เสียงเพลงจากกล่องดนตรียังคงบรรเลงอย่างต่อเนื่อง สร้างบรรยากาศที่ทั้งเศร้าสร้อยและเปี่ยมด้วยความทรงจำ พิมพ์ดายืนนิ่งอยู่ตรงนั้น น้ำตาไหลอาบแก้มไม่หยุด แต่แววตาของเธอกลับฉายแววของความเข้าใจและพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับความจริง "แม่คะ…" เธอเอ่ยขึ้นอีกครั้ง เสียงหนักแน่นขึ้น "หนูจำได้แล้วค่ะ… หนูจำได้ทุกอย่างที่เกิดขึ้น…" กิตติมองพิมพ์ดาอย่างตั้งใจ รอคอยคำอธิบาย "คุณจำอะไรได้ครับ พิมพ์ดา?" "ภาพนั้น… เสียงนั้น… ที่หนูเห็น… ที่หนูได้ยิน… มันคือ… เหตุการณ์ในคืนนั้นค่ะ…" พิมพ์ดากล่าว "คืนที่… แม่… แม่ถูก… " เธอพูดต่อไม่ไหว สลับไปมองแหวนที่นิ้วตัวเอง "คืนนั้น… เกิดอะไรขึ้นครับ?" กิตติถามอย่างกระตุ้น "คืนนั้น… มีคนบุกเข้ามาในบ้านค่ะ…" พิมพ์ดาเริ่มเล่าเรื่องราวที่ค่อยๆ ชัดเจนขึ้นในความทรงจำของเธอ "พวกเขาเข้ามาเพื่อ… เพื่อหาบางอย่าง… บางอย่างที่แม่ซ่อนไว้… แม่พยายามปกป้องหนู… พยายามพาหนูหนี…" "แล้ว… แม่ของคุณ… ล่ะครับ?" กิตติถามอย่างร้อนรน "แม่… แม่เสียสละตัวเอง… เพื่อให้หนูมีโอกาสหนี…" พิมพ์ดากล่าว น้ำตาไหลพราก "หนูเห็นแม่… ถูกทำร้าย… เห็นแม่… ร่วงหล่นลงไป… " เธอสะอื้นไห้ "แล้ว… คนที่ทำร้ายแม่… คือใครครับ?" กิตติถาม เสียงแข็งกร้าว "ในความทรงจำของหนู… มันเลือนราง… แต่… หนูกลัว… หนูวิ่งหนีไป… แล้ว… ก็… จำอะไรไม่ได้อีกเลย… จนกระทั่ง… มาเจอจดหมายเหล่านี้…" พิมพ์ดากล่าว "แล้ว… สิ่งที่แม่ซ่อนไว้… คืออะไรครับ?" กิตติถามต่อ "ในสมุดบันทึกเล่มนี้… มีบอกไว้ค่ะ…" พิมพ์ดาหยิบสมุดบันทึกขึ้นมาเปิดอ่านอีกครั้ง "แม่บอกว่า… สิ่งที่แม่ซ่อนไว้… คือ… หลักฐาน… เกี่ยวกับการทุจริต… ของใครบางคน… ในบริษัท… ของพ่อ…" "หลักฐาน… การทุจริต…?" กิตติทวนคำ "ค่ะ… แม่ได้ค้นพบความลับบางอย่าง… เกี่ยวกับการยักยอกเงิน… ของบริษัท… แล้ว… ก็… พยายามจะรวบรวมหลักฐาน… เพื่อเปิดโปงคนร้าย… " พิมพ์ดากล่าว "แต่… คนร้าย… ก็รู้ตัว… แล้วก็… พยายามจะปิดปากแม่…" "แล้ว… แหวนวงนี้… มีความสำคัญอย่างไรครับ?" กิตติถาม "แหวนวงนี้… เป็นแหวนที่แม่ของกิตติ… คุณย่าของหนู… มอบให้แม่ค่ะ…" พิมพ์ดากล่าว "บนแหวน… มีสลักเป็นสัญลักษณ์… ของตระกูล… แต่… ที่สำคัญกว่านั้น… คือ… ข้างในแหวน… มีช่องลับเล็กๆ ซ่อนอยู่… " เธอค่อยๆ ใช้เล็บแกะดูบริเวณขอบด้านในของแหวนอย่างระมัดระวัง ทันใดนั้น ก็มีแผ่นโลหะเล็กๆ ชิ้นหนึ่งเด้งออกมาจากช่องลับ "นี่ค่ะ…!" พิมพ์ดากล่าวอย่างตื่นเต้น "มันคือ… ไมโครฟิล์มค่ะ!" กิตติมองไมโครฟิล์มเล็กจิ๋วที่พิมพ์ดากำลังถืออยู่ด้วยความประหลาดใจ "นี่มัน… เป็นไปได้อย่างไรครับ?" "แม่คงจะรู้ว่า… ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับแม่… ไมโครฟิล์มนี้… คือหลักฐานเดียวที่จะสามารถเปิดโปงคนร้ายได้…" พิมพ์ดากล่าว "แม่คงจะใส่ไว้ในแหวน… แล้วก็… ทิ้งเบาะแสไว้ให้หนู… ผ่านจดหมาย… และ… กล่องดนตรีนี้…" "แล้ว… ใครคือคนร้ายที่แม่กำลังพูดถึงครับ?" กิตติถามด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความกังวล พิมพ์ดาเงยหน้าขึ้นมองกิตติ สายตาของเธอเต็มไปด้วยความสับสนและเจ็บปวด "ในสมุดบันทึก… แม่ไม่ได้ระบุชื่อตรงๆ ค่ะ… แต่… มีคำใบ้… เกี่ยวกับคนที่… 'ใกล้ชิดที่สุด'… คนที่… 'ไว้ใจที่สุด'… " เธอหลับตาลง สูดหายใจลึก พยายามนึกย้อนถึงภาพในความทรงจำที่เลือนราง ภาพของผู้หญิงคนหนึ่งที่ยืนอยู่ข้างแม่ในคืนนั้น ภาพใบหน้าที่ดูคุ้นเคย… "ไม่… ไม่จริงน่า…" พิมพ์ดากล่าวเสียงแผ่วเบา เมื่อภาพหนึ่งชัดเจนขึ้นในหัว "คนที่… 'ใกล้ชิดที่สุด'… 'ไว้ใจที่สุด'… มันคือ… " ทันใดนั้น เสียงเพลงจากกล่องดนตรีก็เงียบลง สร้างความรู้สึกวังเวงขึ้นมาทันที "พิมพ์ดา… คุณนึกออกแล้วใช่ไหมครับ?" กิตติถาม เสียงจริงจัง พิมพ์ดาค่อยๆ ลืมตาขึ้น มองตรงไปยังกิตติ ดวงตาคู่สวยฉายแววของความเจ็บปวดและความขมขื่น "ใช่ค่ะ… หนูกลับไปนึกถึงภาพในความทรงจำ… ภาพคนร้ายที่ยืนอยู่ตรงนั้น… ยืนอยู่ข้างแม่… " เธอเว้นจังหวะไปเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "คนที่… ยื่นมือมา… ปลอบแม่… ในคืนนั้น… คนที่… สวม… " เธอหยุดพูด หันไปมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกเงาบานใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่ไม่ไกลนัก "คนนั้น… คือ… " เธอเอ่ยคำสุดท้ายออกมาอย่างยากลำบาก เงาสะท้อนในกระจกเงา ช่างดูเหมือนจริงเหลือเกิน… ใบหน้าของเธอเอง… ยืนอยู่ตรงนั้น… มือข้างหนึ่ง… กำแหวนวงที่เธอสวมอยู่… "ไม่… ไม่ใช่หนู… มันเป็นไปไม่ได้…" พิมพ์ดากล่าวอย่างสั่นเทา "หนู… หนูไม่สามารถทำร้ายแม่ได้… " กิตติมองพิมพ์ดาด้วยความตกใจระคนไม่เข้าใจ "พิมพ์ดา… คุณหมายถึง… ตัวคุณเอง… งั้นหรือครับ?" "ไม่ค่ะ! ไม่ใช่หนู!" พิมพ์ดาร้องออกมาเสียงดัง "แต่… ภาพในกระจก… มันคือหนู… แล้ว… ความทรงจำ… มันก็บอกว่า… คนที่ทำร้ายแม่… คือคนที่… 'ใกล้ชิดที่สุด'… " เธอทรุดตัวลงนั่งกับพื้น ราวกับหมดแรง "มัน… มันเป็นไปได้อย่างไร… ทำไม… ทำไมหนูถึงจำไม่ได้… ทำไม… " กิตติรีบเข้าไปประคองเธอไว้ "พิมพ์ดา… ใจเย็นๆ นะครับ… บางที… ความทรงจำของคุณอาจจะถูกบิดเบือน… หรือ… อาจจะมีเรื่องบางอย่างที่คุณยังไม่เข้าใจ…" "แต่… ใครคะ… ใครกันแน่… ที่ทำร้ายแม่…" พิมพ์ดากล่าว พลางมองไปยังแหวนในมือ และเงาสะท้อนในกระจกเงา "แล้ว… ถ้าไม่ใช่หนู… แล้วใคร… ที่ใส่แหวนวงนี้… แล้ว… ที่ยืนอยู่ตรงนั้น… ในคืนนั้น…" คำถามมากมายยังคงค้างคาอยู่ในอากาศ เงาของอดีตอันดำมืดกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ พิมพ์ดากำลังเผชิญหน้ากับความจริงที่ซับซ้อนและเจ็บปวดเกินกว่าที่เธอจะจินตนาการได้