กวินท์ยกแก้ววิสกี้ขึ้นจิบ รสชาติขมปร่าที่ปลายลิ้นค่อยๆ ซึมซาบไปทั่วโพรงปาก ท้องฟ้าด้านนอกมืดสนิท มีเพียงแสงดาวระยิบระยับเป็นเพื่อนคลายเหงา ความรู้สึกอึดอัดในอกยังคงเกาะกุมไม่จางหาย คำพูดของเมษาที่ว่า "ฉัน... ฉันรู้สึกแย่จริงๆ ค่ะ" ยังคงดังสะท้อนอยู่ในหัวราวกับเสียงกระซิบจากก้นบึ้งของความเศร้า เขาพยายามนึกถึงคืนนั้นอีกครั้ง ภาพเบลอๆ ความรู้สึกโกรธเกรี้ยวที่ปะทุขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล และใบหน้าของหญิงสาวที่เขาจำไม่ได้เลย มันเหมือนกับมีม่านหมอกหนาทึบปกคลุมจิตใจ ทำให้เขาไม่สามารถมองเห็นความจริงที่อยู่เบื้องหลังได้เลย "ทำไมผมถึงจำอะไรไม่ได้เลยนะ" กวินท์พึมพำกับตัวเองอีกครั้ง เขาเดินไปที่โต๊ะทำงาน หยิบรูปถ่ายใบหนึ่งขึ้นมา เป็นรูปของเขากับเมษา ถ่ายเมื่อครั้งไปเที่ยวทะเลด้วยกัน รอยยิ้มของเมษาสดใส ดวงตาเป็นประกาย ราวกับแสงแดดที่สาดส่องเข้ามาในชีวิตที่เคยหม่นหมองของเขา กวินท์ลบไล้ไปตามใบหน้าของเธออย่างแผ่วเบา "เมษา... ผมขอโทษนะ" โทรศัพท์ของเขาสั่นขึ้นอีกครั้ง ข้อความจากเมษาปรากฏบนหน้าจอ "คุณกวินท์คะ ฉัน... ฉันคิดว่าฉันอยากจะลองคุยกับคุณอีกครั้งค่ะ" กวินท์ใจเต้นแรง เขาตอบกลับไปทันที "ผมพร้อมเสมอครับเมษา คุณอยากเจอกันเมื่อไหร่ ที่ไหน บอกผมได้เลย" "พรุ่งนี้ตอนบ่ายโมง ที่คาเฟ่เดิมได้ไหมคะ" "แน่นอนครับ แล้วเจอกันนะครับ" กวินท์วางโทรศัพท์ลง เขารู้สึกมีความหวังเล็กๆ ผุดขึ้นมาในใจ บางที การได้เผชิญหน้ากันตรงๆ การได้พูดคุยกันอย่างเปิดอก อาจจะเป็นทางออกเดียวที่จะช่วยให้ทั้งคู่ก้าวข้ามผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากนี้ไปได้ เช้าวันต่อมา กวินท์ตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่แตกต่างออกไปจากเมื่อวาน ความรู้สึกหนักอึ้งในใจเริ่มเบาบางลง เขาอาบน้ำแต่งตัว เลือกเสื้อผ้าอย่างพิถีพิถัน เขาอยากจะดูดีในสายตาของเมษา เขาอยากจะแสดงให้เธอเห็นว่าเขาพร้อมที่จะรับผิดชอบทุกอย่างที่เกิดขึ้น เมื่อถึงเวลา เขาก็ขับรถไปยังคาเฟ่ที่นัดไว้ กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟลอยมาแตะจมูก กวินท์กวาดสายตามองหาเมษา จนกระทั่งเขาเห็นเธอ นั่งอยู่ที่มุมหนึ่งของร้าน ใบหน้าของเธอยังคงดูซีดเซียว แต่ก็มีความเข้มแข็งฉายชัดในแววตา "สวัสดีครับเมษา" กวินท์กล่าว เขาทิ้งตัวลงนั่งตรงข้ามเธอ "สวัสดีค่ะคุณกวินท์" เมษายิ้มให้เขา เป็นรอยยิ้มที่อ่อนแรง แต่ก็ทำให้กวินท์รู้สึกอบอุ่นใจ "คุณเป็นอย่างไรบ้างครับ" กวินท์ถาม "ฉัน... ฉันยังคงรู้สึกสับสนอยู่ค่ะ" เมษาตอบ "แต่ฉันคิดว่า การได้เจอคุณ มันอาจจะช่วยให้ฉันคิดอะไรได้มากขึ้น" "ผมก็หวังอย่างนั้นครับ" กวินท์กล่าว "ผมอยากจะขอโทษเมษาอีกครั้ง จากใจจริง" "ฉันรู้ค่ะ" เมษาพยักหน้า "แต่ฉันอยากให้คุณลองนึกถึงคืนนั้นให้ได้จริงๆ คุณกวินท์" "ผมพยายามแล้วนะครับเมษา" กวินท์เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด "แต่ผมก็ยังจำอะไรไม่ได้เลย มันเหมือนกับว่า... มีบางอย่างกำลังปิดกั้นความทรงจำของผมอยู่" เมษาจ้องมองเข้าไปในดวงตาของกวินท์ ราวกับจะพยายามค้นหาความจริงบางอย่าง "คุณแน่ใจเหรอคะ ว่าคุณไม่ได้โกหกฉัน" "ผมไม่มีเหตุผลที่จะโกหกคุณเมษา" กวินท์ตอบกลับอย่างหนักแน่น "ผมอยากจะลืมเรื่องที่เกิดขึ้นให้เร็วที่สุดเท่าที่คุณจะทำได้ แต่ผมไม่สามารถทำได้ ถ้าผมยังจำมันไม่ได้" "ฉัน... ฉันเข้าใจค่ะ" เมษาถอนหายใจ "คุณกวินท์คะ ฉันมีเรื่องบางอย่างที่อยากจะเล่าให้คุณฟัง" กวินท์เงี่ยหูฟังด้วยความตั้งใจ "ครับ เมษา เล่ามาได้เลย ผมพร้อมจะรับฟังทุกอย่าง" "คืนนั้น... ก่อนที่คุณจะมาถึงที่ร้าน ระเบียงดาว" เมษาเริ่มเล่า "ฉันได้เจอกับผู้หญิงคนหนึ่งค่ะ" "ผู้หญิงคนนั้น... เป็นใครครับ" กวินท์ถาม รู้สึกถึงความเย็นเยียบที่แล่นไปตามสันหลัง "ฉันไม่รู้ค่ะ" เมษาตอบ "เธอเข้ามาหาฉันที่บาร์ แล้วก็พูดจา... เหมือนจะข่มขู่ฉัน" "ข่มขู่เรื่องอะไรครับ" "เธอพูดประมาณว่า... ฉันไม่คู่ควรกับคุณกวินท์" เมษาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "แล้วเธอก็บอกว่า... ถ้าฉันยังอยู่ใกล้ๆ คุณ เธอก็จะทำให้ฉันเสียใจ" กวินท์รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง "เป็นไปไม่ได้" เขาอุทาน "ใคร... ใครทำแบบนั้น" "ฉัน... ฉันไม่ได้เห็นหน้าเธอชัดๆ นะคะ" เมษาพูดต่อ "เพราะเธอใส่หมวกแก๊ปปิดบังใบหน้าอยู่" "แล้ว... แล้วคุณเชื่อคำพูดของเธอเหรอ" "ตอนนั้นฉันก็รู้สึกกลัวนะคะ" เมษาตอบ "ฉันคิดว่าเธออาจจะเป็นคนที่เคยมีอดีตกับคุณกวินท์" กวินท์นิ่งอึ้งไป เขาพยายามปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมดเข้าด้วยกัน ผู้หญิงที่เข้ามาข่มขู่เมษา ผู้หญิงคนนั้นอาจจะเป็นคนที่เขาผลักในคืนนั้น... หรืออาจจะไม่ใช่ "หลังจากนั้น... เธอก็หายตัวไป" เมษาเล่าต่อ "แล้วคุณกวินท์ก็มาถึงร้าน... ในสภาพที่คุณจำไม่ได้" "แล้ว... แล้วคุณแน่ใจเหรอเมษา ว่าผู้หญิงคนนั้นไม่ได้ทำอะไรคุณ" กวินท์ถามด้วยความกังวล "ฉัน... ฉันไม่แน่ใจเลยค่ะ" เมษาตอบ "บางที... สิ่งที่ฉันเห็น หรือสิ่งที่ฉันรู้สึก อาจจะเป็นเพราะเธอคนนั้นก็ได้" กวินท์รู้สึกสับสนอย่างหนัก เขาไม่รู้ว่าอะไรคือความจริง อะไรคือเรื่องที่เมษากำลังจินตนาการไปเอง หรืออะไรคือสิ่งที่ถูกบิดเบือนไปจากความเป็นจริง "ผม... ผมไม่รู้ว่าควรจะเชื่อใครดี" กวินท์เอ่ย "ผมจำอะไรไม่ได้เลยจริงๆ เมษา" "ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ" เมษาตอบ "แต่ฉันคิดว่า... เราควรจะหาทางรู้ความจริงให้ได้" "คุณหมายถึง... การตามหาผู้หญิงคนนั้นเหรอ" "ใช่ค่ะ" เมษาพยักหน้า "ถ้าเธอเป็นต้นเหตุของทุกอย่าง... เราก็ควรจะรู้ว่าเธอเป็นใคร" กวินท์มองออกไปนอกหน้าต่าง ภาพของร้าน 'ระเบียงดาว' แวบเข้ามาในความคิด เขาจะต้องกลับไปที่นั่นอีกครั้ง เขาจะต้องพยายามค้นหาหลักฐานบางอย่าง ที่จะช่วยให้เขานึกออก ถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นในคืนนั้น