กวินท์นั่งนิ่งอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่นของเขา ดวงตาเหม่อลอยออกไปนอกหน้าต่าง เขาปล่อยให้ความคิดของตัวเองล่องลอยไปตามสายลมยามค่ำคืนที่พัดเอื่อยๆ ผ่านม่านที่เปิดออก การสนทนาเมื่อครู่กับเมษายังคงก้องอยู่ในหัว คำพูดของเธอที่แสดงถึงความสับสนและความเจ็บปวด ทำให้เขารู้สึกเสียใจอย่างสุดซึ้ง "ฉัน... ฉันไม่รู้ว่าฉันจะให้อภัยคุณได้ไหม" คำพูดนั้นยังคงวนเวียนอยู่ในความคิดของเขา กวินท์ถอนหายใจ เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดดูข้อความที่เขาส่งให้เมษาเมื่อวานนี้ "เมษา ผมเข้าใจที่คุณต้องการเวลา ผมจะรอคุณเสมอ ไม่ว่าคุณจะตัดสินใจอย่างไรก็ตาม" เขาตัดสินใจที่จะส่งข้อความไปหาเธออีกครั้ง "เมษา ผมอยากจะขอโทษอีกครั้งสำหรับทุกอย่าง ผมเข้าใจว่าคุณกำลังเจ็บปวด และผมก็เสียใจมากที่ผมทำให้คุณรู้สึกแบบนั้น" ไม่นานนัก โทรศัพท์ของเขาก็สั่นขึ้น ข้อความจากเมษาปรากฏขึ้นบนหน้าจอ "คุณ... คุณจำอะไรได้จริงๆ เหรอคะคุณกวินท์" หัวใจของกวินท์ปวดหนึบ เขาเข้าใจว่าเมษาต้องการคำตอบที่ชัดเจน "ผม... ผมพยายามนึกแล้วเมษา" กวินท์ตอบกลับไป "แต่ผมก็ยังจำอะไรไม่ได้เลย" "ฉัน... ฉันรู้สึกแย่จริงๆ ค่ะ" เมษาพิมพ์ตอบ "ผมรู้ครับ" กวินท์กล่าว "แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่า... ผมพร้อมที่จะไปหาคุณอีกครั้ง ถ้าคุณต้องการ" "ฉัน... ฉันคิดว่าฉันต้องการเวลาจริงๆ ค่ะคุณกวินท์" หัวใจของกวินท์ปวดหนึบ เขาเข้าใจว่าเมษาต้องการเวลาจริงๆ ไม่ใช่แค่การคิดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แต่เป็นการคิดถึงความสัมพันธ์ของทั้งสองคน "ผมเข้าใจครับ" กวินท์ตอบกลับไป "ผมจะรอครับ" เขาวางโทรศัพท์ลง เขาเดินไปที่บาร์เล็กๆ ในห้องนั่งเล่น รินวิสกี้ใส่แก้ว แล้วยกขึ้นจิบ เขาไม่เคยเป็นคนดื่มเหล้าจัด แต่ในยามที่จิตใจว้าวุ่นเช่นนี้ การได้รสชาติขมๆ ของวิสกี้ก็ช่วยให้เขารู้สึกสงบลงได้บ้าง เขาคิดทบทวนเรื่องราวทั้งหมดอีกครั้ง เขาพบเมษาตอนที่เขากำลังเจ็บปวดจากความรักครั้งเก่า เมษาเข้ามาในชีวิตของเขาเหมือนแสงสว่าง เธอเป็นคนอ่อนโยน ใจดี และเข้าใจเขาอย่างลึกซึ้ง เขาตกหลุมรักเธออย่างรวดเร็ว และเขาก็คิดว่าเธอคือคนที่ใช่ แต่แล้ว เหตุการณ์ในคืนนั้นก็เกิดขึ้น เมษาเห็นเขาในสภาพที่ไม่ควรจะเป็น และนั่นก็เป็นจุดเริ่มต้นของปัญหาทั้งหมด "ทำไมผมถึงจำอะไรไม่ได้เลยนะ" กวินท์พึมพำกับตัวเอง เขาเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังท้องฟ้ายามค่ำคืน ดวงดาวส่องประกายอยู่เต็มท้องฟ้า แต่ในใจของเขากลับมีแต่ความมืดมิด "ผมต้องหาคำตอบให้ได้" กวินท์กล่าวกับตัวเอง เขาจะไม่ยอมปล่อยให้ความทรงจำที่เลือนรางนี้ มาทำลายความสัมพันธ์ของเขากับเมษาได้ เขาตัดสินใจที่จะกลับไปที่ร้าน 'ระเบียงดาว' อีกครั้ง เพื่อค้นหาคำตอบ เขาหวังว่าการกลับไปที่สถานที่แห่งนั้น จะช่วยปลุกความทรงจำที่หลับใหลให้ตื่นขึ้นมาได้ กวินท์หยิบกุญแจรถ แล้วเดินออกจากห้อง เขาขับรถไปยังร้าน 'ระเบียงดาว' ท่ามกลางความมืดมิดของค่ำคืน เมื่อมาถึงร้าน เขาก็พบว่าร้านยังคงเปิดให้บริการอยู่ บรรยากาศในร้านยังคงเหมือนเดิม มีผู้คนมากมายกำลังนั่งทานอาหารและพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน กวินท์เดินเข้าไปในร้าน แล้วมองไปรอบๆ เขาพยายามเพ่งสมาธิ เพื่อมองหาอะไรบางอย่างที่อาจจะช่วยจุดประกายความทรงจำของเขา เขาเดินไปที่บาร์ แล้วสั่งเครื่องดื่ม เขาเฝ้ามองดูผู้คนรอบข้าง หวังว่าจะมีใครสักคนที่จำเขาได้ หรือจำเหตุการณ์ในคืนนั้นได้ "สวัสดีครับ" เสียงหนึ่งดังขึ้น กวินท์หันไปมอง ก็พบกับบาร์เทนเดอร์ที่เขาเคยเห็นหน้า "จำผมได้ไหมครับ" กวินท์ถาม บาร์เทนเดอร์มองเขาอย่างพิจารณา "คุณ... คุณเคยมาที่นี่ใช่ไหมครับ" "ใช่ครับ ผมมาที่นี่กับเพื่อนๆ เมื่อประมาณ... สองเดือนก่อน" กวินท์พยายามอธิบาย "อ๋อ... ผมจำได้แล้วครับ" บาร์เทนเดอร์กล่าว "คืนนั้นคุณดู... เมามากเลยนะครับ" "คุณเห็นผมทำอะไรบ้างครับ" กวินท์ถามอย่างกระตือรือร้น "ผมเห็นคุณ... คุยกับผู้หญิงคนหนึ่งนานมากครับ" บาร์เทนเดอร์ตอบ "แต่ผมไม่แน่ใจว่าคุณจำเธอได้หรือเปล่า" "ผู้หญิงคนนั้น... เป็นใครครับ" กวินท์ถาม "ผมไม่ทราบชื่อเธอครับ" บาร์เทนเดอร์กล่าว "แต่ผมเห็นคุณ... ทะเลาะกับเธออย่างรุนแรง" "ทะเลาะกันอย่างรุนแรง?" กวินท์ทวนคำ "ใช่ครับ" บาร์เทนเดอร์พยักหน้า "เสียงดังมากเลยครับ ผมเห็นคุณ... ผลักเธอ" กวินท์รู้สึกตกใจ เขาไม่เคยคิดว่าตัวเองจะทำอะไรแบบนั้นได้ "แล้วหลังจากนั้นเกิดอะไรขึ้นครับ" กวินท์ถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "หลังจากนั้น... คุณก็เดินออกจากร้านไปเลยครับ" บาร์เทนเดอร์กล่าว "แล้วก็... มีผู้หญิงคนหนึ่งวิ่งตามคุณออกไป" "ผู้หญิงคนนั้น... เป็นใครครับ" กวินท์ถามอีกครั้ง "ผมไม่เห็นหน้าเธอชัดๆ ครับ" บาร์เทนเดอร์ตอบ "แต่ผมคิดว่า... น่าจะเป็นผู้หญิงที่คุณทะเลาะด้วย" กวินท์รู้สึกราวกับว่ามีบางอย่างที่หนักอึ้งทับถมอยู่ในอก เขาไม่เข้าใจ ว่าทำไมเขาถึงจำอะไรไม่ได้เลย "ขอบคุณมากครับ" กวินท์กล่าวกับบาร์เทนเดอร์ เขารู้สึกขอบคุณที่ได้รับข้อมูล แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็รู้สึกสับสนและเจ็บปวดมากขึ้นกว่าเดิม เขาตัดสินใจที่จะกลับบ้าน เขารู้สึกเหนื่อยล้า และสมองก็เต็มไปด้วยคำถามที่ยังหาคำตอบไม่ได้ เมื่อกลับถึงบ้าน กวินท์ก็เดินไปที่ห้องนอน แล้วทิ้งตัวลงบนเตียง เขาหลับตาลง ปล่อยให้ความเหนื่อยล้าเข้าครอบงำ เขาหวังว่าพรุ่งนี้เช้า ทุกอย่างจะชัดเจนขึ้น หวังว่าเขาจะสามารถจำเรื่องราวทั้งหมดได้ แต่ในใจลึกๆ เขาก็รู้สึกกังวล ว่าความจริงที่กำลังจะเปิดเผยออกมานั้น อาจจะเลวร้ายกว่าที่เขาคิด กวินท์ลุกขึ้น แล้วเดินไปที่หน้าต่าง เขามองออกไปข้างนอก เห็นแสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามา เขาตัดสินใจว่าเขาจะต้องเผชิญหน้ากับความจริง ไม่ว่าจะเลวร้ายแค่ไหนก็ตาม เขาเดินไปที่โทรศัพท์ แล้วกดเบอร์ของเมษา "ฮัลโหลครับเมษา" กวินท์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่มั่นคงขึ้น "ผมอยากจะเจอคุณนะครับ" "ค่ะคุณกวินท์" เสียงเมษาตอบกลับมา "ฉันก็อยากจะเจอคุณเหมือนกัน" ทั้งสองตกลงที่จะเจอกันที่สวนสาธารณะแห่งหนึ่งในตอนบ่าย เมื่อมาถึงสวนสาธารณะ กวินท์ก็เห็นเมษานั่งรอเขาอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ "คุณเป็นอย่างไรบ้างครับ" กวินท์ถาม แล้วเดินเข้าไปนั่งข้างๆ เธอ "ฉัน... ฉันคิดว่าฉันพร้อมที่จะฟังค่ะ" เมษาตอบ กวินท์มองเข้าไปในดวงตาของเมษา เขาเห็นความกล้าหาญและความหวังในนั้น "ผม... ผมจำได้แล้วครับเมษา" กวินท์กล่าว "ผมจำได้ทุกอย่างแล้ว" เมษาเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างตกใจ "จริงๆ เหรอคะ!" "ใช่ครับ" กวินท์พยักหน้า "คืนนั้น... ผู้หญิงที่คุณเห็น... คือผมเอง" เมษากลั้นน้ำตา "คุณ... คุณเป็นผู้หญิงที่ผมเห็นจริงๆ เหรอคะ" "ใช่ครับเมษา" กวินท์กล่าว "ผม... ผมขอโทษที่โกหกคุณ" "แล้ว... แล้วทำไมคุณถึง..." เมษาถามต่อ "ผม... ผมกลัวครับเมษา" กวินท์สารภาพ "ผมกลัวว่าคุณจะไม่รับผมได้ ถ้าคุณรู้ว่าผมเป็นผู้ชาย" เมษานิ่งไป เธอประมวลผลทุกอย่างที่ได้ยิน "ฉัน... ฉันไม่เข้าใจเลยค่ะ" เมษาพูด "ผม... ผมอยากจะอธิบายทุกอย่างให้คุณฟังครับเมษา" กวินท์กล่าว "ผมอยากให้คุณรู้... ว่าผมรักคุณนะเมษา" เมษามองเข้าไปในดวงตาของกวินท์ เธอเห็นความจริงใจและความเจ็บปวดในนั้น "ฉัน... ฉันก็รักคุณค่ะคุณกวินท์" เมษาตอบ ทั้งสองสบตากัน ความเข้าใจค่อยๆ ก่อตัวขึ้นระหว่างพวกเขา "ฉัน... ฉันพร้อมที่จะรับฟังทุกอย่างค่ะ" เมษาพูด กวินท์ยิ้ม เขาเริ่มเล่าเรื่องราวทั้งหมดของเขา เรื่องราวของเด็กชายที่ถูกเลี้ยงดูมาในฐานะเด็กหญิง เรื่องราวของความสับสนในอัตลักษณ์ เรื่องราวของความกลัวและความเจ็บปวด เมษาตั้งใจฟัง เธอเข้าใจความรู้สึกของกวินท์ เธอเข้าใจความเจ็บปวดที่เขาต้องเผชิญมาตลอดชีวิต เมื่อกวินท์เล่าจบ เมษาก็เอื้อมมือไปจับมือของเขา "ขอบคุณนะคะคุณกวินท์" เมษาพูด "ขอบคุณที่เปิดใจให้ฉัน" "ผม... ผมขอโทษอีกครั้งนะครับเมษา" กวินท์กล่าว "ที่ผมทำให้คุณต้องเสียใจ" "ไม่เป็นไรค่ะ" เมษาตอบ "ฉันเข้าใจ" ทั้งสองนั่งอยู่ด้วยกันใต้ต้นไม้ใหญ่ ปล่อยให้ความรักและความเข้าใจค่อยๆ ก่อตัวขึ้น กวินท์รู้ว่าการเดินทางของเขายังไม่สิ้นสุด แต่เขาก็รู้ว่าเขามีเมษาอยู่เคียงข้าง และนั่นคือสิ่งสำคัญที่สุด ความรักของพวกเขา อาจจะไม่สมบูรณ์แบบ แต่ก็เป็นความรักที่แท้จริง และนั่นคือสิ่งที่สำคัญที่สุด