กวินท์ตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกหนักอึ้งในหัว เขาพยายามรวบรวมสติ แล้วนึกย้อนกลับไปถึงบทสนทนากับบาร์เทนเดอร์เมื่อคืนนี้ "ผลักเธอ... ทะเลาะกันอย่างรุนแรง" คำพูดเหล่านั้นยังคงก้องอยู่ในหูของเขา เขาไม่เข้าใจ ว่าทำไมเขาถึงทำเช่นนั้น เขาไม่ใช่คนที่จะทำร้ายผู้หญิงได้ง่ายๆ "ผมต้องรู้ให้ได้ ว่าผู้หญิงคนนั้นคือใคร" กวินท์กล่าวกับตัวเอง เขาตัดสินใจที่จะลองติดต่อเมษาอีกครั้ง แม้จะรู้ว่าเธอต้องการเวลา แต่เขาก็อดเป็นห่วงไม่ได้ "เมษา" กวินท์พิมพ์ข้อความลงบนโทรศัพท์ "คุณเป็นอย่างไรบ้างครับ ผมเป็นห่วงคุณนะ" ไม่นานนัก โทรศัพท์ของเขาก็สั่นขึ้น ข้อความจากเมษาปรากฏขึ้นบนหน้าจอ "ฉัน... ฉันยังคงสับสนอยู่ค่ะคุณกวินท์" หัวใจของกวินท์ปวดหนึบ เขาเข้าใจว่าเมษาก็คงจะรู้สึกแย่ไม่แพ้กัน "ผมเข้าใจครับ" กวินท์ตอบกลับไป "แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่า... ผมพร้อมที่จะรับฟังทุกอย่างนะ" "ฉัน... ฉันคิดว่าเราควรจะเจอกันค่ะ" เมษาพิมพ์ตอบ กวินท์รู้สึกใจชื้นขึ้นมา เขาตัดสินใจว่าจะไปหาเมษาที่คอนโดของเธอ เมื่อมาถึงคอนโดของเมษา กวินท์ก็เคาะประตู "เข้ามาเลยค่ะ" เสียงเมษาดังมาจากข้างใน กวินท์เดินเข้าไป ก็พบเมษากำลังนั่งรอเขาอยู่บนโซฟา ใบหน้าของเธอซีดเซียว และดวงตาเต็มไปด้วยความกังวล "คุณเป็นอย่างไรบ้างครับ" กวินท์ถาม แล้วเดินเข้าไปนั่งข้างๆ เธอ "ฉัน... ฉันยังไม่ค่อยดีเท่าไหร่ค่ะ" เมษาตอบ "ผมเข้าใจครับ" กวินท์กล่าว "คุณอยากจะเล่าเรื่องอะไรให้ผมฟังหรือเปล่า" เมษาสูดหายใจลึก "ฉัน... ฉันคิดว่าฉันเห็นภาพหลอนไปค่ะ" "ไม่เป็นไรนะครับ" กวินท์ปลอบ "คุณไม่ต้องกังวล" "แต่... แต่ฉันรู้สึกไม่สบายใจจริงๆ ค่ะ" เมษาพูดต่อ "ฉันอยากจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในคืนนั้นจริงๆ" กวินท์มองเข้าไปในดวงตาของเมษา เขาเห็นความจริงใจและความเจ็บปวดในนั้น "ผมเองก็อยากจะรู้เหมือนกันครับ" กวินท์กล่าว "ผมไปที่ร้าน 'ระเบียงดาว' มาเมื่อคืนนี้" "แล้ว... แล้วคุณเจออะไรคะ" เมษาถามอย่างมีความหวัง "ผมคุยกับบาร์เทนเดอร์ที่นั่น" กวินท์เล่า "เขาบอกว่า... คืนนั้นผมเมามาก แล้วก็ทะเลาะกับผู้หญิงคนหนึ่งอย่างรุนแรง" ใบหน้าของเมษาซีดเผือดลงไปอีก "อะไรนะคะ!" "ใช่ครับ" กวินท์พยักหน้า "แล้วเขาก็บอกว่า... ผมผลักเธอ" เมษากลั้นน้ำตา "คุณ... คุณทำแบบนั้นจริงๆ เหรอคะ" "ผมจำไม่ได้เลยเมษา" กวินท์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด "ผมไม่เข้าใจ ว่าทำไมผมถึงจำอะไรไม่ได้เลย" "แล้ว... แล้วผู้หญิงคนนั้นคือใครคะ" เมษาถาม กวินท์นิ่งไป เขาไม่รู้จะตอบเธอว่าอย่างไร "ผม... ผมไม่รู้จริงๆ ครับเมษา" กวินท์ตอบ "ผมพยายามนึกแล้ว แต่มันก็ว่างเปล่าไปหมด" เมษาเริ่มร้องไห้ "คุณ... คุณทำแบบนี้กับฉันได้ยังไงคะ" "ผมไม่ได้ตั้งใจนะครับเมษา" กวินท์กล่าว "ผมเสียใจจริงๆ" "แล้ว... แล้วถ้าคืนนั้นผู้หญิงคนนั้นคือฉันล่ะคะ" เมษาถามเสียงสั่นเครือ กวินท์ตกใจ เขาไม่เคยคิดถึงความเป็นไปได้นี้มาก่อน "ไม่... ไม่นะครับเมษา" กวินท์ปฏิเสธ "คุณไม่ใช่คนเดียวกับที่ผมเจอในคืนนั้น" "แต่... แต่ฉันเห็นคุณในสภาพนั้นจริงๆ นะคะ" เมษาพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด "ผมรู้ครับ" กวินท์กล่าว "ผมขอโทษ" "ฉัน... ฉันไม่รู้ว่าจะเชื่อใครดีค่ะ" เมษาพูด "ฉันสับสนไปหมดแล้ว" "ผมเข้าใจครับ" กวินท์กล่าว "แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่า... ผมรักคุณนะเมษา" เมษามองเข้าไปในดวงตาของกวินท์ เธอเห็นความจริงใจและความเจ็บปวดในนั้น แต่เธอก็ยังคงรู้สึกไม่มั่นคง "ฉัน... ฉันไม่รู้ว่าฉันจะให้อภัยคุณได้ไหม" เมษาพูด "ฉันเจ็บปวดมากจริงๆ" "ผมเข้าใจครับ" กวินท์กล่าว "ผมจะรอคุณนะเมษา" กวินท์ลุกขึ้น แล้วเดินออกจากคอนโดของเมษา เขารู้สึกเหนื่อยล้า และสมองก็เต็มไปด้วยคำถามที่ยังหาคำตอบไม่ได้ เขาไม่เข้าใจ ว่าทำไมเหตุการณ์ในอดีต ถึงกลับมาหลอกหลอนเขาได้มากขนาดนี้ เขาไม่เข้าใจ ว่าทำไมเขาถึงจำอะไรไม่ได้เลย และที่สำคัญที่สุด เขาไม่เข้าใจ ว่าความสัมพันธ์ของเขากับเมษา จะสามารถก้าวต่อไปได้หรือไม่ กวินท์ขับรถกลับบ้าน ท่ามกลางความมืดมิดของค่ำคืน เขาปล่อยให้ความคิดของตัวเองล่องลอยไปตามสายลม เขาหวังว่าสักวันหนึ่ง ความจริงทั้งหมดจะถูกเปิดเผยออกมา และเขาจะสามารถก้าวข้ามผ่านอดีตที่เจ็บปวดนี้ไปได้ แต่ในขณะนี้ สิ่งเดียวที่เขารู้ก็คือ... ความรักของเขากับเมษา กำลังตกอยู่ในอันตราย