กวินท์พยายามนึกย้อนกลับไปอีกครั้ง ภาพของสัญลักษณ์บนแหวนนั้น มันช่างคุ้นเคยเสียจนน่าประหลาดใจ เขาหลับตาลง พยายามสลัดภาพหลอนและอาการมึนงงที่ยังคงค้างคาอยู่ออกไป "คุณหมอครับ... ผมจำได้คร่าวๆ ว่า... มันเหมือนเป็นตราประจำตระกูล... หรืออะไรสักอย่างที่เกี่ยวข้องกับประวัติศาสตร์ของครอบครัวผม... รูปนั้น... ไม่ใช่แค่รูปธรรมดา... มันเหมือนมีเรื่องราวบางอย่างซ่อนอยู่..." ดร. สมชายพยักหน้าช้าๆ "น่าสนใจมากครับกวินท์ ถ้าเป็นตราประจำตระกูลจริง ก็น่าจะมีความเชื่อมโยงกับอดีตของคุณอย่างลึกซึ้ง" เขาก้มลงมองกวินท์ที่นั่งอยู่บนเตียง "แต่ตอนนี้เราต้องให้ความสำคัญกับความปลอดภัยของคุณก่อนนะครับ การไปพักผ่อนที่บ้านพักต่างจังหวัดของคุณหมอ เป็นทางเลือกที่ดีที่สุดในตอนนี้" เมษาที่กำลังจัดกระเป๋าเสื้อผ้าและของใช้ส่วนตัวของกวินท์อยู่ เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้ดูผ่อนคลาย "คุณกวินท์ไม่ต้องห่วงนะคะ ฉันจะอยู่ดูแลคุณตลอดเวลาค่ะ เราจะผ่านเรื่องนี้ไปด้วยกันนะคะ" เธอเดินเข้ามาจับมือของกวินท์อีกครั้ง รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า แม้จะมีความกังวลซ่อนอยู่ก็ตาม กวินท์บีบมือเมษาตอบ "ขอบคุณนะเมษา... ผม... ผมโชคดีจริงๆ ที่มีคุณอยู่ข้างๆ" เขาเหลือบไปมอง ดร. สมชาย "คุณหมอครับ... ถ้าเป็นไปได้... ผมอยากให้พาผมไปที่นั่นเร็วที่สุด" "ได้ครับ" ดร. สมชายตอบรับทันที "ผมจะจัดการเรื่องการเดินทางและรถให้เรียบร้อยภายในวันนี้ ตอนเย็นเราก็ออกเดินทางกันเลย" หลังจากเตรียมข้าวของเสร็จเรียบร้อย ดร. สมชายก็พาพวกเขาทั้งสองคนขึ้นรถยนต์คันหรูที่จอดรออยู่แล้ว กวินท์นั่งอยู่เบาะหลังข้างเมษา โดยมี ดร. สมชายเป็นคนขับรถ เขาเหลือบมองบ้านของตนเองเป็นครั้งสุดท้าย ภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในบ้านหลังนี้ยังคงติดตา สร้างความรู้สึกไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก ระหว่างทาง กวินท์ยังคงพยายามนึกถึงสัญลักษณ์นั้น เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เปิดเข้าไปในคลังภาพถ่ายเก่าๆ ที่มีอยู่ พยายามเลื่อนหาภาพถ่ายครอบครัวที่เขาเคยเห็น "ผมว่า... ผมต้องมีรูปนั้นอยู่แน่ๆ" เขากระซิบกับตัวเอง เมษาเห็นดังนั้นก็เลื่อนตัวเข้ามาใกล้ "คุณกวินท์คะ หาอะไรอยู่เหรอคะ" "ผมกำลังพยายามหานึกภาพของสัญลักษณ์นั้นน่ะเมษา" กวินท์ตอบ "ผมรู้สึกว่ามันสำคัญมาก" "ถ้าคุณกวินท์อยากจะดูรูป ผมช่วยหาได้นะคะ" เมษาเสนอ "ขอบคุณนะ" กวินท์ยิ้มบางๆ "แต่ผมว่า... ผมน่าจะจำมันได้หลังจากที่เราไปถึงที่บ้านพักของคุณหมอก่อน" รถยนต์เคลื่อนตัวออกจากเมืองมุ่งหน้าสู่ชนบทอันห่างไกล บ้านพักตากอากาศของ ดร. สมชายตั้งอยู่ในบริเวณที่เงียบสงบ ล้อมรอบด้วยแมกไม้เขียวขจี และมักจะมีสายหมอกปกคลุมในยามเช้า ทำให้บรรยากาศดูสวยงามแต่ก็แฝงไปด้วยความรู้สึกโดดเดี่ยว เมื่อมาถึงกวินท์ก็รู้สึกได้ถึงความแตกต่างจากเมืองที่เขาคุ้นเคย อากาศบริสุทธิ์เย็นสบาย และความเงียบสงัดที่เข้ามาแทนที่เสียงอึกทึกของเมืองใหญ่ "ที่นี่... สงบดีนะครับคุณหมอ" เขากล่าว "ใช่ครับ" ดร. สมชายตอบ "เป็นที่ที่เหมาะแก่การพักผ่อน และหลีกเลี่ยงจากสิ่งรบกวนต่างๆ" เขาพาพวกเขาทั้งสองคนเข้าไปในตัวบ้าน ซึ่งตกแต่งอย่างเรียบง่ายแต่ดูอบอุ่น มีเฟอร์นิเจอร์ไม้เป็นส่วนใหญ่ และมีหน้าต่างบานใหญ่ที่สามารถมองเห็นทิวทัศน์ภายนอกได้อย่างชัดเจน "เชิญตามสบายเลยนะครับ" ดร. สมชายผายมือเชิญ "คุณกวินท์ พักผ่อนตรงนี้ก่อนนะครับ เดี๋ยวผมจะไปเตรียมเครื่องดื่มเย็นๆ ให้" กวินท์นั่งลงบนโซฟาตัวนุ่ม เขายืดเส้นยืดสายเล็กน้อย แล้วทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง ภาพของสายหมอกที่กำลังลอยเอื่อยๆ เข้ามาปกคลุมทิวทัศน์ ทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังอยู่ในโลกอีกใบหนึ่ง โลกที่ห่างไกลจากความวุ่นวายและอันตรายที่เขาเพิ่งเผชิญมา "คุณกวินท์คะ" เมษาเดินเข้ามาพร้อมกับกล่องปฐมพยาบาล "คุณหมอให้เอาอันนี้มาให้ค่ะ เผื่อว่าคุณจะรู้สึกไม่สบายตัวตรงไหน" "ขอบคุณนะเมษา" กวินท์รับกล่องมาเปิดดู "ผมว่า... ตอนนี้ผมสบายดีแล้วล่ะ" "ดีแล้วค่ะ" เมษานั่งลงข้างๆ กวินท์ "แต่ถ้ามีอะไร คุณบอกฉันได้เสมอนะคะ" กวินท์หันไปมองเมษา ใบหน้าของเธอฉายแววความเป็นห่วงและความห่วงใยอย่างแท้จริง "ผมรู้แล้วครับ" เขากล่าว "ผมรู้สึกปลอดภัยที่มีคุณอยู่ตรงนี้" ขณะที่พวกเขากำลังพูดคุยกัน ดร. สมชายก็เดินกลับมาพร้อมกับแก้วน้ำผลไม้เย็นๆ สองแก้ว "นี่ครับ เครื่องดื่มเรียกความสดชื่น" "ขอบคุณครับคุณหมอ" กวินท์รับแก้วไปจิบ "คุณหมอครับ... ผมอยากจะลองกลับไปดูรูปครอบครัวที่บ้านอีกครั้ง" "ได้ครับ" ดร. สมชายตอบ "แต่เราต้องระวังตัวนะครับ เพราะเราไม่รู้ว่าอรณิชาจะตามมาถึงที่นี่หรือเปล่า" "ผมเข้าใจครับ" กวินท์พยักหน้า "แต่ผมรู้สึกว่า... ถ้าผมได้เห็นรูปนั้นจริงๆ... ผมอาจจะจำเรื่องราวที่หายไปได้ทั้งหมด" "ถ้าอย่างนั้น... ผมจะให้คนของผมพาคุณกลับไปที่บ้านช่วงสั้นๆ ก็ได้ครับ" ดร. สมชายเสนอ "แต่คุณต้องไปด้วยกันกับผม และมีคนของผมคอยคุ้มกันอย่างใกล้ชิด" "ขอบคุณมากครับคุณหมอ" กวินท์กล่าวด้วยความรู้สึกขอบคุณอย่างสุดซึ้ง "ผมจะไม่ทำให้คุณผิดหวัง" เมษามองกวินท์ด้วยความเป็นห่วง "คุณกวินท์คะแน่ใจนะคะ" "ผมแน่ใจครับเมษา" กวินท์ตอบ "ผมต้องทำ" หลังจากนั้นไม่นาน ดร. สมชายก็จัดการเรื่องการเดินทางอีกครั้ง เขาจัดหารถยนต์ที่ปลอดภัยและมีคนขับรถที่มีประสบการณ์ พร้อมกับคนของเขาอีกสองคนที่คอยคุ้มกันอย่างแน่นหนา กวินท์รู้สึกตื่นเต้นระคนหวาดหวั่นกับการเดินทางกลับไปเผชิญหน้ากับความทรงจำอีกครั้ง เมื่อรถยนต์เคลื่อนตัวออกจากคฤหาสน์ร้างกลางสายหมอก กวินท์ก็รู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนที่ส่งผ่านมายังร่างกาย เขาหลับตาลงอีกครั้ง พยายามรวบรวมสติและเตรียมพร้อมสำหรับสิ่งที่อาจจะเกิดขึ้น "คุณกวินท์คะ" เมษาจับมือเขาเบาๆ "ไม่ต้องกลัวนะคะ ฉันอยู่ตรงนี้" "ผมรู้แล้วครับเมษา" กวินท์หันไปยิ้มให้เธอ "ผมจะผ่านมันไปให้ได้" เขาเหลือบมองไปที่ ดร. สมชายที่นั่งอยู่เบาะหน้า "คุณหมอครับ... ถ้าผมเจอรูปนั้นจริงๆ... ผมจะเล่าให้คุณหมอฟังทันที" "แน่นอนครับกวินท์" ดร. สมชายตอบ "ทุกข้อมูลเป็นสิ่งสำคัญมากในตอนนี้" กวินท์รู้สึกว่าช่วงเวลาที่เขาต้องทนทุกข์ทรมานมานานกำลังจะสิ้นสุดลง เขาเชื่อมั่นว่าภาพถ่ายครอบครัวนั้นจะเป็นกุญแจสำคัญที่จะไขปริศนาทุกอย่างให้กระจ่าง และพาเขากลับไปสู่ความจริงที่ถูกซ่อนเร้นมานาน