พิมพ์ดาค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองกิตติ ดวงตาคู่สวยฉายแววสับสนและไม่แน่ใจ "คุณกิตติคะ… ดิฉันคิดว่า… ดิฉัน… คงจะจำอะไรผิดไปมากเหลือเกินค่ะ" เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย ก่อนจะสูดหายใจลึก พยายามรวบรวมสติที่กำลังกระเจิดกระเจิง "จดหมายที่คุณแม่เขียนถึงคุณพ่อ… มัน… มันไม่ใช่แค่จดหมายบอกรักธรรมดาๆ อย่างที่ดิฉันเคยเข้าใจเลยจริงๆ ค่ะ" กิตติเลิกคิ้วเล็กน้อย สายตาจับจ้องมาที่พิมพ์ดาอย่างตั้งใจ เขาสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงในท่าทีของเธอ จากที่เคยเป็นคนเข้มแข็ง เด็ดเดี่ยว ตอนนี้กลับดูเปราะบาง ราวกับกำลังแบกรับภาระอันหนักอึ้ง "คุณหมายถึง… เรื่องอะไรครับ พิมพ์ดา" เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน พยายามประคองความรู้สึกของเธอ "มัน… มันเหมือนกับว่า… แม่กำลังบอกใบ้ถึงบางสิ่งบางอย่าง… บางสิ่งที่สำคัญมากๆ ค่ะ" พิมพ์ดากล่าวพลางหยิบจดหมายฉบับหนึ่งขึ้นมาพลิกดูอีกครั้ง ลายมือของแม่ของเธอที่ปรากฏบนกระดาษสีซีดนั้น ช่างดูงดงามและเยือกเย็นในคราวเดียวกัน แต่ภายใต้ความงดงามนั้น กลับซ่อนเร้นความหมายอันลึกซึ้งที่เธอเพิ่งจะเริ่มเข้าใจ "นี่ค่ะ… ตรงนี้… 'ความสุขที่แท้จริง อาจซ่อนอยู่ในเงาของความเสียสละ… รอวันที่จะถูกค้นพบเมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม'… ประโยคนี้… คุณกิตติเคยได้ยินไหมคะ" กิตติพยักหน้าช้าๆ "เคยได้ยินครับ… เป็นประโยคที่ท่านแม่ชอบพูดอยู่บ่อยๆ" เขาตอบอย่างไม่ลังเล "แต่ผมไม่เคยคิดว่ามันจะมีความหมายพิเศษอะไร" "ไม่ค่ะ… ไม่เลย" พิมพ์ดาส่ายหน้าอย่างแรง "มันไม่ใช่แค่คำพูดธรรมดาๆ ที่ใช้ปลอบใจ แต่มันคือ… รหัสค่ะ… รหัสที่แม่พยายามจะบอกให้เราเข้าใจ" เธอเริ่มอธิบายอย่างใจเย็น แต่แฝงไปด้วยความตื่นเต้นระคนหวาดหวั่น "เมื่อดิฉันลองเอาตัวอักษรแรกของแต่ละประโยคในจดหมายฉบับนี้มาเรียงต่อกัน… มันกลายเป็น… 'เพชรนิล' ค่ะ" คำว่า 'เพชรนิล' ทำให้กิตติชะงักเล็กน้อย "เพชรนิล… ชื่อของ… คุณน้าของผมนี่ครับ" เขาพึมพำออกมาอย่างไม่แน่ใจ "ใช่ค่ะ… คุณน้าเพชรนิล… แต่แค่นั้นยังไม่พอค่ะ" พิมพ์ดากล่าวต่อ "ในจดหมายฉบับอื่นๆ ที่แม่เขียนถึงพ่อ… ดิฉันลองใช้วิธีเดียวกัน… ตัวอักษรแรกของแต่ละประโยค… มันกลับกลายเป็นคำอื่นๆ ที่เชื่อมโยงกัน… 'ความลับ'… 'เหมือง'… 'โบราณ'… 'ป่า'… 'รหัส'… 'โบราณสถาน'… 'อัญมณี'… " เธอไล่เรียงคำต่างๆ ออกมาอย่างรวดเร็ว จนกิตติเริ่มมองเห็นภาพรวม "คุณกำลังจะบอกว่า… จดหมายพวกนี้… ไม่ใช่แค่จดหมายรัก… แต่มันคือ… การบอกตำแหน่ง… หรือ… การบอกถึงสิ่งที่ซ่อนอยู่?" กิตติถามอย่างพิจารณา เขาเริ่มรู้สึกถึงความน่าจะเป็นของสิ่งที่พิมพ์ดากำลังจะสื่อ "ใช่ค่ะ… ดิฉันเชื่ออย่างนั้น" พิมพ์ดายืนยัน "แม่ของดิฉัน… ท่านไม่ได้มีชีวิตที่เรียบง่ายอย่างที่ใครๆ คิด… ท่านต้องมีเรื่องบางอย่างที่ซ่อนไว้… และท่านพยายามจะสื่อสารกับพ่อ… หรืออาจจะ… สื่อสารกับเราในอนาคต… ผ่านจดหมายเหล่านี้" เธอเหลือบมองไปยังกองเอกสารที่ยังเหลืออยู่อีกมาก "และดิฉันเชื่อว่า… สิ่งที่แม่กำลังพูดถึง… มันอาจจะเกี่ยวข้องกับ… มรดก… หรือ… สมบัติบางอย่าง… ที่ซ่อนอยู่… และ… อาจจะ…เกี่ยวข้องกับ… เหตุการณ์ในอดีต… ที่ทำให้… แม่ต้อง… " เธอพูดต่อไม่ไหว น้ำตาคลอหน่วย กิตติยื่นมือมาวางบนมือของพิมพ์ดาอย่างแผ่วเบา "พิมพ์ดา… ไม่เป็นไรนะครับ… ใจเย็นๆ ก่อน" เขาพยายามปลอบประโลม "เรื่องนี้มันอาจจะซับซ้อนกว่าที่เราคิด… แต่เราจะค่อยๆ หาทางคลี่คลายมันไปด้วยกัน" "แต่มัน… มันเกี่ยวพันกับอะไรกันแน่คะ… ทำไมแม่ต้องทำแบบนี้… ทำไมต้องซ่อนเร้น… " พิมพ์ดาพึมพำกับตัวเอง มืออีกข้างกุมจดหมายฉบับหนึ่งไว้แน่น ราวกับจะหาหลักยึด "แล้ว… เรื่องที่ดิฉันเจอในความทรงจำ… ที่เป็นภาพ… เป็นเสียง… มันคืออะไรกันแน่… ทำไมดิฉันถึงรู้สึก… เหมือนเคยได้ยิน… หรือ… เคยเห็น… สิ่งเหล่านี้มาก่อน…" "ความทรงจำของคุณ… มันอาจจะถูกกระตุ้นจากสิ่งที่คุณกำลังค้นพบอยู่ก็ได้ครับ" กิตติกล่าว "บางที… สิ่งที่คุณเห็น… หรือรู้สึก… อาจจะเป็นส่วนหนึ่งของความจริงที่รอการเปิดเผยอยู่ก็ได้" "แต่… ภาพนั้น… มันชัดเจนเหลือเกินค่ะ… ชัดเจนเหมือน… เป็นเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้เอง… " พิมพ์ดากล่าว น้ำตาไหลอาบแก้ม "เสียงนั้น… เสียงผู้หญิงที่กำลังร้องไห้… เสียงผู้ชายที่กำลังตะโกน… มันยังก้องอยู่ในหัวของดิฉัน… แล้ว… แล้วก็… ภาพของผู้หญิงคนหนึ่ง… ที่กำลัง… ร่วงหล่นลงไป… " เธอสะอื้นไห้ กิตติบีบมือเธอเบาๆ "ผมเข้าใจครับ… มันคงจะน่ากลัวมาก" เขาเงยหน้าขึ้นมองไปยังหน้าต่าง เห็นแสงแดดยามบ่ายเริ่มอ่อนแรงลง "เรามาลองดูจดหมายฉบับอื่นๆ อีกไหมครับ… บางที… เราอาจจะเจอเบาะแสเพิ่มเติม" พิมพ์ดาสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามปาดน้ำตา "ค่ะ… เราต้องทำ… เราต้องรู้ความจริงให้ได้… " เธอกล่าวเสียงหนักแน่นขึ้น แต่แววตายังคงฉายความกังวล ทั้งสองคนช่วยกันค้นคว้าจดหมายและเอกสารที่เหลืออยู่ แต่ละฉบับถูกเปิดออกด้วยความระมัดระวัง ราวกับกำลังเปิดอ่านบันทึกลับที่ถูกปิดผนึกมานานแสนนาน ทุกตัวอักษร ทุกถ้อยคำที่ปรากฏบนกระดาษสีซีดนั้น ล้วนมีความหมายซ่อนเร้นอยู่เบื้องหลัง พิมพ์ดาพยายามจดจำทุกรายละเอียด และนำมาเชื่อมโยงกับสิ่งที่เธอได้ค้นพบจากจดหมายฉบับก่อนหน้า "คุณกิตติคะ… ตรงนี้ค่ะ… จดหมายฉบับนี้… แม่เขียนถึงพ่อว่า… 'หากวันใดที่แสงสว่างถูกบดบัง… จงมองหาในเงามืด… ที่ซึ่งความจริงยังคงส่องประกาย'… " พิมพ์ดากล่าวพลางชี้ไปที่ประโยคหนึ่งในจดหมาย "มันเหมือนกับว่า… แม่รู้ว่าจะมีบางสิ่งบางอย่างเกิดขึ้น… หรือ… บางสิ่งบางอย่างจะถูกซ่อนเร้น… " "แล้ว… คุณได้ลองนำตัวอักษรแรกของประโยคนี้มาเรียงต่อกันแล้วหรือยังครับ?" กิตติถาม "ยังค่ะ… ดิฉันยังไม่ได้ลอง… " พิมพ์ดากล่าวพลางหยิบปากกาและกระดาษมาจดบันทึก "แต่… ดิฉันรู้สึกว่า… มันไม่ใช่แค่เรื่องของตัวอักษรอีกต่อไปแล้วค่ะ… มันเป็นเรื่องของ… สถานที่… และ… เหตุการณ์… " "คุณหมายถึง… 'เงามืด' ที่แม่พูดถึง… อาจจะเป็นสถานที่บางแห่ง… ที่ถูกทอดทิ้ง… หรือ… ที่ไม่มีใครสนใจ… งั้นหรือครับ?" กิตติคาดเดา "ดิฉันคิดว่าเป็นไปได้ค่ะ… แล้วก็… 'ความจริงที่ยังคงส่องประกาย'… อาจจะเป็น… สิ่งของ… หรือ… หลักฐาน… ที่ถูกซ่อนไว้… " พิมพ์ดากล่าวอย่างใช้ความคิด "แต่มันคืออะไรกันแน่… ดิฉันยังนึกไม่ออกเลยค่ะ…" บรรยากาศในห้องเริ่มกลับมาอบอวลไปด้วยความเงียบที่แฝงไปด้วยความตึงเครียดอีกครั้ง พิมพ์ดายังคงจ้องมองไปยังกองเอกสารตรงหน้า เธอรู้สึกเหมือนกำลังดำดิ่งลงไปในวังวนของอดีตอันซับซ้อน ที่ซึ่งความจริงและความลวงปะปนกันจนยากจะแยกแยะ "พิมพ์ดา… ลองพักก่อนไหมครับ" กิตติเอ่ยขึ้น "เราอาจจะต้องการเวลาในการประมวลผลข้อมูลทั้งหมดนี้" พิมพ์ดาส่ายหน้า "ไม่ค่ะ… ดิฉันยังไหว… ดิฉันต้องหาคำตอบให้ได้… ก่อนที่มันจะสายเกินไป… " เธอหยิบจดหมายอีกฉบับขึ้นมาเปิดอ่าน "ฉบับนี้… แม่เขียนถึงพ่อว่า… 'ดอกพวงพยอม… ยังคงเบ่งบาน… แม้ในวันที่ไร้ซึ่งแสงตะวัน… จงอย่าลืม… ความรักที่เคยผลิบาน… ณ ที่แห่งนี้'…" "ดอกพวงพยอม…" กิตติพึมพำ "มันคือชื่อบ้านเรานี่ครับ" "ใช่ค่ะ… แต่มันมีความหมายมากกว่านั้น… " พิมพ์ดากล่าว "แม่กำลังบอกเป็นนัยถึงบางอย่าง… เกี่ยวกับบ้านหลังนี้… เกี่ยวกับความรัก… ที่เคยเกิดขึ้น… แล้ว… อาจจะ… ถูกลืมเลือนไป… " เธอเงยหน้าขึ้นมองกิตติ "คุณกิตติคะ… ดิฉันรู้สึกว่า… คำตอบทั้งหมด… มันอยู่ที่นี่… อยู่ในเรือนพวงพยอมแห่งนี้… "