กวินท์ถือแผ่นบันทึกข้อมูลไว้ในมือด้วยอาการสั่นเทา ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความคาดหวังและความหวาดหวั่น เขาหันไปมอง ดร. สมชาย "คุณหมอครับ... คุณพอจะเปิดข้อมูลพวกนี้ได้ไหมครับ" "แน่นอนครับ" ดร. สมชายตอบรับทันที "ผมมีอุปกรณ์ที่สามารถอ่านข้อมูลจากแผ่นบันทึกพวกนี้ได้" พวกเขาทั้งสามคนรีบออกจากห้องใต้ดิน และกลับไปยังห้องทำงานของบิดาของกวินท์ กวินท์วางแผ่นบันทึกข้อมูลลงบนโต๊ะทำงานอย่างระมัดระวัง ดร. สมชายหยิบอุปกรณ์พิเศษออกมาจากกระเป๋า เขานำแผ่นบันทึกข้อมูลมาใส่ในอุปกรณ์ และเริ่มกระบวนการอ่านข้อมูล บรรยากาศในห้องอบอวลไปด้วยความเงียบงัน มีเพียงเสียงเครื่องมือทำงานเบาๆ กวินท์และเมษานั่งรอด้วยใจระทึก พลางเหลือบมองหน้ากันเป็นระยะๆ ไม่นานนัก หน้าจอของอุปกรณ์ก็ปรากฏภาพขึ้นมา มันคือวิดีโอที่บันทึกไว้เมื่อนานมาแล้ว! "นี่มัน... ภาพจากอดีต!" กวินท์อุทาน ในวิดีโอ ปรากฏเป็นชายคนหนึ่งกำลังพูดอยู่ เขาคือบิดาของกวินท์! "ถึงลูกรัก กวินท์" เสียงของบิดาของกวินท์ดังขึ้นในวิดีโอ "พ่อมีเรื่องสำคัญที่ต้องบอกลูก... เรื่องเกี่ยวกับอัญมณีสีดำ... และผู้ที่ต้องการมัน..." บิดาของกวินท์เล่าถึงเรื่องราวของอัญมณีล้ำค่าที่สืบทอดกันมาในตระกูลของเขา ว่ามันมีพลังพิเศษที่สามารถนำพาความเจริญรุ่งเรืองมาให้ หรือหากตกอยู่ในมือของผู้ไม่หวังดี ก็อาจจะนำมาซึ่งหายนะได้ "พ่อเคยถูกหลอกให้มอบอัญมณีนี้ให้กับคนบางคน" บิดาของกวินท์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเสียใจ "แต่เมื่อพ่อรู้ความจริง... พ่อก็พยายามจะเอาคืน... แต่พวกมัน... ไม่ยอมปล่อยพ่อไปง่ายๆ..." กวินท์รู้สึกเหมือนมีบางอย่างกระแทกเข้าที่กลางใจ ภาพของบิดาที่กำลังเล่าเรื่องราวอันเจ็บปวด ทำให้เขารู้สึกเห็นใจและเข้าใจทุกอย่างมากขึ้น "อรณิชา... คือคนที่หลอกลวงพ่อ" บิดาของกวินท์กล่าวต่อ "เธอคือคนที่ต้องการอัญมณีนี้... เพื่อใช้มันในทางที่ผิด..." "อรณิชา!" กวินท์ตะโกนชื่อนั้นออกมาด้วยความโกรธ "พ่อได้พยายามปกป้องกวินท์มาตลอด" บิดาของกวินท์กล่าว "พ่อได้ซ่อนอัญมณีและแหวนวงนี้ไว้... เพื่อไม่ให้พวกมันตามหาเจอ... พ่อหวังว่า... วันหนึ่ง... กวินท์จะเติบโตขึ้น... และสามารถปกป้องตัวเองได้..." "แต่... พ่อเสียใจ... ที่พ่อไม่สามารถปกป้องแม่ของลูกได้..." น้ำเสียงของบิดาของกวินท์สั่นเครือ "อรณิชา... ได้พรากแม่ไปจากเรา... เพราะความโลภของเธอ..." เมษาถึงกับหลับมือแน่น เธอรู้สึกสะเทือนใจกับเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับครอบครัวของกวินท์ "พ่อได้ส่งสัญญาณเตือนไปยังคนที่ไว้ใจได้... เขาจะคอยช่วยเหลือลูก... หากมีอะไรเกิดขึ้น..." บิดาของกวินท์กล่าว "และกวินท์... จงจำไว้... ว่าความทรงจำที่หายไป... คือสิ่งที่อรณิชาพยายามจะลบออกไปจากใจลูก... เพื่อให้ลูกไม่สามารถจำได้ว่าเธอทำอะไรไว้บ้าง..." "เธอใช้ยาบางชนิด... ทำให้ลูกสับสน... และหวังว่าจะทำให้ลูกกลับไปเป็นคนเดิม... คนที่เธอควบคุมได้..." "พ่อเชื่อมั่นในตัวลูกนะ กวินท์" บิดาของกวินท์กล่าวทิ้งท้าย "ลูกคือความหวังสุดท้ายของตระกูลเรา... จงเผชิญหน้ากับความจริง... และอย่าให้ความกลัวมาครอบงำ..." วิดีโอจบลงพร้อมกับภาพของบิดาของกวินท์ที่ยิ้มให้เขาเป็นครั้งสุดท้าย ทิ้งไว้เพียงความเงียบและความสะเทือนใจ "ทั้งหมดนี่... คือความจริงเหรอครับ" กวินท์ถามเสียงแหบแห้ง "เป็นเช่นนั้นครับกวินท์" ดร. สมชายตอบ "อรณิชาคือตัวการสำคัญ... และเธอต้องการอัญมณีนั้น... รวมถึงการควบคุมคุณ" "แล้ว... แหวนวงนั้น... มันคืออะไรครับ" เมษาถาม "แหวนวงนั้น" ดร. สมชายอธิบาย "น่าจะเป็นเครื่องราง... หรือสัญลักษณ์ที่ใช้ในการควบคุมพลังของอัญมณี... หรือไม่ก็... ใช้ในการติดตามเป้าหมาย..." กวินท์รู้สึกเหมือนมีบางอย่างถูกปลดล็อกในใจ เขามองไปที่เมษา แล้วยิ้มออกมาอย่างอ่อนแรง "ผมจำได้แล้วเมษา... ผมจำได้ทุกอย่างแล้ว..." "คุณกวินท์คะ..." เมษาเอ่ยเรียกชื่อเขาอย่างแผ่วเบา "ผมจำได้ว่า... ผมเห็นคุณอรณิชากับพ่อของผม... เถียงกัน... แล้ว... แล้วเธอก็... ผลักพ่อผม... แล้ว... แล้วพ่อผมก็... ล้มลง..." กวินท์กล่าว "ผมพยายามจะเข้าไปหา... แต่... เธอจับผมไว้... แล้ว... แล้วเธอก็... ฉีดอะไรบางอย่าง... เข้าที่แขนผม..." "นั่นมัน!" ดร. สมชายอุทาน "ยาที่ผมสงสัย! ยาที่ทำให้คุณสูญเสียความทรงจำ!" "ผม... ผมกลัว... มาก..." กวินท์กล่าวต่อ "แล้ว... ผมก็... สลบไป..." "เธอต้องการทำลายผม... และลบความทรงจำทั้งหมด... เพื่อไม่ให้ผมจำได้ว่าเธอเป็นใคร... และเธอทำอะไรไว้บ้าง..." กวินท์กล่าว "เธอต้องการควบคุมผม... เพื่อให้ได้ครอบครองอัญมณี..." "แต่... ผมไม่ยอมให้เธอทำสำเร็จเด็ดขาด!" กวินท์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น "ผมจะเผชิญหน้ากับเธอ... และเอาทุกอย่างที่เธอพรากไป... กลับคืนมา!" เขาหยิบแหวนวงนั้นขึ้นมา แล้วมองมันอย่างพิจารณา "ผมจะใช้แหวนวงนี้... เป็นเครื่องมือ... ในการต่อสู้กับเธอ!" เมษามองกวินท์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรักและความภาคภูมิใจ "ฉันจะอยู่ข้างคุณเสมอค่ะคุณกวินท์" "ขอบคุณนะเมษา" กวินท์จับมือเธอแน่น "เราจะผ่านมันไปด้วยกัน" ดร. สมชายมองทั้งสองคนด้วยรอยยิ้ม "ผมจะช่วยพวกคุณอย่างเต็มที่ครับ" การเผชิญหน้ากับอดีตที่เจ็บปวดกำลังจะเริ่มต้นขึ้น กวินท์พร้อมแล้วที่จะต่อสู้เพื่อทวงคืนความยุติธรรม และปกป้องคนที่เขารัก