กมาก" กิตติกล่าวเสริม "แต่สิ่งที่คุณแม่คุณทำ… มันส่งผลมาถึงปัจจุบันอย่างไม่คาดฝัน" เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยต่อ "คุณพิมพ์ดาครับ… ในจดหมายฉบับนี้ มีรหัสลับบางอย่างซ่อนอยู่… รหัสที่คุณแม่คุณตั้งใจจะฝากไว้ให้ใครบางคน… หรืออาจจะ… เป็นการเตือนถึงอันตรายที่กำลังจะมาถึง" พิมพ์ดาเงยหน้าขึ้นมองกิตติอย่างคาดหวัง "รหัสลับ… หมายถึงอะไรคะ? ดิฉันต้องทำอะไร?" "รหัสลับนั้น… เกี่ยวข้องกับสิ่งที่เรียกว่า ‘เรือนพวงพยอม’ ครับ" กิตติเอ่ยชื่อสถานที่อันเป็นที่รักของเธอ "คุณแม่คุณเขียนถึง ‘พวงพยอม’ ไว้หลายครั้ง… และในบางประโยค มีการซ่อนคำ หรือมีการใช้คำที่ผิดไปจากปกติ… ที่น่าจะเป็นการสื่อความหมายที่ลึกซึ้งกว่านั้น" "เรือนพวงพยอม… มันคือบ้านของคุณย่า… บ้านที่ดิฉันเติบโตมา" พิมพ์ดาพึมพำ เธอพยายามนึกถึงรายละเอียดต่างๆ เกี่ยวกับเรือนพวงพยอมที่เธอพอจะจำได้ "แต่… จะมีอะไรซ่อนอยู่ในนั้นได้อีกล่ะคะ?" "นั่นคือสิ่งที่เราต้องค้นหาครับ" กิตติยื่นเอกสารกองหนึ่งมาให้เธอ "นี่คือสำเนาเอกสารทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับเกมนี้… และนี่คือจดหมายฉบับที่คุณแม่คุณเขียน… คุณลองพิจารณาดูนะครับ… หากคุณพบอะไรที่ผิดสังเกต… หรือรู้สึกว่ามีความหมายซ่อนอยู่… โปรดบอกผมทันที" พิมพ์ดารับเอกสารมาไว้ในมือ หัวใจเต้นระรัวกว่าเดิม เธอมองไปยังจดหมายในมืออีกครั้ง ลายมือที่คุ้นเคยแต่แฝงไปด้วยความลับอันดำมืด ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีและความสงสัยปะปนกันไปหมด เธอรู้ดีว่าสิ่งที่เธอต้องเผชิญหน้าต่อไปนี้ ไม่ใช่แค่เรื่องของอดีตอีกต่อไป แต่มันคือความจริงที่อาจจะสั่นคลอนทุกสิ่งที่เธอเคยเชื่อมั่น "ดิฉัน… ดิฉันจะพยายามค่ะ" เธอตอบเสียงหนักแน่นขึ้น "ไม่ว่าคุณแม่ของดิฉันจะตั้งใจทำอะไร… หรือเผชิญกับอะไร… ดิฉันในฐานะลูก… จะต้องรับรู้ให้ได้" กิตติพยักหน้าอย่างเห็นด้วย "ผมเชื่อว่าคุณจะทำได้ครับคุณพิมพ์ดา… เพราะคุณคือ ‘แก้วตา’… และแก้วตาเท่านั้นที่จะสามารถไขปริศนาที่ซ่อนเร้นมานานนี้ได้"