หลายสัปดาห์ผ่านไป ความสัมพันธ์ระหว่างพรรณรายและรามิลก็ยิ่งแน่นแฟ้นขึ้นเรื่อยๆ พวกเขากลายเป็นคู่รักที่ใครๆ ต่างก็อิจฉา ทั้งในที่ทำงานและในแวดวงสังคม การทำงานร่วมกันก็เป็นไปอย่างราบรื่น รามิลให้โอกาสพรรณรายในการตัดสินใจและแสดงความคิดเห็นอย่างเต็มที่ ทำให้เธอรู้สึกมีคุณค่าและมั่นใจในตัวเองมากขึ้น “คุณนี่เก่งจริงๆ นะ” รามิลเอ่ยชมพรรณรายในขณะที่พวกเขากำลังนั่งทานอาหารกลางวันด้วยกันที่ร้านโปรดของเธอ “ผมไม่เคยคิดเลยว่าโครงการนี้จะประสบความสำเร็จได้ขนาดนี้ ถ้าไม่มีคุณ” พรรณรายยิ้มเขินๆ “คุณก็พูดเกินไปค่ะ ฉันก็แค่… ทำงานตามหน้าที่” “ไม่เลย” รามิลส่ายหน้า “คุณมีความสามารถพิเศษที่คนอื่นไม่มี คุณมองเห็นในสิ่งที่คนอื่นมองข้าม” “ขอบคุณค่ะ” เธอตอบ “แต่ก็ต้องขอบคุณคุณด้วยนะคะ ที่ให้โอกาสฉัน” “เราก็แค่… เติมเต็มซึ่งกันและกัน” รามิลพูด พลางเอื้อมมือมาจับมือเธอไว้ “ผมมีความสุขมากนะ ที่ได้มีคุณอยู่ข้างๆ” “ฉันก็มีความสุขมากค่ะ” พรรณรายตอบ ในระหว่างนั้น พรรณรายก็สังเกตเห็นบางอย่างที่แปลกไปในตัวรามิล บางครั้งเขาจะดูเหม่อลอย มีท่าทีที่เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว ราวกับมีเรื่องกังวลใจบางอย่าง “คุณเป็นอะไรไปคะ” พรรณรายถามด้วยความเป็นห่วง “ช่วงนี้ดูคุณเหนื่อยๆ นะ” รามิลพยายามยิ้ม “ผมเปล่าครับ แค่… มีงานที่ต้องสะสางเยอะหน่อย” “จริงเหรอคะ” พรรณรายถามอย่างไม่ค่อยแน่ใจ “ถ้ามีอะไรที่ฉันช่วยได้ บอกได้เลยนะคะ” “ขอบคุณครับ” รามิลกล่าว “แต่เรื่องนี้… คุณช่วยไม่ได้หรอก” คำตอบของเขาทำให้พรรณรายรู้สึกหวั่นใจเล็กน้อย เธอสัมผัสได้ว่ารามิลกำลังปิดบังอะไรบางอย่างอยู่ หลายวันต่อมา พรรณรายก็ยังคงสังเกตเห็นความผิดปกตินั้น รามิลดูเหมือนจะหมกมุ่นอยู่กับบางสิ่งบางอย่าง จนบางครั้งก็ดูเสียสมาธิกับการทำงาน “คุณแน่ใจนะว่าสบายดี” พรรณรายถามเขาอีกครั้งในตอนเย็นวันหนึ่ง “คุณดูไม่ค่อยสบายเลย” “ผมสบายดีจริงๆ ครับ” รามิลตอบ แต่ดูเหมือนน้ำเสียงของเขาจะอ่อนแรงลง “ผมแค่… กำลังคิดถึงเรื่องบางเรื่องอยู่” “เรื่องอะไรคะ” พรรณรายพยายามจะซักถาม “เรื่องในอดีตครับ” รามิลกล่าว “เรื่องที่… ผมไม่อยากจะนึกถึงมันอีกแล้ว” คำพูดของเขาทำให้พรรณรายรู้สึกไม่สบายใจ เธอรู้ว่าเขากำลังพยายามปกป้องเธอ แต่เธอก็อยากจะรับรู้เรื่องราวของเขาเช่นกัน “คุณ… ไม่ต้องกังวลนะคะ” พรรณรายพูด “ถ้าคุณไม่อยากเล่า ฉันก็ไม่ถาม” “ขอบคุณนะ” รามิลกล่าว พลางจับมือเธอเบาๆ “คุณเป็นผู้หญิงที่เข้าใจผมจริงๆ” คืนหนึ่ง พรรณรายกำลังจะเข้านอน เธอก็ได้รับข้อความจากรามิล ข้อความนั้นสั้นๆ แต่ทำเอาเธอใจหายวาบ “ผมมีเรื่องสำคัญที่ต้องบอกคุณ พรรณราย พรุ่งนี้เช้าเจอกันที่ร้านกาแฟที่เราไปครั้งแรกนะ” เธอรู้สึกไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก เธอคาดเดาไปต่างๆ นานา ว่าอาจจะมีเรื่องร้ายแรงเกิดขึ้น เช้าวันถัดมา พรรณรายไปถึงร้านกาแฟก่อนเวลา รามิลยังไม่มา เธอสั่งกาแฟมาดื่มพลางรอด้วยใจที่เต้นระรัว ในที่สุด รามิลก็ปรากฏตัวขึ้น เขามีสีหน้าที่ดูเคร่งเครียดกว่าปกติ “สวัสดีครับ” รามิลกล่าว “ขอบคุณนะที่มา” “คุณคะ… มีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ” พรรณรายถามอย่างร้อนรน “คุณทำให้ฉันเป็นห่วงนะ” รามิลถอนหายใจยาว “ผม… มีเรื่องบางอย่างที่ต้องบอกคุณ” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังรวบรวมความกล้า “เรื่องนี้… ผมไม่อยากให้คุณต้องมารู้ แต่ผมไม่อยากให้คุณต้องมารู้ทีหลังโดยที่ผมไม่ได้บอกคุณ” “เรื่องอะไรคะ” พรรณรายถาม เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย “คุณจำเรื่องราวในอดีตของเราได้ไหม” รามิลเอ่ย “เรื่องที่… พ่อของคุณกับพ่อของผมเคยเป็นคู่แข่งกัน” พรรณรายพยักหน้า “ฉันจำได้ค่ะ” “เรื่องมันซับซ้อนกว่านั้นมาก” รามิลกล่าว “ธุรกิจของพ่อคุณ… มันเคยเกือบจะล้มละลาย เพราะการแข่งขันกับพ่อของผม” พรรณรายอึ้งไป เธอไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลย “จริงเหรอคะ” “จริง” รามิลตอบ “พ่อของผม… เป็นคนทำให้ธุรกิจของพ่อคุณเกือบจะล้มละลาย” คำพูดของเขาสร้างความตกใจให้กับพรรณรายเป็นอย่างมาก เธอพยายามประมวลผลข้อมูลที่ได้รับ “แล้ว… คุณมารับข้อเสนอของฉัน… แล้วเข้ามาทำงานที่นี่… ทั้งหมดนั่น… คุณทำไปเพราะอะไรคะ” พรรณรายถาม เสียงของเธอเต็มไปด้วยความสับสน “ผม… ผมทำไปเพราะผมต้องการแก้ไขความผิดพลาดในอดีต” รามิลกล่าว “ผมต้องการไถ่โทษให้กับสิ่งที่พ่อของผมเคยทำไว้” “คุณ… คุณรู้เรื่องนี้มาตลอดเหรอคะ” พรรณรายถาม “ครับ” รามิลตอบ “ตั้งแต่ผมเริ่มรู้จักคุณ ผมก็รู้เรื่องราวทั้งหมด ผมรู้ว่าครอบครัวของเราเคยมีความขัดแย้งกันมาก่อน” “แล้ว… ทำไมคุณถึงไม่บอกฉัน” พรรณรายถาม น้ำเสียงเริ่มมีร่องรอยของความไม่พอใจ “ผม… ผมไม่อยากให้คุณมองผมในแง่ลบ” รามิลกล่าว “ผมไม่อยากให้คุณรู้สึกว่าผมกำลังหลอกใช้คุณ” “แต่คุณก็กำลังหลอกใช้นะคะ!” พรรณรายพูดขึ้นเสียงดัง “คุณรู้ว่าฉันกำลังต้องการความช่วยเหลือ และคุณก็ใช้โอกาสนั้น… เพื่อเข้ามาใกล้ฉัน” “ผมขอโทษครับ” รามิลกล่าว “ผมรู้ว่ามันฟังดูไม่ดี แต่… ผมไม่สามารถห้ามหัวใจตัวเองได้ ผมเริ่มรู้สึกกับคุณตั้งแต่ตอนนั้น” “คุณ… คุณเห็นแก่ตัวมากนะคะ” พรรณรายพูด “คุณเห็นแก่ความรู้สึกของตัวเอง จนลืมไปว่ามันอาจจะทำร้ายความรู้สึกของฉันได้” “ผมรู้ครับ” รามิลกล่าว “ผมยอมรับผิดทั้งหมด” พรรณรายลุกขึ้นยืนทันที น้ำตาคลอเบ้า “ฉัน… ฉันต้องการเวลาคิด” เธอกล่าวจบก็เดินออกจากร้านกาแฟไป ทิ้งให้รามิลนั่งอยู่คนเดียวด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความเสียใจ พรรณรายเดินไปเรื่อยๆ โดยไม่รู้ว่าจะไปไหน เธอรู้สึกสับสนและเสียใจเป็นอย่างมาก ความสัมพันธ์ที่เธอคิดว่าสวยงามและบริสุทธิ์ กำลังถูกปกคลุมไปด้วยความลับและความไม่จริงใจ เธอไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรต่อไป เธอรักรามิล แต่เธอก็ไม่อาจจะยอมรับการกระทำของเขาได้เลย