แสงแดดอ่อนๆ สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างห้องทำงานของ ดร. สมชาย กวินท์ยังคงนั่งอยู่ที่เดิม สีหน้าครุ่นคิดอย่างหนัก ภาพความทรงจำที่เพิ่งถูกรื้อฟื้นขึ้นมายังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเขา มันทั้งน่ากลัว น่าสับสน และเต็มไปด้วยความเจ็บปวด "หลังจากที่เราพูดคุยกันเมื่อวาน" ดร. สมชายเริ่มบทสนทนา "ผมได้ทบทวนข้อมูลที่คุณให้มา และผมคิดว่ามีบางอย่างที่เราต้องเจาะลึกให้มากกว่านี้" กวินท์เงยหน้ามองจิตแพทย์หนุ่ม "คุณหมอหมายถึงอะไรครับ" "คุณเล่าว่าคืนนั้น คุณมีปากเสียงกับผู้หญิงคนหนึ่งที่เข้ามาทำร้ายเมษา" ดร. สมชายกล่าว "และคุณจำได้ว่าคุณผลักเธอออกไป แล้วเธอก็ล้มลงไปกระแทกกับบางสิ่ง" "ครับ" กวินท์ตอบ "ผมจำได้แค่นั้น... หลังจากนั้นก็มืดไปเลย" "ผมอยากให้คุณลองนึกถึงรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่อาจจะดูไม่สำคัญในตอนนั้น" ดร. สมชายเอ่ย "เช่น... คุณสังเกตเห็นอะไรบนตัวเธอไหม? มีเครื่องประดับ หรือสิ่งของบางอย่างที่โดดเด่นเป็นพิเศษหรือเปล่า" กวินท์หลับตาลงอีกครั้ง พยายามนึกถึงภาพผู้หญิงคนนั้นที่สวมหมวกแก๊ปปิดบังใบหน้า เขาพยายามมองให้ทะลุผ่านความมืดมิดและความสับสนในความทรงจำ "เธอ... เธอใส่ถุงมือครับ" กวินท์นึกออก "ถุงมือหนังสีดำ" "ถุงมือหนังสีดำ" ดร. สมชายทวนคำ "คุณแน่ใจนะครับ" "ใช่ครับ... ผมเห็นมันตอนที่ผมคว้าแขนเธอไว้" กวินท์เสริม "มันดู... หนาพอสมควร" "มีอะไรอีกไหมครับ" กวินท์พยายามนึกต่อไป จู่ๆ เขาก็รู้สึกเหมือนมีบางอย่างสะกิดที่นิ้วนางข้างซ้ายของตัวเอง มันไม่ใช่ความเจ็บปวด แต่เป็นความรู้สึกคุ้นเคย "ผม... ผมจำได้ว่า... เธอมีแหวน" กวินท์เอ่ยเสียงเบา "แหวนวงใหญ่... ที่นิ้วนางข้างซ้ายของเธอ" "แหวนวงใหญ่?" ดร. สมชายถามอย่างสนใจ "ลักษณะเป็นอย่างไรครับ" "ผม... ผมจำได้ลางๆ ครับ" กวินท์พยายามนึก "มันดู... เหมือนทองคำ... มีอัญมณีสีดำอยู่ตรงกลาง... คล้ายๆ... อะไรสักอย่างที่มันแหลมๆ" "อัญมณีสีดำ?" ดร. สมชายขมวดคิ้ว "คุณแน่ใจนะครับว่ามันเป็นสีดำ" "ใช่ครับ... ผมมั่นใจ" กวินท์ตอบ "มัน... มันทำให้ผมนึกถึง... สัญลักษณ์บางอย่าง... ที่ผมเคยเห็น" "คุณเคยเห็นสัญลักษณ์นั้นที่ไหนครับ" "ผม... ผมไม่แน่ใจครับ" กวินท์ส่ายหน้า "มัน... มันเลือนลางมาก... แต่... ผมรู้สึกว่ามันสำคัญ" "คุณเมษาบอกผมว่า... ในคืนนั้น... เธอทำแหวนแต่งงานของคุณหายไป" ดร. สมชายกล่าว "คุณพอจะจำได้ไหมครับว่าแหวนของคุณเป็นอย่างไร" กวินท์ชะงักไปเล็กน้อย เขาหยิบมือข้างซ้ายขึ้นมามอง แหวนแต่งงานที่เคยสวมใส่อยู่หายไปจริงๆ ตั้งแต่คืนนั้น เขาจำได้ว่ามันเป็นแหวนทองคำขาวเรียบๆ ไม่มีอัญมณีใดๆ "แหวนของผม... มันเป็นแหวนทองคำขาวครับ" กวินท์ตอบ "เรียบๆ... ไม่มีอะไรพิเศษ" "แล้วแหวนที่คุณเห็นบนนิ้วของหญิงสาวคนนั้น... มันแตกต่างจากแหวนของคุณอย่างชัดเจนใช่ไหมครับ" "ใช่ครับ... แตกต่างกันมาก" กวินท์ยืนยัน "แหวนของเธอ... มันดู... หรูหรากว่า... แล้วก็... มีอัญมณีสีดำ" "คุณแน่ใจนะครับว่าคุณไม่ได้เข้าใจผิด" ดร. สมชายถาม "บางที... ในสภาวะที่มึนเมา... การมองเห็นอาจจะคลาดเคลื่อนไป" "ผม... ผมไม่แน่ใจ 100% ครับ" กวินท์ยอมรับ "แต่... ผมรู้สึกว่า... ผมจำได้แม่นยำ" "คุณบอกว่าคุณเคยเห็นสัญลักษณ์บางอย่างที่คล้ายกับอัญมณีบนแหวนของเธอ... คุณพอจะอธิบายสัญลักษณ์นั้นได้ไหมครับ" กวินท์หลับตาลงอีกครั้ง พยายามรวบรวมเศษเสี้ยวของความทรงจำที่กระจัดกระจาย เขารู้สึกเหมือนกำลังมองเข้าไปในอุโมงค์ที่มืดมิด และมีแสงสว่างเพียงเล็กน้อยที่ปลายอุโมงค์ "มัน... มันเหมือนกับ... งูที่กำลังเลื้อยพันกัน" กวินท์อธิบายเสียงแผ่วเบา "แล้วก็... มีดวงตา... ดวงตาที่จ้องมองออกมา" "งูพันกัน... ดวงตา" ดร. สมชายทวนคำ "คุณเคยเห็นสัญลักษณ์นี้ที่ไหนมาก่อนครับ" "ผม... ผมไม่แน่ใจจริงๆ ครับ" กวินท์ตอบ "มันอาจจะเป็น... แค่ความบังเอิญ... หรือ... จิตใต้สำนึกของผมกำลังหลอกลวงผม" "คุณกวินท์ครับ" ดร. สมชายกล่าวอย่างใจเย็น "ผมเข้าใจว่าคุณกำลังสับสน และกำลังพยายามปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมด" "ผม... ผมแค่อยากจะรู้ความจริงครับคุณหมอ" กวินท์กล่าว "ผมอยากจะรู้ว่าใครคือคนที่ทำร้ายเมษา... และผม... ผมทำอะไรลงไปในคืนนั้น" "ผมจะช่วยคุณเองครับ" ดร. สมชายยืนยัน "แต่บางที... เราอาจจะต้องมองหาความช่วยเหลือจากภายนอกด้วย" "ภายนอก?" กวินท์เลิกคิ้ว "คุณหมอหมายถึงใครครับ" "ผมกำลังนึกถึง... การตรวจสอบข้อมูลบางอย่าง" ดร. สมชายอธิบาย "ข้อมูลเกี่ยวกับผู้หญิงที่อาจจะมีแรงจูงใจที่จะทำร้ายคุณเมษา หรือ... ผู้หญิงที่มีความเกี่ยวข้องกับสัญลักษณ์ที่คุณเพิ่งกล่าวถึง" "คุณหมอคิดว่า... มันมีความเชื่อมโยงกันอยู่?" "เป็นไปได้ครับ" ดร. สมชายตอบ "สิ่งที่เรากำลังค้นหา... อาจจะเป็นชิ้นส่วนที่สำคัญของปริศนาชิ้นนี้" กวินท์พยักหน้าอย่างเข้าใจ เขารู้สึกเหมือนกำลังเดินเข้าสู่เขาวงกตที่ซับซ้อนมากขึ้นเรื่อยๆ แต่เขาก็ยังคงมีความหวังว่า สักวันหนึ่ง เขาจะพบทางออก "ผม... ผมอยากจะขอให้คุณหมอช่วยสืบเรื่องนี้ให้หน่อยครับ" กวินท์กล่าว "ผมพร้อมที่จะให้ข้อมูลทุกอย่างที่ผมมี" "แน่นอนครับ" ดร. สมชายตอบ "เราจะค่อยๆ คลี่คลายปมนี้ไปด้วยกัน" เขารู้สึกได้ถึงความหวังเล็กๆ ที่ผุดขึ้นมาในใจ แม้ว่าเส้นทางข้างหน้าจะยังคงเต็มไปด้วยอุปสรรคและความไม่แน่นอนก็ตาม