ห้องทำงานของ ดร. สมชาย ยังคงเป็นสถานที่ที่กวินท์รู้สึกสบายใจอย่างประหลาด แม้ว่าสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นเบื้องหน้าคือการรื้อค้นความทรงจำที่เขาพยายามจะฝังกลบไว้ กวินท์นั่งลงบนเก้าอี้บุนวมตัวเดิม จิตแพทย์หนุ่มนั่งตรงข้ามเขา สีหน้าเปี่ยมไปด้วยความตั้งใจ "คุณกวินท์ครับ" ดร. สมชายเริ่มบทสนทนา "การสะกดจิต คือการนำพาจิตใต้สำนึกของคุณให้เข้าสู่สภาวะที่ผ่อนคลายอย่างลึกซึ้ง สภาวะนี้จะช่วยให้คุณเข้าถึงข้อมูลที่ถูกเก็บซ่อนไว้ได้ง่ายขึ้น ผมจะค่อยๆ นำทางคุณไปทีละขั้นตอน ไม่ต้องกังวลนะครับ" กวินท์พยักหน้าอย่างเข้าใจ "ผมพร้อมแล้วครับคุณหมอ" "ดีครับ" ดร. สมชายกล่าว "ก่อนที่เราจะเริ่ม ผมอยากให้คุณหลับตาลง หายใจเข้าลึกๆ และผ่อนลมหายใจออกช้าๆ ทำซ้ำไปเรื่อยๆ ปล่อยให้ร่างกายของคุณผ่อนคลายไปกับทุกจังหวะการหายใจ" กวินท์ทำตามคำแนะนำของจิตแพทย์ เขาหลับตาลง และเริ่มตั้งสมาธิกับการหายใจ เสียงทุ้มนุ่มของ ดร. สมชาย ค่อยๆ กล่อมเกลาจิตใจของเขาให้สงบลง "คุณกำลังรู้สึกผ่อนคลายมากขึ้นเรื่อยๆ ใช่ไหมครับ" ดร. สมชายถาม "เหมือนกับว่าทุกความตึงเครียดกำลังค่อยๆ จางหายไป" "ครับ... รู้สึกเบาขึ้น" กวินท์ตอบ เสียงของเขาเริ่มอู้อี้เล็กน้อย "ดีมากครับ" ดร. สมชายกล่าวต่อ "ตอนนี้ ผมอยากให้คุณลองนึกถึงสถานที่ที่คุณรู้สึกปลอดภัยและมีความสุขที่สุด ลองนึกถึงรายละเอียดของสถานที่นั้น แสง สี เสียง กลิ่นสัมผัสที่คุณรับรู้ได้ ปล่อยให้ตัวเองดำดิ่งไปในความรู้สึกนั้น" ภาพของชายหาดที่เคยไปเที่ยวกับเมษาเมื่อครั้งยังรักกันดี ผุดขึ้นมาในหัวของกวินท์ เสียงคลื่นซัดสาด ชายหาดสีขาวละเอียด และกลิ่นเค็มอ่อนๆ ของทะเล ทุกอย่างชัดเจนราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน "คุณกำลังรู้สึกดีมากๆ ใช่ไหมครับ" ดร. สมชายถาม "และเมื่อคุณรู้สึกพร้อม ผมจะค่อยๆ นำพาคุณย้อนเวลากลับไปสู่วันคืนนั้น คืนที่คุณอยากจะจดจำ... หรืออยากจะลืม" กวินท์รู้สึกถึงแรงดึงดูดที่มองไม่เห็น มันค่อยๆ พาเขาถอยหลังไปสู่ห้วงเวลาที่มืดมิด ความรู้สึกอึดอัดเริ่มก่อตัวขึ้นในอกอีกครั้ง แต่เขาก็ยังคงเชื่อมั่นในตัว ดร. สมชาย "เรากำลังจะเดินทางกลับไปที่ร้าน 'ระเบียงดาว' นะครับ" ดร. สมชายกล่าว "คุณจำได้ไหมว่าคุณไปที่นั่นเมื่อไหร่" "คืนนั้นครับ... คืนที่ผม... เมา" กวินท์ตอบ เสียงขาดห้วง "คุณเห็นคุณเมษาอยู่ที่นั่นใช่ไหมครับ" "ใช่ครับ... เธออยู่ที่นั่น" "คุณเข้าไปหาเธอ แล้วเกิดอะไรขึ้นหลังจากนั้น" กวินท์เริ่มเห็นภาพรางๆ ของเหตุการณ์ในคืนนั้น ผู้คนในร้านที่ส่งเสียงดัง การพูดคุยกับเมษาที่ดูมีความสุข แต่แล้ว... ภาพก็เริ่มพร่ามัว "มีผู้หญิงอีกคนเข้ามาครับ" กวินท์เอ่ย "เธอใส่หมวกแก๊ป... เหมือนที่บาร์เทนเดอร์บอก" "เธอเข้ามาคุยกับใครครับ" "เธอ... เธอเข้ามาคุยกับเมษา" กวินท์เริ่มรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่แล่นผ่านเข้ามาในความทรงจำ "เธอพูดบางอย่าง... ที่ทำให้เมษาเสียใจ" "คุณได้ยินสิ่งที่เธอพูดทั้งหมดไหมครับ" "ไม่ครับ... ผมเริ่มไม่ไหวแล้ว... แอลกอฮอล์มัน... ทำให้ผมสับสน" กวินท์รู้สึกถึงความร้อนผ่าวที่ดวงตา "ผมเห็นเมษาร้องไห้" "แล้วคุณทำอะไรครับ" "ผม... ผมพยายามจะเข้าไปปลอบเธอ" กวินท์เริ่มพูดติดขัด "แต่... มีบางอย่าง... มันเข้ามาขวาง" "บางอย่างคืออะไรครับ" ดร. สมชายถามอย่างใจเย็น "ผม... ผมเห็นเงา... เงาของผู้หญิงคนนั้นอีกครั้ง" กวินท์เริ่มหายใจแรงขึ้น "เธอ... เธอยืนอยู่ตรงหน้าผม" "เธอพูดอะไรกับคุณครับ" "เธอ... เธอหัวเราะเยาะ" กวินท์กัดฟันแน่น "เธอพูดว่า... 'แกมันโง่' " "แล้วคุณรู้สึกอย่างไรครับ" "ผม... โกรธ!" กวินท์ตะโกนออกมาอย่างไม่รู้ตัว "ผมรู้สึกโกรธมาก... อยากจะทำร้ายใครสักคน" "คุณอยากจะทำร้ายใครครับ" "ผม... ผมไม่รู้!" กวินท์ส่ายหน้าไปมาอย่างแรง "ผมเห็นภาพ... ผู้หญิงคนนั้น... เมษา... ผม... " "คุณเห็นอะไรครับ" ดร. สมชายพยายามดึงสติของกวินท์กลับมา "บอกผมมานะครับ" "ผมเห็น... ผมเห็นมือของผม..." กวินท์เสียงสั่นเครือ "มัน... มันกำลังจะ... กำลังจะทำร้ายใครสักคน" "ใครครับ" "ผม... ผมจำไม่ได้!" กวินท์เริ่มรู้สึกเหมือนถูกบีบคั้น "ผม... ผมไม่อยากจำ!" "ไม่เป็นไรครับคุณกวินท์" ดร. สมชายปลอบโยน "ถ้าคุณไม่พร้อม เราจะหยุดพักก่อน" แต่กวินท์กลับรู้สึกว่านี่คือโอกาสสุดท้ายที่จะได้รู้ความจริง เขาตัดสินใจที่จะเผชิญหน้ากับมัน "ไม่ครับคุณหมอ" กวินท์กัดฟัน "ผมต้องรู้... ผมต้องรู้ว่าผมทำอะไรลงไป" "ดีครับ" ดร. สมชายกล่าว "คุณเห็นมือของคุณกำลังจะทำร้ายใครสักคน... แล้วหลังจากนั้นเกิดอะไรขึ้น" "ผม... ผมเห็นเมษา... เธอเข้ามาขวางผม" กวินท์พูดตะกุกตะกัก "เธอ... เธอผลักผมออกไป" "เธอผลักคุณออกไป?" "ใช่ครับ... เธอตะโกน... บอกให้ผมหยุด" กวินท์เริ่มเห็นภาพชัดเจนขึ้น "แล้ว... ผมก็เห็นผู้หญิงคนนั้น... เธอ... เธอกำลังจะทำร้ายเมษา!" "อะไรนะครับ!?" กวินท์อุทานขึ้นมาอย่างตกใจ "ใช่ครับ! เธอ... เธอคว้าแก้ว... แล้วจะปาใส่เมษา!" กวินท์รู้สึกเหมือนถูกของเหลวเย็นๆ ซัดเข้าหน้า "แต่... ก่อนที่เธอจะปา... ผม... ผมคว้าแขนเธอไว้!" "คุณคว้าแขนเธอไว้?" "ครับ! แล้ว... แล้วเราก็... เราก็ทะเลาะกัน... สู้กัน" กวินท์รู้สึกถึงความเจ็บปวดที่ไหล่ "เธอ... เธอกัดผม!" "เธอ... กัดคุณ?" "ใช่ครับ! แล้ว... แล้วผมก็... ผลักเธอออกไป" กวินท์พูดอย่างหอบเหนื่อย "เธอ... ล้มลง... แล้วก็... ชนเข้ากับอะไรสักอย่าง" "ชนเข้ากับอะไรครับ" "ผม... ผมไม่แน่ใจ... มันมืดไปหมด... แต่ผมได้ยินเสียง... เสียงเหมือนแก้วแตก" กวินท์รู้สึกถึงความเย็นยะเยือกที่แล่นไปทั่วร่างกาย "แล้ว... ทุกอย่างก็ดับไป" "คุณจำอะไรได้อีกไหมครับ หลังจากนั้น" "ไม่มีเลยครับคุณหมอ... หลังจากนั้น... ผมจำอะไรไม่ได้อีกเลย... ผมตื่นมาอีกที... ก็เห็นเมษานั่งอยู่ข้างๆ... เธอ... เธอร้องไห้" "คุณแน่ใจนะครับว่านั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมด" ดร. สมชายถามอย่างพิจารณา "ผม... ผมไม่แน่ใจครับ" กวินท์ยอมรับ "แต่... ความทรงจำมัน... มันเหมือนจริงมาก" "บางครั้ง" ดร. สมชายกล่าว "จิตใจของเราก็สร้างภาพขึ้นมาเพื่อปกป้องเราจากความจริงที่เจ็บปวด" "คุณหมอหมายความว่า... สิ่งที่ผมจำได้... มันอาจจะไม่ใช่เรื่องจริงทั้งหมด?" "อาจจะเป็นไปได้ครับ" ดร. สมชายตอบ "หรือบางที... สิ่งที่คุณจำได้... คือส่วนหนึ่งของความจริง... แต่มีบางอย่างที่ถูกบิดเบือนไป" กวินท์เงียบไป เขายังคงสับสนกับสิ่งที่ได้ยิน แต่เขารู้สึกว่าเขากำลังเข้าใกล้ความจริงมากขึ้นเรื่อยๆ