พิมพ์ลดานั่งนิ่งอยู่หน้ากระจก มือไม้สั่นเทา ดวงตาเบิกกว้างจ้องมองรูปถ่ายในมือราวกับกำลังเผชิญหน้ากับวิญญาณของตัวเองในอดีต ภาพหญิงสาวในชุดเดรสสีขาวบริสุทธิ์ ยืนยิ้มสดใสข้างกายชายหนุ่มที่เธอเพิ่งรู้จัก ใบหน้าของหญิงสาวคนนั้นเหมือนกับเธอราวกับแกะสลักมาจากพิมพ์เดียวกัน ทว่าแววตาที่มองมานั้นเต็มไปด้วยประกายแห่งความสุข ความมั่นใจ และความรักที่เปี่ยมล้น ต่างจากแววตาที่ว่างเปล่า สับสน และหวาดระแวงของเธอในปัจจุบันอย่างสิ้นเชิง “พิมพ์ลดา… ชานนท์… วันครบรอบ 5 ปี…” เสียงของเธอแหบพร่า เกือบจะกลายเป็นเสียงกระซิบ แววตาของเธอเหลือบไปมองลายเซ็นที่อยู่ด้านล่างของรูปถ่าย มันเป็นลายมือที่เธอคุ้นเคยอย่างประหลาด ราวกับเคยเห็นมันบ่อยครั้งในชีวิต แต่ขณะนี้กลับไม่มีความทรงจำใดๆ ผุดขึ้นมาให้เธอเชื่อมโยงได้เลย “นี่มันหมายความว่ายังไง” เธอพึมพำกับตัวเอง พยายามปัดเป่าความคิดฟุ้งซ่านที่กำลังก่อตัวในหัว “ฉัน…เป็นใครกันแน่” ความจริงที่ปรากฏตรงหน้าเหมือนกับคมมีดที่กรีดลึกเข้าไปในจิตใจของเธอ เธอไม่ใช่พิมพ์ลดาคนเดิมที่ชานนท์รักและผูกพัน แต่เป็นใครบางคนที่สูญเสียความทรงจำไป หรือที่แย่กว่านั้น… เป็นใครบางคนที่ถูกสร้างขึ้นมาใหม่ ทันใดนั้น ประตูห้องก็ถูกเปิดออกอย่างแผ่วเบา ชานนท์ยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเขาฉายแววความเป็นห่วง “พิมพ์ลดา… เป็นอะไรไปครับ ผมเห็นคุณเข้ามาในห้องนานแล้ว” พิมพ์ลดาชะงักไปเล็กน้อย เธอรีบซ่อนรูปถ่ายไว้ใต้หมอนทันที ไม่ต้องการให้เขาเห็นมัน แม้ว่าเธอจะไม่อยากโกหกเขา แต่ในสถานการณ์นี้ เธอก็ไม่รู้ว่าจะอธิบายเรื่องนี้อย่างไรดี “ไม่มีอะไรค่ะ” เธอพยายามฝืนยิ้ม “แค่…รู้สึกไม่ค่อยสบายตัวนิดหน่อยน่ะค่ะ” ชานนท์เดินเข้ามาหาเธอ เขาทรุดตัวลงนั่งข้างเตียง เอื้อมมือมาสัมผัสหน้าผากของเธออย่างอ่อนโยน “ตัวไม่ร้อนนี่ครับ มีอะไรอยากทานไหม” “ไม่เป็นไรค่ะ” เธอตอบ “แค่…อยากจะพักผ่อนค่ะ” “ได้สิ” เขาพยักหน้า “ถ้ามีอะไร อยากได้อะไร บอกผมได้เสมอเลยนะครับ” เขาพูดพลางลูบผมเธอเบาๆ “ผมจะอยู่ข้างๆ คุณเสมอ” คำพูดของเขาฟังดูอบอุ่น แต่กลับทำให้พิมพ์ลดารู้สึกหนาวสะท้านในหัวใจ เธอสัมผัสได้ถึงความไม่จริงใจบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความอ่อนโยนนั้น หรือเธอแค่กำลังคิดไปเอง? จิตใจของเธอสับสนจนแยกไม่ออกระหว่างความจริงกับภาพลวงตา “ขอบคุณค่ะ” เธอตอบรับอย่างตะกุกตะกัก ชานนท์ยิ้มบางๆ “นอนพักเถอะนะ” เขาพูดพลางลุกขึ้นจากเตียง “เดี๋ยวผมจะให้คนนำอาหารมาเสิร์ฟให้คุณที่นี่” เมื่อเขาออกจากห้องไป พิมพ์ลดาก็รีบดึงรูปถ่ายออกมาจากใต้หมอนอีกครั้ง เธอจ้องมองมันอีกครั้ง พยายามเพ่งสมาธิไปที่ใบหน้าของหญิงสาวในรูป หญิงสาวที่เหมือนเธอทุกประการ แต่กลับมีความสุขในสายตา “คุณคือฉันในอีกเวอร์ชั่นหนึ่งใช่ไหม” เธอถามรูปถ่าย “เวอร์ชั่นที่มีความทรงจำ… เวอร์ชั่นที่มีความสุข” เธอตัดสินใจแล้วว่าต้องหาคำตอบให้ได้ เธอจะค่อยๆ สังเกตชานนท์ จะพยายามนึกถึงอดีตให้ได้มากที่สุด และหากจำเป็น เธอจะค้นหาความจริงด้วยตัวเอง แม้ว่ามันอาจจะเจ็บปวดก็ตาม หลายวันต่อมา พิมพ์ลดายังคงใช้ชีวิตอยู่ภายใต้การดูแลของชานนท์ เธอพยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ในใจเธอกลับเต็มไปด้วยคำถามมากมาย เธอเริ่มสังเกตรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ รอบตัวมากขึ้น สังเกตท่าทีของชานนท์ สังเกตการสนทนาของเขา พยายามหาเบาะแสที่จะช่วยปะติดปะต่อเรื่องราวของตัวเอง “วันนี้คุณอยากจะทำอะไรเป็นพิเศษไหมครับ” ชานนท์ถามเธอในเช้าวันหนึ่ง ขณะที่พวกเขากำลังจิบชาอยู่ริมระเบียงมองเห็นทะเลสาบกว้าง “ฉัน…อยากจะไปเดินเล่นที่สวนดอกไม้ของคุณค่ะ” พิมพ์ดาตอบ เธอจำได้ว่าชานนท์เคยบอกว่าเขาปลูกดอกไม้ไว้เยอะมาก และเธอก็จำได้ลางๆ ว่าเธอเคยชอบจัดดอกไม้ “ได้เลย” ชานนท์ยิ้ม “ผมจะให้คนเตรียมรถเข็นดอกไม้มาให้คุณนะ คุณจะได้เลือกดอกไม้ที่ชอบไปจัด” เมื่อมาถึงสวนดอกไม้ พิมพ์ลดาก็ต้องตะลึงกับความสวยงามของมัน ดอกไม้นานาพันธุ์เบ่งบานสะพรั่งส่งกลิ่นหอมอบอวลไปทั่วบริเวณ ชานนท์เดินเคียงข้างเธอ คอยหยิบยื่นดอกไม้ที่เธอชี้ให้ “ดอกกุหลาบสีขาวนี่สวยจังค่ะ” เธอพูดพลางเด็ดดอกกุหลาบดอกหนึ่งขึ้นมา “คุณชอบกุหลาบขาวมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้วนะครับ” ชานนท์ตอบ “ผมยังจำได้เลย ตอนที่เราไปเดทกันครั้งแรก คุณบอกว่ากุหลาบขาวเหมือนตัวแทนของความรักที่บริสุทธิ์” คำพูดของเขาทำให้พิมพ์ลดารู้สึกเหมือนมีบางอย่างกำลังกระตุ้นเตือนในส่วนลึกของจิตใจ แต่ก็ยังไม่สามารถจับต้องมันได้อย่างชัดเจน “แล้ว…วันนั้นคุณให้อะไรฉันคะ” เธอถามอย่างมีความหวัง ชานนท์หยุดชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะตอบว่า “ผม…ผมให้แหวนกุหลาบขาวกับคุณนะ” “แหวน?” พิมพ์ลดาทวนคำ “ฉัน…จำไม่ได้เลยค่ะ” “ไม่เป็นไรครับ” ชานนท์ปลอบ “เดี๋ยวเรากลับไปที่ห้อง ผมจะให้ดู” เมื่อกลับมาถึงห้อง พิมพ์ลดาตรงไปที่ลิ้นชักเก็บของมีค่าของเธอ เธอเปิดมันออก และสิ่งที่เธอพบก็ทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงยิ่งกว่าเดิม มันคือแหวนกุหลาบขาวที่ชานนท์พูดถึง มันเป็นแหวนทองคำขาวประดับด้วยเพชรเม็ดเล็กๆ ล้อมรอบด้วยพลอยสีขาวที่สลักเป็นรูปกุหลาบขาวอย่างประณีต มันเป็นแหวนที่สวยงามมาก “นี่…คือแหวนที่ฉันได้รับในวันนั้นเหรอคะ” เธอถามชานนท์ น้ำเสียงสั่นเครือ “ใช่ครับ” ชานนท์ตอบ “เป็นแหวนที่คุณชอบมากที่สุด” พิมพ์ลดานั่งมองแหวนในมือด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย เธอพยายามนึกถึงตอนที่ได้รับมัน แต่ก็มีเพียงความว่างเปล่า เธอกำลังสับสนระหว่างความทรงจำที่เลือนรางกับความจริงที่อยู่ตรงหน้า “คุณ…เคยรักฉันมากจริงๆ ใช่ไหมคะ” เธอถามชานนท์ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความคาดหวัง ชานนท์มองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรัก “แน่นอนครับ พิมพ์ลดา ผมรักคุณที่สุดในโลก” เขาพูดพลางดึงเธอเข้าไปกอด “คุณคือทุกสิ่งทุกอย่างของผม” สัมผัสของเขาอบอุ่นและมั่นคง แต่พิมพ์ลดากลับรู้สึกได้ถึงบางอย่างที่ผิดปกติ ราวกับว่าความรักที่เขามอบให้เป็นเพียงภาพลวงตาที่สร้างขึ้นมาเพื่อปิดบังความจริงบางอย่าง “ฉัน…ขอเวลาคิดทบทวนอะไรบางอย่างนะคะ” เธอพูดพลางผละออกจากอ้อมกอดของเขา “ฉันรู้สึก…เหนื่อยๆ” “ได้ครับ” ชานนท์ตอบอย่างเข้าใจ “ถ้าคุณอยากได้อะไร หรืออยากพูดคุยกับใคร บอกผมได้เลยนะครับ” พิมพ์ลดารู้ดีว่าเธอไม่สามารถพึ่งพาชานนท์ได้อีกต่อไป เธอต้องค้นหาความจริงด้วยตัวเอง เธอต้องหาทางเอาความทรงจำที่ถูกลบเลือนของเธอกลับคืนมาให้ได้ ก่อนที่เกมอันตรายนี้จะทำลายชีวิตของเธอไปตลอดกาล