"ทำไมครับ" รามิลหยอกล้อ "ไม่อยากมีลูกชายเหรอ" พรรณรายตีแขนสามีเบาๆ "คุณนี่ชอบแซวฉันตลอดเลย" เธอมองหน้าลูกสาวที่กำลังเคลิ้มหลับในอ้อมกอดของพ่อด้วยความรัก "เอาไว้ก่อนนะคะ ตอนนี้อรุณรัศมียังเด็กอยู่เลย" "ผมก็หมายถึงในอนาคตไงครับ" รามิลกระชับอ้อมกอดภรรยา "ผมแค่อยากให้ครอบครัวของเราสมบูรณ์แบบที่สุด" แสงจันทร์สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่าง เป็นพยานรักของทั้งสองคน รามิลก้มลงจูบหน้าผากของพรรณรายอย่างแผ่วเบา "ขอบคุณนะที่รัก ที่ทำให้ผมได้เจอความสุขที่แท้จริง" "ฉันต่างหากที่ต้องขอบคุณคุณ" พรรณรายซบหน้ากับอกของสามี "ตั้งแต่วันแรกที่เราเจอกัน ฉันก็รู้ว่าคุณคือคนที่ใช่" เรื่องราวของเนตรนภาที่เคยวนเวียนอยู่ในใจของรามิล เริ่มเลือนหายไปเมื่อเขามีพรรณรายและอรุณรัศมีเข้ามาเติมเต็ม ชีวิตของเขามีแต่ความสุขและความอบอุ่น ไม่มีความขมขื่นหรือความเสียใจใดๆ หลงเหลืออยู่ เช้าวันต่อมา ขณะที่รามิลกำลังเตรียมตัวไปทำงาน เขาก็ได้รับโทรศัพท์จากโรงพยาบาลที่เนตรนภารักษาตัวอยู่ "สวัสดีค่ะ คุณรามิล ดิฉันพยาบาลวิชาชีพจากโรงพยาบาล....ค่ะ" เสียงปลายสายเอ่ยขึ้นอย่างสุภาพ "ครับ มีอะไรให้ผมรับใช้ครับ" รามิลถามด้วยความสงสัย "คุณเนตรนภา... คุณเนตรนภาเสียแล้วค่ะ" รามิลนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ คำพูดนั้นเหมือนกับก้อนหินที่ทับถมลงมาบนหัวใจของเขา แม้เขาจะไม่อยากรับรู้เรื่องราวของเธออีกแล้ว แต่การจากไปอย่างกะทันหันนี้ก็ทำให้เขารู้สึกใจหาย "เสีย...เสียชีวิตแล้วเหรอครับ" รามิลทวนคำด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "ใช่ค่ะ เมื่อเช้านี้เองค่ะ" พยาบาลตอบ "ครอบครัวของคุณเนตรนภาได้ติดต่อมาแล้ว ดิฉันจึงโทรมาแจ้งคุณรามิลด้วยค่ะ" "ขอบคุณครับ" รามิลกล่าวเสียงเบา เขาวางสายโทรศัพท์ลง มือไม้สั่นเทา เขาหันไปมองพรรณรายที่กำลังชงกาแฟอยู่ในครัว รอยยิ้มของเธอเมื่อคืนยังคงติดตา รามิลเดินเข้าไปสวมกอดภรรยาจากด้านหลัง "คุณเป็นอะไรไปคะ" พรรณรายหันมาถามด้วยความเป็นห่วง "ดูซีดๆ นะคะ" "ผม... ผมได้รับข่าวร้ายมาน่ะครับ" รามิลบอก "เนตรนภา... เธอเสียแล้ว" พรรณรายตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ "จริงเหรอคะ" รามิลพยักหน้า "เมื่อเช้านี้เอง" "ฉันเสียใจด้วยนะคะ" พรรณรายกล่าว "แม้ว่าเราจะไม่ได้สนิทกันมาก แต่ฉันก็รู้สึกเสียใจที่เธอต้องจากไปก่อนวัยอันควร" "เธอมาหาผมเมื่อไม่นานนี้เองครับ" รามิลเล่าเรื่องที่เนตรนภามาขอโทษเขา "เธอบอกว่าเธอป่วยเป็นมะเร็งระยะสุดท้าย" พรรณรายเงียบไปครู่หนึ่ง เธอเข้าใจความรู้สึกของรามิลดี การเจออดีตที่เคยเจ็บปวดมาปรากฏตัวอีกครั้ง และการจากไปอย่างไม่มีวันกลับเช่นนี้ ย่อมส่งผลกระทบต่อจิตใจ "คุณรู้สึกไม่ดีเลยใช่ไหมคะ" พรรณรายถามอย่างอ่อนโยน "ก็...นิดหน่อยครับ" รามิลยอมรับ "ผมแค่นึกถึงตอนที่เธอเคยมาหาผม" "คุณผ่านมันมาได้แล้วนะคะ" พรรณรายปลอบ "คุณมีฉัน มีอรุณรัศมี และมีอนาคตที่สดใสรออยู่" "ผมรู้ครับ" รามิลยิ้มบางๆ "ขอบคุณนะที่คุณเข้าใจ" "ฉันเข้าใจเสมอค่ะ" พรรณรายจับมือสามีแน่น "เราจะผ่านทุกอย่างไปด้วยกัน" หลังจากนั้น รามิลก็ขอลาหยุดงานหนึ่งวัน เพื่อไปร่วมงานศพของเนตรนภา แม้ว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาจะจบลงไปนานแล้ว แต่การไปส่งเธอเป็นครั้งสุดท้ายก็ถือเป็นความรับผิดชอบในฐานะที่เคยรู้จักกัน ที่วัด บรรยากาศเต็มไปด้วยความโศกเศร้า ครอบครัวของเนตรนภาอยู่ในอาการเสียใจอย่างหนัก รามิลเดินเข้าไปกราบลาศพของเธอเป็นครั้งสุดท้าย เขาได้แต่ภาวนาให้เธอไปสู่ภพภูมิที่ดี เมื่อกลับถึงบ้าน พรรณรายก็เข้ามาสวมกอดเขา "เป็นยังไงบ้างคะ" เธอถาม "เรียบร้อยดีครับ" รามิลตอบ "ผมขอโทษนะที่ทำให้คุณต้องเป็นห่วง" "ไม่เป็นไรค่ะ" พรรณรายยิ้ม "ฉันรู้ว่าคุณทำสิ่งที่ถูกต้องแล้ว" รามิลกอดตอบภรรยาแน่น "ผมรักคุณนะ" "ฉันก็รักคุณค่ะ" หลังจากนั้น ชีวิตของรามิลและพรรณรายก็กลับมาสู่ภาวะปกติ การจากไปของเนตรนภาเปรียบเสมือนการปิดฉากบทเก่าๆ ที่เคยสร้างความเจ็บปวดให้กับเขา อดีตได้ถูกฝังกลบอย่างแท้จริง เหลือไว้เพียงปัจจุบันที่เต็มไปด้วยความรักและความสุข ไม่นานนัก พรรณรายก็เริ่มตั้งครรภ์อีกครั้ง รามิลดีใจมาก เขาดูแลภรรยาเป็นอย่างดี และเตรียมพร้อมสำหรับการมาถึงของสมาชิกใหม่ในครอบครัว อรุณรัศมีเองก็ตื่นเต้นที่จะได้มีน้อง เธอชอบเล่นกับตุ๊กตาและพูดคุยกับท้องของแม่ทุกวัน รามิลและพรรณรายมองดูลูกสาวด้วยความสุข วันเวลาแห่งความสุขดำเนินต่อไป รามิลไม่เคยลืมคำมั่นสัญญาที่ให้กับพรรณราย เขาตั้งใจจะสร้างครอบครัวที่อบอุ่นและแข็งแกร่งที่สุดเท่าที่เขาจะทำได้