วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว พรรณรายและรามิลยังคงทำงานร่วมกันอย่างใกล้ชิด ความสัมพันธ์ของทั้งสองคนเริ่มพัฒนาไปสู่ระดับที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น พวกเขาเริ่มเข้าใจกันมากขึ้น ไม่ใช่แค่ในฐานะเพื่อนร่วมงาน แต่ในฐานะคนที่พร้อมจะสนับสนุนและให้กำลังใจซึ่งกันและกัน ในเช้าวันหนึ่ง ขณะที่พรรณรายกำลังนั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะ เธอก็สังเกตเห็นรามิลที่กำลังยืนมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยท่าทางเหม่อลอย "คุณรามิลคะ" พรรณรายเอ่ยเรียก "มีอะไรหรือเปล่าคะ" รามิลหันกลับมาพร้อมรอยยิ้มจางๆ "เปล่าครับคุณพรรณราย แค่กำลังคิดอะไรเพลินๆ" "กำลังคิดถึงเรื่องอะไรคะ" พรรณรายถามอย่างอดไม่ได้ที่จะสงสัย รามิลเดินเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานของเธอ ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้น "ผมกำลังคิดว่า… ผมชอบคุณนะครับคุณพรรณราย" คำพูดนั้นทำให้พรรณรายถึงกับชะงัก เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่ารามิลจะมีความรู้สึกแบบนี้ให้กับเธอ "คุณ… คุณพูดจริงหรือคะ" พรรณรายถามอย่างไม่เชื่อสายตา "จริงครับ" รามิลตอบ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความจริงใจ "ผมไม่รู้ว่ามันเริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ผมรู้สึกดีเวลาอยู่ใกล้ๆ คุณ ผมอยากดูแลคุณ ปกป้องคุณ" พรรณรายรู้สึกหัวใจเต้นแรง เธอไม่รู้จะตอบสนองอย่างไรดี ความรู้สึกของเธอที่มีต่อรามิลก็กำลังก่อตัวขึ้นเช่นกัน "ฉัน… ฉันก็รู้สึกดีกับคุณเหมือนกันค่ะคุณรามิล" พรรณรายตอบด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "คุณทำให้ฉันรู้สึกปลอดภัย และมีความสุข" รามิลยิ้มกว้าง "งั้น… เราลองให้โอกาสหัวใจของเราดูไหมครับคุณพรรณราย" พรรณรายพยักหน้าช้าๆ "ค่ะ" ในวันนั้นเอง พรรณรายและรามิลตัดสินใจที่จะเริ่มต้นความสัมพันธ์ในฐานะคนรัก พวกเขาเลือกที่จะเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับก่อน โดยที่ยังคงทำหน้าที่เพื่อนร่วมงานที่ดีต่อหน้าคนอื่นๆ ความสัมพันธ์ที่พัฒนาขึ้นส่งผลให้การทำงานของทั้งสองคนยิ่งราบรื่นมากขึ้น พรรณรายรู้สึกว่าเธอสามารถไว้วางใจและพึ่งพารามิลได้ในทุกเรื่อง และรามิลเองก็พร้อมที่จะทุ่มเททุกอย่างเพื่อพรรณราย "คุณพรรณรายครับ" รามิลเอ่ยขึ้นในวันหนึ่งขณะที่พวกเขากำลังเดินออกจากออฟฟิศ "ผมอยากจะพาคุณไปทานข้าวเย็นวันศุกร์นี้ครับ" "ไปไหนคะ" พรรณรายถาม "เป็นร้านอาหารที่คุณพรรณรายเคยพูดถึงน่ะครับ" รามิลตอบ "ร้านนั้นมีบรรยากาศดี แล้วก็อาหารอร่อย" "จริงหรือคะ" พรรณรายยิ้ม "ฉันอยากไปมากเลยค่ะ" "ผมก็อยากไปกับคุณเหมือนกันครับ" รามิลกล่าว ในวันศุกร์นั้น พรรณรายและรามิลก็ไปทานข้าวเย็นด้วยกันที่ร้านอาหารที่พรรณรายเคยบอกไว้ บรรยากาศภายในร้านอบอุ่นและโรแมนติก เหมาะแก่การเริ่มต้นความสัมพันธ์ "ขอบคุณนะคะคุณรามิล" พรรณรายกล่าวขณะที่พวกเขากำลังนั่งทานอาหาร "ที่พาฉันมาที่นี่" "ผมดีใจครับที่เห็นคุณมีความสุข" รามิลตอบ "ผมอยากจะทำให้คุณมีความสุขทุกๆ วัน" พรรณรายมองเข้าไปในดวงตาของรามิล เธอรู้สึกได้ถึงความรักและความห่วงใยที่เขามีให้เธอ "ฉันก็รักคุณนะคะคุณรามิล" พรรณรายกล่าวอย่างแผ่วเบา รามิลชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างมีความสุข "ผมดีใจที่ได้ยินแบบนั้นครับ" คืนนั้นเป็นคืนที่เต็มไปด้วยความสุขและความประทับใจ พรรณรายและรามิลได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันอย่างเต็มที่ พวกเขาพูดคุยกันถึงเรื่องต่างๆ หัวเราะด้วยกัน และแบ่งปันความรู้สึกที่มีต่อกัน หลังจากคืนนั้น ความสัมพันธ์ของทั้งสองคนก็ยิ่งแน่นแฟ้นมากขึ้น พวกเขาเริ่มเปิดเผยความรู้สึกให้กันและกันมากขึ้น และพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่งที่จะเกิดขึ้นในอนาคต อย่างไรก็ตาม การที่ทั้งสองคนเป็นคนรักกันอย่างลับๆ ก็สร้างความตึงเครียดและความกังวลให้กับพรรณรายอยู่บ้าง เธอไม่แน่ใจว่าเมื่อไหร่ที่พวกเขาจะสามารถเปิดเผยความสัมพันธ์นี้ต่อสาธารณะได้ "คุณรามิลคะ" พรรณรายเอ่ยขึ้นในวันหนึ่ง "เราจะบอกเรื่องนี้กับคนอื่นเมื่อไหร่คะ" รามิลจับมือพรรณรายไว้แน่น "ผมรู้ว่าคุณกังวล" เขากล่าว "แต่ผมอยากให้เราใช้เวลาเรียนรู้กันและกันให้มากขึ้นก่อน เราจะได้มั่นใจว่าเราพร้อมจริงๆ" "ฉันเข้าใจค่ะ" พรรณรายตอบ "ฉันก็แค่อยากให้ทุกอย่างมันสมบูรณ์แบบ" "เราจะทำให้มันสมบูรณ์แบบไปด้วยกันนะครับ" รามิลให้คำมั่น "ผมรักคุณนะ" "ฉันก็รักคุณค่ะ" พรรณรายตอบ แม้จะมีความกังวลอยู่บ้าง แต่พรรณรายก็เชื่อมั่นในตัวรามิล เธอรู้ว่าเขาจะทำในสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับทั้งคู่