พิมพ์ลดาใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ในห้องสมุดของคฤหาสน์ เธอพยายามค้นหาหนังสือที่เธอเคยอ่านเมื่อครั้งอดีต หวังว่ามันจะกระตุ้นความทรงจำบางอย่างได้ แต่ทุกครั้งที่เปิดอ่าน เธอก็พบเพียงตัวอักษรที่ไร้ความหมาย ราวกับว่าสมองของเธอถูกล้างไปจนหมดสิ้น “คุณกำลังมองหาอะไรอยู่เหรอครับ” เสียงของชานนท์ดังขึ้น ทำให้พิมพ์ลดาสะดุ้งเล็กน้อย เธอรีบปิดหนังสือลง “เปล่าค่ะ” เธอตอบ “แค่…กำลังอ่านหนังสือเล่นๆ ค่ะ” ชานนท์เดินเข้ามาใกล้ ยื่นมือมาหยิบหนังสือเล่มหนึ่งจากชั้น “เรื่องนี้…คุณชอบอ่านมากเลยนะ” เขาพูดพลางเปิดหนังสือออก “ผมจำได้ว่าคุณชอบนักเขียนคนนี้เป็นพิเศษ” พิมพ์ลดาพยักหน้าอย่างเกรงใจ “ค่ะ…ฉันชอบ” “ถ้าคุณเบื่ออ่านหนังสือ” ชานนท์พูดพลางวางหนังสือลง “เราไปทำอย่างอื่นกันไหม” “ทำอะไรคะ” เธอถาม “ผมคิดว่าคุณน่าจะชอบไปชมภาพยนตร์รอบส่วนตัวของเรานะ” เขาเสนอ “มีหนังใหม่เข้าหลายเรื่องเลย” พิมพ์ลดาลังเลเล็กน้อย เธอไม่แน่ใจว่าอยากจะใช้เวลาอยู่กับชานนท์ในตอนนี้หรือไม่ แต่เธอก็ไม่รู้ว่าจะปฏิเสธอย่างไรดี “ก็ได้ค่ะ” เธอตอบรับ “ถ้าคุณอยากดู” พวกเขาเดินเข้าไปในโรงภาพยนตร์ส่วนตัวขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ในคฤหาสน์ พิมพ์ลดานั่งลงบนโซฟาหนังนุ่มๆ ข้างกายชานนท์ ภาพยนตร์เริ่มฉาย แต่เธอกลับไม่มีสมาธิเลย สมองของเธอยังคงวนเวียนอยู่กับความพยายามที่จะปะติดปะต่อเรื่องราวในอดีต ระหว่างที่หนังกำลังดำเนินไป จู่ๆ ภาพบนจอฉายสลับไปเป็นสไลด์โชว์รูปถ่ายเก่าๆ รูปแล้วรูปเล่า พิมพ์ลดามองดูด้วยความสงสัย ชานนท์ไม่ได้บอกเธอว่าจะมีการฉายสไลด์โชว์ “นี่…คืออะไรคะ” เธอถาม “อ้อ… รูปเก่าๆ ของเราน่ะครับ” ชานนท์ตอบ “ผมอยากให้คุณได้รำลึกถึงความหลัง” ภาพในสไลด์โชว์เป็นภาพของเธอกับชานนท์ในสถานที่ต่างๆ ทั้งในประเทศและต่างประเทศ พวกเขายิ้มหัวเราะ ดูมีความสุขกันมาก พิมพ์ลดาพยายามเพ่งมองใบหน้าของตัวเองในภาพเหล่านั้น พยายามหาความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ แต่ก็พบเพียงความว่างเปล่า จนกระทั่งภาพหนึ่งปรากฏขึ้นบนจอ ภาพของเธอในชุดราตรีสีดำ ยืนอยู่ข้างชานนท์ในชุดทักซิโด้ พวกเขากำลังยืนอยู่หน้าเวทีที่ประดับประดาไปด้วยดอกไม้สีขาว “นี่…เราไปงานอะไรกันคะ” เธอถาม “เป็นงานเลี้ยงฉลองความสำเร็จของผมนะครับ” ชานนท์ตอบ “คุณเป็นคนเลือกชุดให้ผมเองเลยนะ” พิมพ์ลดาพยายามเพ่งมองชุดของตัวเองในภาพ เธอยังคงจำไม่ได้ แต่เธอกลับสังเกตเห็นบางสิ่งบางอย่างที่ผิดปกติที่คอเสื้อของเธอ “นั่น…อะไรคะ” เธอชี้นิ้วไปที่คอเสื้อของตัวเองในภาพ “เหมือน…มีสัญลักษณ์อะไรบางอย่าง” ชานนท์หันไปมองภาพบนจอ “อ้อ… นั่นเป็นจี้ที่คุณชอบใส่ครับ” “จี้?” พิมพ์ลดาทวนคำ “มัน…มีความหมายพิเศษเหรอคะ” “ก็…เล็กน้อยครับ” ชานนท์ตอบอ้อมแอ้ม “คุณชอบมันมาก” เมื่อภาพสไลด์จบลง พิมพ์ลดาตัดสินใจที่จะกลับไปที่ห้องของเธอ เธอรู้สึกไม่สบายใจกับสิ่งที่เห็น เธอรู้สึกว่าชานนท์กำลังพยายามปิดบังอะไรบางอย่างจากเธอ เธอกลับไปที่โต๊ะเครื่องแป้ง เปิดลิ้นชักเล็กๆ ที่เคยเจอรูปถ่ายเก่าๆ เธอกดเปิดมันออกอีกครั้ง และคราวนี้ เธอก็สังเกตเห็นรายละเอียดที่เธอมองข้ามไปก่อนหน้านี้ มันคือบทกวีสั้นๆ ที่ถูกเขียนด้วยลายมือของเธอเอง อยู่ด้านหลังของรูปถ่าย รูปที่เธออยู่กับชานนท์ในงานเลี้ยงนั้น “ในเงาอดีตที่เลือนราง มีรหัสลับที่ซ่อนอยู่ กุญแจแห่งรักที่ไขได้ คือความจริงที่เธอต้องรู้” พิมพ์ลดาทวนบทกวีในใจอย่างช้าๆ “รหัสลับ… กุญแจแห่งรัก… ความจริงที่เธอต้องรู้” เธอพยายามตีความหมายของมัน เธอหยิบรูปถ่ายใบนั้นมาดูอีกครั้ง พลิกไปพลิกมา เธอสังเกตเห็นจี้ที่คอเสื้อของเธอในรูปถ่ายอีกครั้ง มันเป็นจี้รูปนกพิราบสีเงินขนาดเล็ก “นกพิราบ…” เธอพึมพำ “มันอาจจะเป็นรหัสลับก็ได้” เธอรีบวิ่งไปที่ตู้เสื้อผ้าของเธอ เปิดมันออก และเริ่มค้นหาชุดราตรีสีดำที่เธอเคยเห็นในสไลด์โชว์ ในที่สุด เธอก็พบมัน! ชุดเดรสสีดำสนิทที่สง่างาม เธอหยิบมันออกมาอย่างรวดเร็ว และเริ่มค้นหาที่คอเสื้อ “เจอแล้ว!” เธออุทานเมื่อเจอตะขอเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ใต้ปกเสื้อ เธอค่อยๆ ดึงมันออกมา และสิ่งที่เธอพบก็ทำให้หัวใจของเธอเต้นระรัว มันคือจี้นกพิราบสีเงินขนาดเล็ก! เธอจับจี้ในมือ ความรู้สึกบางอย่างค่อยๆ ผุดขึ้นมาในหัว เป็นภาพเลือนรางของงานเลี้ยงคืนนั้น เสียงเพลง เสียงหัวเราะ และใบหน้าของชายหนุ่มคนหนึ่งที่เธอไม่รู้จัก “คุณ…คือใคร” เธอถามจี้ในมือ “คุณมีความลับอะไรซ่อนอยู่” เธอตัดสินใจแล้วว่าเธอจะไขปริศนาทั้งหมดนี้ให้ได้ เธอจะหาคำตอบว่าใครคือเธอที่แท้จริง และชานนท์กำลังปิดบังอะไรเธออยู่ เธอรู้ว่าการเดินทางของเธอกำลังจะเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง และครั้งนี้ มันจะอันตรายยิ่งกว่าเดิม