ริมฝีปากของรามิลประทับลงบนริมฝีปากของพรรณรายอย่างอ่อนโยน แต่แฝงไว้ด้วยความเร่าร้อนที่ไม่เคยมีมาก่อน ฝนยังคงกระหน่ำลงมาไม่ขาดสาย เสียงฟ้าผ่าดังครืนครั่นไปทั่ว ราวกับเป็นพยานให้กับช่วงเวลาอันแสนหวานที่กำลังเกิดขึ้น รามิลค่อยๆ ถอนริมฝีปากออก ดวงตาของเขาสบประสานกับดวงตาของเธอ เต็มเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกที่เอ่อล้น “ผม… ผมดีใจเหลือเกินที่วันนี้มาถึง” รามิลกระซิบเสียงแหบพร่า มือข้างหนึ่งประคองใบหน้าของเธอไว้เบาๆ พรรณรายนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ความรู้สึกตื้นตันใจเอ่อท้นจนแทบจะพูดอะไรไม่ออก เธอพยักหน้าตอบรับเบาๆ รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธออย่างไม่อาจห้ามได้ “ฉันก็เหมือนกันค่ะ” เธอตอบ เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย รามิลยิ้มกว้าง เขาจับมือของเธอไว้แน่น แล้วจึงค่อยๆ เริ่มขับรถต่อไป ถนนที่เปียกชื้นและแสงไฟจากเสาไฟฟ้าที่สะท้อนกับหยาดฝนสร้างบรรยากาศที่โรแมนติกอย่างประหลาด เสียงเพลงเบาๆ จากวิทยุช่วยเติมเต็มความรู้สึกที่กำลังก่อตัวขึ้นระหว่างพวกเขา “แล้ว… ต่อจากนี้ เราจะเป็นอะไรกันคะ” พรรณรายเอ่ยถามขึ้นมาอย่างแผ่วเบา รามิลหันมามองเธอ ส่งยิ้มให้ “เรา… เป็นอะไรก็ได้ที่เราต้องการจะเป็น” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง “แต่ถ้าให้ผมเลือก ผมอยากให้เราเป็น ‘ของเรา’ เป็นคนที่รักกัน เข้าใจกัน และอยู่เคียงข้างกัน” หัวใจของพรรณรายเต้นแรงกับคำพูดนั้น เธอรู้สึกมีความสุขอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อนตลอดช่วงชีวิตที่ผ่านมา “ฉันก็อยากเป็น ‘ของเรา’ เหมือนกันค่ะ” เธอตอบ เมื่อมาถึงหน้าบ้านของพรรณราย ฝนเริ่มซาลงบ้างแล้ว แต่ก็ยังคงมีละอองฝนโปรยปรายอยู่ รามิลจอดรถเทียบข้างทาง เขาเอื้อมมือมาลูบแก้มเธอเบาๆ “วันนี้… ผมต้องขอตัวก่อนนะครับ” รามิลกล่าว “แต่ผมจะโทรหาคุณพรุ่งนี้นะ” “ค่ะ” พรรณรายตอบ “เดินทางปลอดภัยนะคะ” ก่อนที่เธอจะก้าวลงจากรถ รามิลก็โน้มตัวลงมาจุมพิตเธออีกครั้ง เป็นจูบที่อ่อนโยน แต่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่เข้มข้นยิ่งกว่าครั้งไหนๆ “ฝันดีนะครับ” รามิลกล่าว พลางผละออกจากเธอ พรรณรายมองตามรถสปอร์ตของรามิลที่ขับหายลับไปกับความมืด เธอสัมผัสริมฝีปากของตัวเองเบาๆ รอยยิ้มยังคงประดับอยู่บนใบหน้า เธอเดินเข้าไปในบ้านด้วยหัวใจที่พองโต ค่ำคืนนี้ช่างเป็นคืนที่พิเศษจริงๆ เช้าวันถัดมา พรรณรายตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกสดใสกว่าทุกวัน เธอรีบแต่งตัวและตรงไปยังบริษัทของรามิล เธอมีนัดหมายสำคัญกับเขาในช่วงเช้า เมื่อไปถึงบริษัท พนักงานทุกคนต่างมองเธอด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปจากเดิม ไม่ใช่สายตาของคู่แข่ง หรือศัตรูอีกต่อไป แต่เป็นสายตาที่เต็มไปด้วยความยินดีและประหลาดใจ “อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณพรรณราย” พนักงานต้อนรับกล่าวทักทายเธอด้วยรอยยิ้ม “อรุณสวัสดิ์ค่ะ” เธอตอบรับ เมื่อเธอเดินเข้าไปในห้องทำงานของรามิล รามิลกำลังยืนรอเธออยู่ เขาดูดีเป็นพิเศษในชุดสูทสีเข้ม “สวัสดีครับ” รามิลกล่าว เขาเดินเข้ามาโอบไหล่เธอเบาๆ “เมื่อคืน… ฝันดีไหมครับ” “ดีมากค่ะ” พรรณรายตอบ “แล้วคุณล่ะคะ” “ผม… หลับไม่ลงเลย” รามิลกล่าว เสียงของเขาเต็มไปด้วยความสุข “คิดถึงแต่คุณ” พรรณรายหน้าแดงขึ้นเล็กน้อย เธอไม่คุ้นเคยกับการแสดงความรู้สึกที่เปิดเผยแบบนี้ แต่เธอก็รู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก “เราไปคุยงานกันดีกว่านะครับ” รามิลกล่าว พลางจูงมือเธอไปยังโต๊ะทำงานของเขา วันนี้เป็นวันแรกที่พวกเขาต้องทำงานร่วมกันอย่างเป็นทางการในฐานะ… อะไรสักอย่างที่ยังไม่ชัดเจนนัก แต่ก็มีความรู้สึกที่เชื่อมโยงกันมากขึ้นเรื่อยๆ “ผมอยากจะให้คุณช่วยดูโครงการใหม่ของเรานะครับ” รามิลกล่าว พลางยื่นเอกสารให้เธอ “เป็นโครงการที่ผมตั้งใจทำมากๆ” พรรณรายรับเอกสารมาอ่านอย่างตั้งใจ เธอเห็นถึงความมุ่งมั่นและความตั้งใจของรามิลในโครงการนี้ “ดูดีมากเลยค่ะ” เธอเอ่ยชม “ฉันชอบแนวคิดของคุณ” “ผมรู้ว่าคุณต้องชอบ” รามิลกล่าว “เพราะมันมาจากสิ่งที่คุณเคยพูดไว้เมื่อนานมาแล้ว” พรรณรายหันไปมองเขาด้วยความประหลาดใจ “คุณจำได้ด้วยเหรอคะ” “ผมจำทุกอย่างที่เกี่ยวกับคุณได้” รามิลตอบ เสียงของเขาอ่อนโยนลง “ผมจำได้แม้กระทั่งวันที่เราเจอกันครั้งแรก… วันที่คุณทำกาแฟหกใส่เสื้อผม” พรรณรายหัวเราะเบาๆ “วันนั้น… ฉันก็เกือบจะวิ่งหนีออกจากงานแล้วนะคะ” “แต่คุณไม่ได้หนี” รามิลกล่าว “และนั่น… เป็นจุดเริ่มต้นของทุกสิ่ง” ตลอดทั้งวัน พรรณรายและรามิลทำงานร่วมกันอย่างราบรื่น มีการพูดคุยปรึกษาหารือกันอย่างเปิดเผย ไม่มีความอึดอัด หรือความรู้สึกกดดันเหมือนเช่นเคย พวกเขาหัวเราะด้วยกัน แบ่งปันความคิดเห็น และสนับสนุนซึ่งกันและกัน “คุณมีมุมมองที่น่าสนใจมากเลยนะครับ” รามิลกล่าว หลังจากที่พรรณรายเสนอแนวคิดใหม่ในการปรับปรุงแผนการตลาด “ผมไม่เคยคิดถึงมุมนี้มาก่อนเลย” “ฉันก็แค่… พยายามมองในมุมที่ต่างออกไปค่ะ” พรรณรายตอบ “นั่นแหละครับ คือสิ่งที่ผมชอบในตัวคุณ” รามิลกล่าว “ความเฉลียวฉลาด และความคิดสร้างสรรค์” เมื่อถึงช่วงบ่าย รามิลก็พาพรรณรายไปทานอาหารกลางวันด้วยกัน พวกเขาเลือกร้านอาหารบรรยากาศดีริมแม่น้ำ “คุณรู้ไหม” รามิลเอ่ยขึ้นขณะที่พวกเขากำลังทานอาหาร “ผมเคยคิดว่าผมจะไม่มีวันเจอใครที่เข้าใจผมได้จริงๆ” “ทำไมคุณถึงคิดแบบนั้นคะ” พรรณรายถาม “เพราะผมเป็นคนเย็นชา และมักจะจมอยู่กับงาน” รามิลตอบ “ผมคิดว่าคนที่เข้ามาในชีวิตผม มักจะเข้ามาเพราะผลประโยชน์ หรือไม่ก็… รู้สึกเบื่อหน่ายกับตัวตนของผม” “แต่ฉัน… ฉันไม่เคยรู้สึกแบบนั้นเลยค่ะ” พรรณรายกล่าว “ฉันเห็นความพยายามของคุณ เห็นความตั้งใจของคุณ และ… ฉันเห็นความอ่อนโยนที่ซ่อนอยู่ข้างใน” รามิลมองเธอด้วยความซาบซึ้ง “คุณ… ทำให้ผมรู้สึกดีขึ้นมากเลยนะ” “ฉันก็ดีใจค่ะ” พรรณรายยิ้ม “ที่อย่างน้อย… ฉันก็ช่วยให้คุณรู้สึกดีขึ้นได้” เมื่อทานอาหารกลางวันเสร็จ พวกเขาก็กลับมาที่บริษัทเพื่อทำงานต่อ บรรยากาศในห้องทำงานของรามิลเต็มไปด้วยความอบอุ่นและความรู้สึกที่เชื่อมโยงกันมากขึ้นเรื่อยๆ “ถึงเวลาพักแล้วนะครับ” รามิลกล่าว เมื่อเห็นว่าพรรณรายกำลังขมวดคิ้วกับเอกสารบางอย่าง “ฉันยังไหวค่ะ” พรรณรายตอบ “ไม่ครับ” รามิลยืนกราน “คุณต้องพักผ่อนบ้าง” เขาดึงเก้าอี้ออกมาอีกตัว แล้วนั่งลงข้างๆ เธอ “มาคุยกันเรื่องอื่นดีกว่า” “เรื่องอะไรคะ” พรรณรายถาม “เรื่อง… ความรู้สึกของเรา” รามิลกล่าว “ผมอยากให้เราคุยกันให้ชัดเจน” พรรณรายรู้สึกประหม่าเล็กน้อย แต่เธอก็พร้อมที่จะรับฟัง “ผมรู้ว่าเราเพิ่งจะเริ่มต้น” รามิลพูดต่อ “แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่า ผมจริงจังกับคุณมากนะ” “ฉันก็จริงจังกับคุณเหมือนกันค่ะ” พรรณรายตอบ “ฉัน… ฉันมีความสุขจริงๆ ที่ได้อยู่ตรงนี้ กับคุณ” รามิลยิ้ม เขาเอื้อมมือมาจับมือเธอไว้ “เราจะค่อยๆ เรียนรู้กันไปนะ” “ค่ะ” พรรณรายตอบ “ฉันพร้อมที่จะเรียนรู้” เมื่อถึงเวลาเลิกงาน รามิลก็พาพรรณรายกลับบ้านเช่นเคย แต่คราวนี้ ความรู้สึกระหว่างพวกเขาเปลี่ยนไป จากการให้เกียรติ กลายเป็นความรู้สึกที่ลึกซึ้งกว่าเดิม “คืนนี้… ผมจะไปส่งคุณนะครับ” รามิลกล่าว “ขอบคุณค่ะ” พรรณรายตอบ ระหว่างทาง รามิลก็ชวนเธอคุยเรื่องต่างๆ ทำให้บรรยากาศไม่น่าอึดอัด “คุณ… มีแผนจะไปเที่ยวไหนช่วงวันหยุดไหมครับ” รามิลถาม “ยังเลยค่ะ” พรรณรายตอบ “คุณล่ะคะ” “ผม… อยากจะชวนคุณไปเที่ยว” รามิลกล่าว “ไปที่ๆ เราจะได้ใช้เวลาด้วยกันเยอะๆ” พรรณรายรู้สึกตื่นเต้นกับข้อเสนอนั้น “ไปที่ไหนคะ” “ที่ที่สวยๆ ที่ที่มีแต่เราสองคน” รามิลตอบ พรรณรายหัวเราะเบาๆ “ฟังดูน่าสนใจนะคะ” เมื่อมาถึงหน้าบ้านของพรรณราย รามิลก็ลงจากรถมาส่งเธอตามปกติ แต่คราวนี้ เขาไม่ได้รีบร้อนที่จะไป เขายืนมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรัก “ผม… อยากจะบอกคุณอีกครั้ง” รามิลกล่าว “ว่าผมรักคุณนะ” พรรณรายยิ้ม “ฉันก็รักคุณค่ะ” รามิลโน้มตัวลงมาจุมพิตเธออีกครั้ง เป็นจูบที่แสนหวาน และเต็มไปด้วยคำมั่นสัญญา พรรณรายรู้สึกเหมือนกำลังล่องลอยอยู่บนก้อนเมฆ เธอรู้ดีว่านี่คือจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ที่งดงาม “ฝันดีนะครับ” รามิลกล่าว ก่อนจะเดินกลับไปที่รถ พรรณรายมองตามรถของเขาไปจนลับตา แล้วจึงเดินเข้าบ้านไปด้วยหัวใจที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความสุข เธอรู้ว่าชีวิตของเธอกำลังจะเปลี่ยนไปตลอดกาล