พรรณรายนั่งลงบนเก้าอี้บุนวมนุ่มในห้องทำงานที่โอ่อ่าของทนายความประจำตระกูลคุณอาสมชาย เธอสูดหายใจลึก พยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิงไปตามแรงคลื่นอารมณ์ที่ถาโถมเข้าใส่มาตลอดทั้งวัน ภาพใบหน้าของรามิลที่เต็มไปด้วยความเสียใจเมื่อคืนนี้ยังคงติดตา และคำขอโทษที่เขาเอ่ยออกมาก็ยังก้องอยู่ในหู แต่ไม่ว่าเขาจะอ้อนวอนอย่างไร ความรู้สึกถูกหักหลังที่ฝังลึกอยู่ในใจของเธอมันก็ยังคงเจ็บปวดเกินกว่าจะบรรยายได้ “สวัสดีค่ะคุณอา” เธอเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงที่พยายามควบคุมให้เรียบที่สุด คุณอาสมชาย ชายวัยกลางคนผู้มีใบหน้าใจดีและแววตาฉายแววแห่งความรอบรู้ เงยหน้าจากกองเอกสารตรงหน้าขึ้นมามองเธอ รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าทันทีที่เห็นหน้าหลานสาว “โอ้ พรรณราย มาแล้วเหรอ นั่งก่อนสิ วันนี้หน้าตาดูซีดเซียวเชียว มีเรื่องอะไรไม่สบายใจรึเปล่า” พรรณรายพยักหน้า น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้เมื่อเช้าเริ่มคลออีกครั้ง เธอหยิบกระดาษทิชชู่ขึ้นมาซับตาเบาๆ ก่อนจะตัดสินใจเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นให้คุณอาฟัง ตั้งแต่ความสัมพันธ์ที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นระหว่างเธอกับรามิล จนมาถึงความลับที่เขาปกปิดไว้ และเหตุการณ์เมื่อคืนนี้ “คุณรามิล… เขาปกปิดเรื่องบางเรื่องเกี่ยวกับอดีตของเขาค่ะคุณอา” พรรณรายเล่า น้ำเสียงสั่นเครือ “เขาไม่ยอมบอกฉันเลยจนกระทั่ง… จนกระทั่งมันเกือบจะสายเกินไป” คุณอาสมชายฟังอย่างตั้งใจตลอด พลางพยักหน้าเป็นระยะๆ เมื่อพรรณรายเล่าจบ เขาก็ถอนหายใจเบาๆ “เรื่องมันซับซ้อนนะพรรณราย” คุณอาสมชายเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ความรักเป็นเรื่องที่อันตรายเสมอ โดยเฉพาะเมื่อมันเข้ามาแทรกแซงเรื่องธุรกิจ หรือเรื่องในอดีตที่ยังไม่คลี่คลาย” “หนูรักเขาค่ะคุณอา” พรรณรายพูดออกมาอย่างตัดพ้อ “แต่หนูไม่รู้ว่าหนูจะให้อภัยเขาได้จริงๆ หรือเปล่า การที่เขาหลอกฉันมาตลอด… มันเหมือนกับว่าความรู้สึกดีๆ ทุกอย่างที่ผ่านมามันกลายเป็นเรื่องโกหกไปหมด” “ความรู้สึกของเธอไม่ใช่เรื่องโกหกนะพรรณราย” คุณอาสมชายกล่าว “ความรู้สึกมันเกิดขึ้นจริง แม้ว่าเบื้องหลังจะมีเรื่องที่เธอไม่รู้อยู่ก็ตาม สิ่งสำคัญคือเธอจะจัดการกับความรู้สึกนั้นอย่างไร และจะมองเรื่องนี้ในมุมไหน” “แล้วหนูควรจะทำยังไงดีคะ” เธอถามด้วยความหวัง “ก่อนอื่นเลยนะ” คุณอาสมชายเริ่มอธิบาย “เธอต้องเข้าใจก่อนว่า ทำไมคุณรามิลถึงต้องปิดบังเรื่องนี้” “เขาบอกว่าเขากลัวค่ะ กลัวว่าถ้าฉันรู้ความจริง ฉันจะเกลียดเขา” พรรณรายตอบ “นั่นเป็นเหตุผลหนึ่ง” คุณอาสมชายพยักหน้า “แต่บางที อาจจะมีเหตุผลอื่นที่ลึกซึ้งกว่านั้นอีก เขาอาจจะกลัวว่าเรื่องในอดีตนั้นจะส่งผลกระทบต่อความสัมพันธ์ของเธอ หรืออาจจะกลัวว่าเธอจะมองเขาเปลี่ยนไปในทางที่ไม่ดี” “แต่การที่เขาไม่บอกฉันเลย มันก็ยิ่งทำให้หนูรู้สึกแย่กว่าเดิมนะคะ” พรรณรายเถียง “แน่นอน” คุณอาสมชายยอมรับ “การสื่อสารเป็นสิ่งสำคัญในทุกความสัมพันธ์ แต่บางครั้ง คนเราก็เลือกที่จะปกป้องคนที่รักด้วยวิธีที่ผิดๆ คิดว่าการปกปิดคือการปกป้องที่ดีที่สุด” “แล้วหนูจะรู้ได้ยังไงว่าเรื่องที่เขาปิดบังมันร้ายแรงแค่ไหนคะ” “อันนี้เป็นประเด็นสำคัญ” คุณอาสมชายพูด “ถ้าเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับกฎหมาย หรือเรื่องที่อาจจะส่งผลกระทบต่อธุรกิจของเธอในระยะยาว เธออาจจะต้องหาข้อมูลเพิ่มเติม หรือปรึกษาทนายความที่เชี่ยวชาญเฉพาะด้าน” “เรื่องนี้… เกี่ยวข้องกับธุรกิจของครอบครัวเขาน่ะค่ะ” พรรณรายบอก “แต่ก็กระทบมาถึงธุรกิจของเราด้วยเหมือนกัน” “เข้าใจแล้ว” คุณอาสมชายขมวดคิ้วเล็กน้อย “ถ้าอย่างนั้น เรื่องนี้ก็ไม่ใช่เรื่องเล็กๆ แล้วนะ” “หนู… ไม่รู้จะเริ่มต้นตรงไหนเลยค่ะ” เธอพูด น้ำตาคลออีกครั้ง “ใจเย็นๆ นะลูก” คุณอาสมชายจับมือเธอไว้ “เราค่อยๆ คิดกันไปทีละขั้นตอน” “คุณอาคิดว่าหนูควรจะให้อภัยเขาไหมคะ” “การให้อภัยเป็นเรื่องของใจนะพรรณราย” คุณอาสมชายตอบ “มันไม่ใช่การตัดสินใจที่ง่าย และไม่ใช่สิ่งที่ต้องรีบร้อน ถ้าเธอรู้สึกว่าเธอต้องการเวลาเพื่อทำความเข้าใจ หรือต้องการพิสูจน์อะไรบางอย่างก่อน เธอมีสิทธิ์ที่จะทำแบบนั้น” “แต่ถ้าหนูไม่ให้อภัยเขา… ความสัมพันธ์ของเรามันจะจบลงจริงๆ เหรอคะ” “นั่นก็เป็นสิ่งที่เธอต้องเผชิญ” คุณอาสมชายกล่าว “แต่ก่อนจะถึงจุดนั้น ลองพิจารณาดูว่าเธอรักเขามากพอที่จะผ่านเรื่องนี้ไปได้ไหม และเขามีความตั้งใจจริงที่จะแก้ไขมันหรือเปล่า” “เขาบอกว่าเขาอยากจะแก้ไขค่ะ” พรรณรายพึมพำ “ดี” คุณอาสมชายพยักหน้า “นั่นเป็นจุดเริ่มต้นที่ดี แต่การแก้ไขมันต้องใช้เวลา และความพยายามจากทั้งสองฝ่าย เธอเองก็ต้องเข้มแข็งนะพรรณราย” “หนูจะพยายามค่ะ” “มีอีกเรื่องหนึ่งที่เธอควรรู้” คุณอาสมชายกล่าวต่อ “เรื่องราวในอดีตของคุณรามิล อาจจะเชื่อมโยงกับเหตุการณ์บางอย่างในอดีตของครอบครัวเราด้วยเหมือนกัน” คำพูดของคุณอาทำให้พรรณรายเบิกตากว้าง “หมายความว่ายังไงคะคุณอา” “ฉันกำลังรวบรวมข้อมูลอยู่” คุณอาสมชายกล่าว “แต่เท่าที่ฉันทราบ เบื้องหลังธุรกิจของตระกูลคุณรามิล มีเรื่องราวบางอย่างที่เกี่ยวพันกับเหตุการณ์ที่ทำให้ครอบครัวเราเคยประสบปัญหาครั้งใหญ่เมื่อหลายปีก่อน” “จริงเหรอคะ” พรรณรายตกใจ “หนูไม่เคยรู้เรื่องนี้เลย” “มันเป็นเรื่องที่ถูกปกปิดไว้เป็นอย่างดี” คุณอาสมชายตอบ “แต่ฉันสงสัยมาตลอดว่าทำไมเราถึงเจออุปสรรคทางการเงินอย่างหนักในช่วงเวลานั้น และทำไมคู่แข่งบางรายถึงเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็วโดยไม่ทราบสาเหตุ” “แล้ว… ถ้าเรื่องที่เขาปกปิดมันเกี่ยวกับเรื่องนี้จริงๆ ล่ะคะ” “นั่นคือสิ่งที่เธอต้องหาคำตอบ” คุณอาสมชายตอบ “เธออาจจะต้องเข้าไปพัวพันกับเรื่องที่ซับซ้อนกว่าที่คิด แต่ถ้าเธอรักเขาจริงๆ และอยากจะประคับประคองความสัมพันธ์นี้ไว้ เธอก็ต้องกล้าที่จะเผชิญหน้ากับความจริง” พรรณรายนิ่งคิด เธอรู้สึกเหมือนถูกพายุโหมกระหน่ำอีกครั้ง ข้อมูลใหม่ที่ได้รับจากคุณอาสมชายยิ่งทำให้สถานการณ์ดูยุ่งเหยิงซับซ้อนกว่าเดิม เธอไม่เคยคิดเลยว่าเรื่องราวความรักของเธอจะนำพาไปสู่การค้นพบความลับที่ดำมืดในอดีตของทั้งสองครอบครัว “คุณอาคะ… หนูควรจะทำอย่างไรดีคะ” เธอถามอีกครั้ง “ให้เวลาตัวเองนะพรรณราย” คุณอาสมชายลูบแขนเธอเบาๆ “ทบทวนความรู้สึกของตัวเองให้ดี คิดถึงอนาคตที่เธอต้องการ และมองหาข้อมูลที่จำเป็นอย่างรอบคอบ อย่าเพิ่งตัดสินใจอะไรในขณะที่อารมณ์ยังพลุ่งพล่าน” “แล้วเรื่องธุรกิจล่ะคะ” “เรื่องธุรกิจ เราจะจัดการกันไป” คุณอาสมชายกล่าว “ตอนนี้ สิ่งสำคัญที่สุดคือจิตใจของเธอ” “ขอบคุณค่ะคุณอา” พรรณรายกล่าว “ขอบคุณที่ให้คำปรึกษาที่ดีกับหนู” “เราเป็นครอบครัวกันนะ” คุณอาสมชายยิ้ม “มีอะไรก็บอกฉันได้เสมอ” หลังจากนั้น พรรณรายก็ใช้เวลาอีกสักพักในการพูดคุยกับคุณอาสมชายถึงรายละเอียดบางอย่างเกี่ยวกับคดีความและเอกสารที่เธอควรจะเก็บรวบรวมไว้ ก่อนจะขอตัวกลับ เธอรู้สึกว่าสมองของเธอเต็มไปด้วยข้อมูลมากมายที่ต้องประมวลผล แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกเบาใจขึ้นเล็กน้อย เพราะอย่างน้อย เธอก็มีที่ปรึกษาที่ไว้ใจได้ และมีทิศทางในการรับมือกับสถานการณ์ที่ยากลำบากนี้ เมื่อเดินออกมาจากตึกสำนักงานกฎหมาย แสงแดดที่เคยดูเจิดจ้าเมื่อเช้ากลับดูเหมือนจะอ่อนลง ราวกับจะสะท้อนสภาวะจิตใจของเธอในตอนนี้ พรรณรายรู้ดีว่าเส้นทางข้างหน้ายังคงเต็มไปด้วยอุปสรรค แต่เธอจะไม่ยอมแพ้ เธอมั่นใจว่าเธอจะก้าวผ่านมันไปให้ได้ ไม่ว่าผลลัพธ์จะเป็นอย่างไรก็ตาม