แสงอรุณสาดส่องลอดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาในห้องพักในโรงพยาบาล กวินท์นั่งเฝ้า ดร. สมชาย ที่กำลังพักผ่อนหลังจากได้รับการผ่าตัดรักษาอาการบาดเจ็บ เมษานั่งอยู่ข้างๆ เขา มือของเธอวางอยู่บนมือของกวินท์ เป็นการให้กำลังใจที่เงียบงัน "คุณหมอ... เป็นอย่างไรบ้างครับ" กวินท์เอ่ยถาม "ดีขึ้นมากแล้ว... ขอบใจนะที่ดูแล" ดร. สมชาย ตอบด้วยน้ำเสียงที่อ่อนแรงลง แต่ก็แฝงไปด้วยความขอบคุณ "แล้ว... อัญมณีสีดำล่ะ" "ตอนนี้อยู่ที่ห้องวิจัยของคุณหมอครับ" เมษาตอบ "เจ้าหน้าที่ได้ทำการขนย้ายไปอย่างปลอดภัยแล้ว" "ดีมาก" ดร. สมชาย กล่าว "มันคือภาระอันใหญ่หลวง... การที่พวกเราสามารถนำมันมาได้... เป็นการป้องกันไม่ให้โลกต้องตกอยู่ในอันตราย" กวินท์ถอนหายใจยาว เขานึกย้อนกลับไปถึงเหตุการณ์เมื่อคืน ความขัดแย้งที่จบลงด้วยชัยชนะ แต่ก็มาพร้อมกับความสูญเสีย "ผม... ยังรู้สึกเสียใจ... ที่คุณหมอต้องเจ็บตัว" กวินท์กล่าว "ไม่ต้องรู้สึกเสียใจหรอก กวินท์" ดร. สมชาย กล่าว "นี่คือสิ่งที่ต้องแลกมา... เพื่อความถูกต้อง... เพื่อความปลอดภัยของทุกคน... และการเสียสละของผม... มันก็คุ้มค่า... เมื่อเห็นพวกแก... ที่เป็นความหวังของอนาคต..." "ความหวังของอนาคต... อย่างผม... ยังคงต้องเรียนรู้อีกมากครับ" กวินท์กล่าว "แน่นอน" ดร. สมชาย ยิ้มบางๆ "พลังที่แกปลดปล่อยออกมาเมื่อคืน... มันคือพลังที่แท้จริง... พลังที่มาจากจิตใจที่บริสุทธิ์... และความมุ่งมั่นที่จะปกป้อง... แต่พลังนั้น... ก็ยังต้องมีการควบคุม... และฝึกฝนอย่างต่อเนื่อง..." "ผมเข้าใจครับ" กวินท์ตอบ "ผมจะฝึกฝนตัวเอง... ให้แข็งแกร่งขึ้น... เพื่อไม่ให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นอีก..." เมษามองกวินท์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรักและความชื่นชม "เราจะช่วยกันค่ะ" "ใช่" ดร. สมชาย กล่าวเสริม "ภารกิจของเรา... ยังไม่จบสิ้น... อรณิชา... แม้จะพ่ายแพ้... แต่ก็อาจจะยังมีลูกสมุนคนอื่นๆ... หรืออาจจะมีผู้ที่ต้องการ... พลังของอัญมณีสีดำ... อีก..." "เราจะเตรียมพร้อมเสมอครับ" กวินท์กล่าว เขารู้สึกถึงความรับผิดชอบที่หนักอึ้ง แต่ก็พร้อมที่จะแบกรับมันไว้ "ดีมาก" ดร. สมชาย กล่าว "ตอนนี้... พวกแกควรจะกลับไปพักผ่อน... พรุ่งนี้... เราจะเริ่มแผนการต่อไป..." "แผนการต่อไป?" กวินท์และเมษามองหน้ากันด้วยความสงสัย "การเรียนรู้... การควบคุม... พลังที่แท้จริง... และการค้นหา... ความลับที่ซ่อนอยู่... เบื้องหลังอัญมณีสีดำ..." ดร. สมชาย อธิบาย "สิ่งเหล่านี้... คือกุญแจสำคัญ... ที่จะไข... อดีต... และนำพา... อนาคตที่แท้จริง... มาสู่พวกเรา..." กวินท์มองออกไปนอกหน้าต่าง แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องมายังใบหน้าของเขา เขาจินตนาการถึงอนาคตข้างหน้าที่เต็มไปด้วยความท้าทาย แต่เขาก็ไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวอีกต่อไป เขาได้พบกับความแข็งแกร่งที่แท้จริงในตัวเขา และเขาก็มีเพื่อนที่พร้อมจะร่วมทางไปด้วยกัน "รุ่งอรุณใหม่... กำลังจะมาเยือน" กวินท์พึมพำกับตัวเอง