พิมพ์ดานั่งจ้องมองจดหมายในมืออย่างพิจารณาอีกครั้ง แสงแดดยามบ่ายส่องลอดผ่านม่านลูกไม้เข้ามาตกกระทบกระดาษสีเหลืองกรอบ เผยให้เห็นลายมือที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกแยกในคราวเดียวกัน เธอพลิกกระดาษไปมาอย่างช้าๆ พยายามเพ่งมองทุกตัวอักษร ทุกบรรทัดที่แม่ของเธอได้เคยเขียนไว้ "นี่มัน… แปลกจริงๆ ค่ะ" เธอเอ่ยขึ้นมาเบาๆ หลังจากที่ใช้เวลาครุ่นคิดอยู่พักใหญ่ "หลายๆ ประโยค… มันดูไม่ค่อยสมเหตุสมผลเลยค่ะ" กิตติซึ่งนั่งอยู่ข้างๆ พยักหน้า "คุณเห็นอะไรผิดปกติหรือครับ?" "ก็… อย่างเช่นประโยคนี้ค่ะ" พิมพ์ดากล่าวชี้ไปยังส่วนหนึ่งของจดหมาย "‘แสงแห่งพวงพยอม สาดส่องนำทางใจ… แม้นมืดมิดเพียงใด ก็ไม่เคยเลือนหาย’… มันดูเป็นบทกวีสวยงามนะคะ… แต่ทำไมแม่ต้องเขียนถึง ‘แสง’ และ ‘ความมืดมิด’ ในบริบทของเกมด้วยคะ? มันไม่น่าจะเกี่ยวกันเลย" "น่าจะเป็นการเปรียบเปรยครับ" กิตติสันนิษฐาน "หรืออาจจะเป็นรหัสลับอย่างที่คุณแม่คุณตั้งใจไว้" "รหัสลับ… ใช่ค่ะ ดิฉันก็คิดแบบนั้น" พิมพ์ดากล่าวต่อ "แต่รหัสลับที่เกี่ยวกับ ‘พวงพยอม’… มันควรจะเป็นอะไรได้บ้างคะ? ‘พวงพยอม’ คือบ้าน… คือสถานที่… หรือว่า… มันหมายถึงใครบางคน?" "นั่นเป็นไปได้ทั้งสองอย่างครับ" กิตติตอบ "แต่เมื่อพิจารณาจากบริบทของจดหมายฉบับนี้… ที่พูดถึงข้อตกลงและทรัพย์สิน… ผมคิดว่า ‘พวงพยอม’ น่าจะหมายถึงสถานที่ หรือทรัพย์สินที่เกี่ยวข้องกับสถานที่นั้นมากกว่า" พิมพ์ดากลับไปอ่านจดหมายอีกครั้ง สายตาของเธอเหลือบไปเห็นประโยคหนึ่งที่ซ่อนอยู่ท้ายๆ ของหน้ากระดาษ "‘ดอกพวงพยอม… ยังคงบานสะพรั่ง… รอคอยวันที่… เถ้าธุลี… จะกลับคืนดิน’… ‘เถ้าธุลี’… หมายถึงอะไรคะ? มันฟังดูเศร้ามากเลย" "เถ้าธุลี…" กิตติทวนคำ "ในความหมายที่ลึกซึ้ง… อาจหมายถึงคนที่เสียชีวิตไปแล้ว… หรือสิ่งที่ถูกทำลายจนไม่เหลือสภาพเดิม" "หมายความว่า… แม่ของดิฉัน… กำลังพูดถึงการตาย… หรือการถูกทำลายของใครบางคน… หรือบางสิ่งบางอย่าง? ที่เกี่ยวข้องกับเรือนพวงพยอม?" พิมพ์ดารู้สึกเหมือนมีบางอย่างกำลังคลี่คลายในหัว แต่ก็ยังไม่สมบูรณ์ "ผมคิดว่าเรากำลังเข้าใกล้ความจริงมากขึ้นเรื่อยๆ ครับ" กิตติกล่าว "จากข้อมูลที่เรามี… เกมนี้มีประวัติที่ยาวนาน และผู้เล่นหลายคนก็ประสบชะตากรรมที่เลวร้าย… บางคนหายสาบสูญไปอย่างลึกลับ… บางคนสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่าง… บางคนถึงขั้นเสียชีวิต" "แล้ว… คุณแม่ของดิฉัน… ท่านเล่นเกมนี้… เพื่ออะไรคะ?" พิมพ์ดาถามเสียงสั่นเครือ "เพื่อปกป้องทรัพย์สมบัติ? หรือ… มีอะไรมากกว่านั้น?" "นั่นคือคำถามที่สำคัญที่สุดครับ" กิตติมองตรงมาที่พิมพ์ดา "ผมเชื่อว่าคุณแม่ของคุณ… อาจไม่ได้เพียงแค่ต้องการปกป้องทรัพย์สิน… แต่อาจจะกำลังพยายามแก้ไขข้อผิดพลาดในอดีต… หรืออาจจะกำลังพยายามเปิดโปงความลับบางอย่างที่เกี่ยวพันกับเกมนี้" "ข้อผิดพลาดในอดีต… อะไรคะ?" พิมพ์ดาถามอย่างร้อนรน "แล้วความลับที่ว่า… มันเกี่ยวกับใคร?" "ผมไม่แน่ใจครับ" กิตติยอมรับ "แต่ในจดหมายฉบับนี้… มีชื่อหนึ่งถูกกล่าวถึงบ่อยครั้ง… ชื่อที่ดูเหมือนจะเป็นคู่กรณีของคุณแม่คุณ… หรือไม่ก็… เป็นคนที่คุณแม่คุณกำลังพยายามจะสื่อสารด้วย… ชื่อนั้นคือ… ‘คุณอรุณ’" "คุณอรุณ?" พิมพ์ดาทวนชื่อนั้น เธอพยายามนึกย้อนไปในความทรงจำที่เริ่มชัดเจนขึ้น แต่ก็ยังไม่สามารถเชื่อมโยงชื่อนี้กับใบหน้าใดใบหน้าหนึ่งได้ "ดิฉันไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อนเลยค่ะ… เขาเป็นใครคะ?" "จากเอกสารที่ผมหามาได้… คุณอรุณเป็นหนึ่งในผู้จัดตั้งเกมในยุคแรกๆ ครับ" กิตติอธิบาย "และดูเหมือนว่า… เขาจะเป็นคนที่เข้ามามีบทบาทสำคัญในการตัดสินใจเกี่ยวกับข้อตกลงของคุณแม่คุณ" "หมายความว่า… คุณอรุณคนนี้… เป็นคนที่มีอำนาจต่อรองกับแม่ของดิฉันอย่างนั้นเหรอคะ?" พิมพ์ดารู้สึกถึงความเย็นเยียบที่ค่อยๆ คืบคลานเข้ามาในใจ "แล้ว… ทำไมแม่ถึงต้องเขียนถึงเขา… ในลักษณะที่เหมือนจะมีความหวัง… หรือมีความต้องการบางอย่าง… ในขณะเดียวกันก็แฝงไปด้วยความเจ็บปวด?" "ผมคิดว่า… คุณแม่ของคุณกำลังพยายามส่งสารบางอย่างถึงคุณอรุณครับ" กิตติกล่าว "อาจจะเป็นการขอร้อง… หรือการเตือน… หรือแม้แต่การท้าทาย… แต่ที่แน่ๆ คือ… ข้อความในจดหมายฉบับนี้… มันมีความหมายที่ซ่อนเร้นมากกว่าที่เราเห็นในตอนแรก" พิมพ์ดาหยิบจดหมายขึ้นมาอีกครั้ง สายตาของเธอไล่เรียงไปตามบรรทัด "‘พวงพยอม… เคยเป็นเหมือนบ้าน… วันนี้… เหลือเพียงเงา… ที่พัดพา…’" เธออ่านออกเสียงช้าๆ "‘เงา’… ‘เงา’… ‘เงา’… ทำไมแม่ถึงพูดถึง ‘เงา’ บ่อยจังคะ?" "ผมว่า… ‘เงา’ ในที่นี้… อาจจะหมายถึงตัวตนที่ถูกซ่อนเร้น… หรือความทรงจำที่เลือนราง… หรือแม้กระทั่ง… บุคคลที่ไม่มีตัวตนอยู่แล้ว… แต่ยังมีอิทธิพลหลงเหลืออยู่" กิตติเสนอความเห็น "บุคคลที่ไม่มีตัวตน… ที่ยังมีอิทธิพล…" พิมพ์ดากลืนน้ำลาย "หมายถึง… คนที่ตายไปแล้ว… แต่ยังคงมีผลต่อเรื่องราวในปัจจุบันอย่างนั้นเหรอคะ? เหมือน… ‘แก้วตา’ ในเกม… ที่ไม่ใช่ตัวตนจริงๆ ของดิฉัน… แต่มีผลต่อการตัดสินใจของคนอื่น…" "ถูกต้องครับ" กิตติพยักหน้า "คุณกำลังเข้าใจถูกแล้วครับคุณพิมพ์ดา… คุณแม่ของคุณ… กำลังพยายามจะสื่อสารเรื่องราวที่ซับซ้อน… เกี่ยวกับตัวตน… เกี่ยวกับความจริง… และเกี่ยวกับเกมที่พรากสิ่งต่างๆ ไปจากเธอ" พิมพ์ดารู้สึกว่าศีรษะของเธอหนักอึ้งไปด้วยข้อมูลและความรู้สึกที่ถาโถมเข้ามา เธอหันไปมองกองเอกสารทั้งหมดที่วางอยู่บนโต๊ะกลาง "นี่มัน… ซับซ้อนกว่าที่ดิฉันคิดไว้มากเลยค่ะ… ดิฉันไม่แน่ใจว่า… จะสามารถไขปริศนาทั้งหมดนี้ได้หรือไม่" "ไม่ต้องกังวลครับ" กิตติกล่าวอย่างปลอบโยน "คุณไม่ได้อยู่คนเดียว… ผมจะช่วยคุณเอง… และผมเชื่อว่า… ด้วยความทรงจำที่กลับคืนมา… คุณจะสามารถมองเห็นสิ่งที่ซ่อนเร้นอยู่ในจดหมายเหล่านี้… และเข้าใจความตั้งใจที่แท้จริงของคุณแม่คุณได้" พิมพ์ดาพยักหน้า เธอสูดลมหายใจลึกๆ มองไปยังจดหมายในมืออีกครั้ง ความหวังริบหรี่เริ่มก่อตัวขึ้นในใจ เธอต้องทำความเข้าใจสิ่งที่แม่ของเธอพยายามจะบอก… เพื่อหาทางออก… และเพื่อปกป้องตัวเอง… จากเกมที่ยังคงตามหลอกหลอนเธออยู่.