กวินท์หลับตาลงอีกครั้ง ภาพในอดีตพยายามจะก่อตัวขึ้นในสมองของเขา แต่ก็เหมือนกับหมอกที่หนาทึบ คอยบดบังไม่ให้มองเห็นได้ชัดเจน เขาจำได้เพียงความรู้สึกสับสน ความเจ็บปวด และภาพรางๆ ของผู้หญิงคนหนึ่งที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขา แต่ใบหน้าของเธอกลับพร่าเลือนจนแทบจะมองไม่เห็น "ผมไปอยู่ที่นั่นได้อย่างไร" กวินท์พึมพำกับตัวเอง เขาพยายามนึกย้อนกลับไปถึงคืนนั้นที่เมษาเห็นเขาในสภาพที่ไม่ควรจะเป็น แต่ทุกอย่างกลับเลือนรางไปหมด เหมือนความทรงจำที่ถูกซ่อนไว้ในส่วนลึกที่สุดของจิตใจ เขาจำได้ว่าหลังจากเลิกกับแฟนเก่า เขาก็จมอยู่กับความเศร้าอยู่นานหลายเดือน เขาไม่ยอมพบปะผู้คน ไม่ยอมออกไปไหน เขาขังตัวเองอยู่ในโลกแห่งความเจ็บปวด จนกระทั่งเมษาเข้ามาในชีวิตของเขา เมษาเหมือนแสงสว่างที่ส่องเข้ามาในโลกที่มืดมิดของเขา เธออ่อนโยน เข้าใจ และทำให้เขากล้าที่จะรักอีกครั้ง เขาตกหลุมรักเธออย่างถอนตัวไม่ขึ้น และคิดว่าเธอคือคนที่ใช่ คนที่จะอยู่เคียงข้างเขาตลอดไป แต่แล้ว เหตุการณ์ในคืนนั้นก็เกิดขึ้น เมษาเห็นเขาในสภาพที่เธอไม่ควรจะเห็น และนั่นก็เป็นจุดเริ่มต้นของความสับสนและความไม่ไว้วางใจทั้งหมด "ทำไมผมถึงจำอะไรไม่ได้เลยนะ" กวินท์ถามตัวเองอีกครั้ง เขาพยายามนึกถึงช่วงเวลาที่เขาอาจจะสลบ หรือเมาจนจำอะไรไม่ได้ แต่มันก็ไม่มีวี่แววของความทรงจำใดๆ ผุดขึ้นมาเลย เขาเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังท้องฟ้ายามค่ำคืน ดวงดาวส่องประกายอยู่เต็มท้องฟ้า แต่ในใจของเขากลับมีแต่ความมืดมิด "เมษา... เธอคงจะกลัวมากสินะ" กวินท์คิดในใจ เขาเข้าใจความรู้สึกของเมษาดี การเห็นคนที่รักในสภาพที่ผิดปกติ มันย่อมทำให้เกิดความกังวลและความไม่ไว้วางใจ "ผมต้องหาคำตอบให้ได้" กวินท์ตัดสินใจ เขาจะไม่ยอมปล่อยให้ความทรงจำที่เลือนรางนี้ มาทำลายความสัมพันธ์ของเขากับเมษาได้ เขาเดินไปที่โต๊ะทำงาน เปิดคอมพิวเตอร์ แล้วเริ่มค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับเหตุการณ์ในคืนนั้น เขาจำได้ว่าคืนนั้นเขาไปที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งกับเพื่อนๆ แต่หลังจากนั้น เขาก็ไม่สามารถจำรายละเอียดใดๆ ได้อีกเลย "ร้านอาหาร... ร้านอะไรนะ" กวินท์พยายามนึก เขาค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับร้านอาหารที่เขาเคยไปบ่อยๆ ในช่วงเวลานั้น และในที่สุด เขาก็พบรายชื่อร้านอาหารแห่งหนึ่ง ซึ่งเขาเคยไปบ่อยที่สุด "ร้าน 'ระเบียงดาว'" กวินท์พึมพำกับตัวเอง เขาจำได้ว่าร้านนี้มีบรรยากาศดี และเป็นที่ที่เขาชอบไปสังสรรค์กับเพื่อนๆ เขาเริ่มค้นหารูปภาพของร้าน 'ระเบียงดาว' บนอินเทอร์เน็ต และเมื่อเขาเห็นภาพร้าน เขาก็ةรู้สึกคุ้นเคยขึ้นมาทันที "ใช่... ที่นี่แหละ" กวินท์กล่าว เขารู้สึกว่าความทรงจำบางอย่างเริ่มก่อตัวขึ้นมา เขาจำได้ว่าคืนนั้นเขาไปดื่มกับเพื่อนๆ ที่ร้านนี้ เขารู้สึกมีความสุขและผ่อนคลาย แต่หลังจากนั้น ภาพทุกอย่างก็เลือนรางไปหมด "ผมต้องรู้ให้ได้ ว่าเกิดอะไรขึ้นในคืนนั้น" กวินท์กล่าวอย่างมุ่งมั่น เขาตัดสินใจว่าจะกลับไปที่ร้าน 'ระเบียงดาว' อีกครั้ง เพื่อค้นหาคำตอบ เขาหวังว่าการกลับไปที่สถานที่แห่งนั้น จะช่วยปลุกความทรงจำที่หลับใหลให้ตื่นขึ้นมาได้ กวินท์หยิบกุญแจรถ แล้วเดินออกจากห้อง เขาขับรถไปยังร้าน 'ระเบียงดาว' ท่ามกลางความมืดมิดของค่ำคืน เมื่อมาถึงร้าน เขาก็พบว่าร้านยังคงเปิดให้บริการอยู่ บรรยากาศในร้านยังคงเหมือนเดิม มีผู้คนมากมายกำลังนั่งทานอาหารและพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน กวินท์เดินเข้าไปในร้าน แล้วมองไปรอบๆ เขาพยายามเพ่งสมาธิ เพื่อมองหาอะไรบางอย่างที่อาจจะช่วยจุดประกายความทรงจำของเขา เขาเดินไปที่บาร์ แล้วสั่งเครื่องดื่ม เขาเฝ้ามองดูผู้คนรอบข้าง หวังว่าจะมีใครสักคนที่จำเขาได้ หรือจำเหตุการณ์ในคืนนั้นได้ "สวัสดีครับ" เสียงหนึ่งดังขึ้น กวินท์หันไปมอง ก็พบกับบาร์เทนเดอร์ที่เขาเคยเห็นหน้า "จำผมได้ไหมครับ" กวินท์ถาม บาร์เทนเดอร์มองเขาอย่างพิจารณา "คุณ... คุณเคยมาที่นี่ใช่ไหมครับ" "ใช่ครับ ผมมาที่นี่กับเพื่อนๆ เมื่อประมาณ... สองเดือนก่อน" กวินท์พยายามอธิบาย "อ๋อ... ผมจำได้แล้วครับ" บาร์เทนเดอร์กล่าว "คืนนั้นคุณดู... เมามากเลยนะครับ" "คุณเห็นผมทำอะไรบ้างครับ" กวินท์ถามอย่างกระตือรือร้น "ผมเห็นคุณ... คุยกับผู้หญิงคนหนึ่งนานมากครับ" บาร์เทนเดอร์ตอบ "แต่ผมไม่แน่ใจว่าคุณจำเธอได้หรือเปล่า" "ผู้หญิงคนนั้น... เป็นใครครับ" กวินท์ถาม "ผมไม่ทราบชื่อเธอครับ" บาร์เทนเดอร์กล่าว "แต่ผมเห็นคุณ... ทะเลาะกับเธออย่างรุนแรง" "ทะเลาะกันอย่างรุนแรง?" กวินท์ทวนคำ "ใช่ครับ" บาร์เทนเดอร์พยักหน้า "เสียงดังมากเลยครับ ผมเห็นคุณ... ผลักเธอ" กวินท์รู้สึกตกใจ เขาไม่เคยคิดว่าตัวเองจะทำอะไรแบบนั้นได้ "แล้วหลังจากนั้นเกิดอะไรขึ้นครับ" กวินท์ถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "หลังจากนั้น... คุณก็เดินออกจากร้านไปเลยครับ" บาร์เทนเดอร์กล่าว "แล้วก็... มีผู้หญิงคนหนึ่งวิ่งตามคุณออกไป" "ผู้หญิงคนนั้น... เป็นใครครับ" กวินท์ถามอีกครั้ง "ผมไม่เห็นหน้าเธอชัดๆ ครับ" บาร์เทนเดอร์ตอบ "แต่ผมคิดว่า... น่าจะเป็นผู้หญิงที่คุณทะเลาะด้วย" กวินท์รู้สึกราวกับว่ามีบางอย่างที่หนักอึ้งทับถมอยู่ในอก เขาไม่เข้าใจ ว่าทำไมเขาถึงจำอะไรไม่ได้เลย "ขอบคุณมากครับ" กวินท์กล่าวกับบาร์เทนเดอร์ เขารู้สึกขอบคุณที่ได้รับข้อมูล แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็รู้สึกสับสนและเจ็บปวดมากขึ้นกว่าเดิม เขาตัดสินใจที่จะกลับบ้าน เขารู้สึกเหนื่อยล้า และสมองก็เต็มไปด้วยคำถามที่ยังหาคำตอบไม่ได้ เมื่อกลับถึงบ้าน กวินท์ก็เดินไปที่ห้องนอน แล้วทิ้งตัวลงบนเตียง เขาหลับตาลง ปล่อยให้ความเหนื่อยล้าเข้าครอบงำ เขาหวังว่าพรุ่งนี้เช้า ทุกอย่างจะชัดเจนขึ้น หวังว่าเขาจะสามารถจำเรื่องราวทั้งหมดได้ แต่ในใจลึกๆ เขาก็รู้สึกกังวล ว่าความจริงที่กำลังจะเปิดเผยออกมานั้น อาจจะเลวร้ายกว่าที่เขาคิด