กวินท์รับแฟ้มนั้นมา พลิกดูแบบร่างอย่างตั้งใจ มือของเขาที่เคยจับแฟ้มของเธอครั้งแรกเมื่อวันก่อนยังคงมีความรู้สึกประหม่าอยู่เล็กน้อย เขาพยายามบังคับตัวเองให้เป็นมืออาชีพที่สุดเท่าที่จะทำได้ "สวยงามครับคุณเมษา" กวินท์เอ่ยชมด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ "ลายเส้นคมชัด และการเลือกใช้สีก็สื่อถึงความรู้สึกของแบรนด์ได้ดีมาก" เมษายิ้มรับ "ขอบคุณค่ะคุณกวินท์ ฉันพยายามใส่ใจในรายละเอียดทุกขั้นตอน เพราะฉันรู้ว่าโครงการนี้สำคัญกับคุณมาก" "ผมเชื่อมั่นในฝีมือคุณอยู่แล้ว" กวินท์ตอบ พลางเหลือบมองใบหน้าของเธอ ดวงตาคู่นั้นยังคงเป็นประกายแห่งความมุ่งมั่นที่เขาคุ้นเคย แต่วันนี้กลับแฝงด้วยรอยยิ้มที่ดูอบอุ่นกว่าครั้งก่อนๆ ที่เขาเห็นในที่ทำงาน "มีอะไรต้องแก้ไขไหมคะ" เมษาถามอย่างกระตือรือร้น กวินท์พิจารณาแบบร่างอีกครั้ง "ส่วนใหญ่สมบูรณ์แบบแล้วครับ แต่ตรงจุดนี้..." เขานิ้วชี้ไปที่มุมหนึ่งของแบบร่าง "ผมว่าเราน่าจะปรับโทนสีให้เข้มขึ้นอีกนิด เพื่อให้ดูมีพลังมากขึ้น" เมษาพยักหน้าเห็นด้วย "ดีเลยค่ะ ฉันจะรีบไปปรับแก้ให้เดี๋ยวนี้เลยค่ะ" "ขอบคุณครับ" กวินท์กล่าว "แล้ว... หลังจากนี้คุณมีคิวงานอื่นไหม" เขาเอ่ยถามออกไปโดยไม่ทันคิด เมษามองเขาอย่างแปลกใจเล็กน้อย "ตอนนี้ยังไม่มีค่ะ มีอะไรหรือเปล่าคะ" กวินท์นิ่งไปครู่หนึ่ง เขาไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงถามออกไปแบบนั้น อาจเป็นเพราะความรู้สึกที่มันก่อตัวขึ้นภายในใจ หรืออาจจะเป็นเพราะเขาแค่อยากหาเหตุผลที่จะได้คุยกับเธออีก "พอดีผมกำลังจะไปคุยกับนักออกแบบจากต่างประเทศเกี่ยวกับโครงการใหม่" กวินท์กล่าว "ผมคิดว่าคุณอาจจะสนใจ และอาจจะได้ไอเดียอะไรใหม่ๆ กลับไป" ดวงตาของเมษาสุกประกาย "จริงเหรอคะ ฉันไปด้วยได้ไหมคะ" "แน่นอนครับ" กวินท์ยิ้มออกมาเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้เกิดขึ้นง่ายๆ "ผมจะแจ้งให้พิมจัดตารางให้เรา" "ขอบคุณมากค่ะคุณกวินท์" เมษากล่าวอย่างดีใจ วันนั้น กวินท์และเมษาได้ใช้เวลาร่วมกันมากขึ้นในการประชุมกับนักออกแบบจากต่างประเทศ แม้จะเป็นการประชุมทางธุรกิจ แต่กวินท์ก็สังเกตเห็นว่าเมษาช่างสังเกตและเก็บรายละเอียดได้ดีเยี่ยม เธอมีมุมมองที่น่าสนใจ และเมื่อมีโอกาส เธอก็ไม่ลังเลที่จะแสดงความคิดเห็น "ฉันคิดว่าไอเดียของคุณน่าสนใจมากค่ะ" เมษาเอ่ยชมนักออกแบบจากต่างประเทศ "แต่สำหรับตลาดในไทย เราอาจจะต้องปรับเปลี่ยนวิธีการนำเสนอเล็กน้อย เพื่อให้เข้าถึงกลุ่มเป้าหมายได้ดียิ่งขึ้น" นักออกแบบชาวต่างชาติพยักหน้าเห็นด้วย "ผมยินดีรับฟังข้อเสนอแนะของคุณครับ" กวินท์มองดูเมษาด้วยความชื่นชม เขาไม่เคยรู้เลยว่าเธอมีความคิดความอ่านที่เฉียบคมเช่นนี้ เขาเคยคิดว่าเธอเป็นเพียงผู้หญิงที่อ่อนหวาน และมีรอยยิ้มที่สดใส แต่มาวันนี้ เขาได้เห็นอีกด้านหนึ่งของเธอ ด้านที่เต็มไปด้วยความสามารถและความเป็นมืออาชีพ หลังจากการประชุม กวินท์และเมษาเดินออกจากห้องประชุมด้วยกัน "คุณเมษาครับ" กวินท์เอ่ยขึ้น "ผมต้องยอมรับว่าคุณทำให้ผมประหลาดใจจริงๆ" เมษากล่าวอย่างถ่อมตน "ฉันแค่พยายามทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุดค่ะ" "คุณทำได้ดีเกินกว่าที่ผมคาดหวังไว้เสียอีก" กวินท์กล่าว "ผมดีใจที่เราได้ทำงานร่วมกัน" "ฉันก็ดีใจค่ะ" เมษากล่าว "การได้ทำงานกับคุณ... มันทำให้ฉันรู้สึกเหมือนได้ก้าวข้ามผ่านอะไรหลายๆ อย่างไปได้" คำพูดนั้นทำให้กวินท์รู้สึกสะท้อนใจ เขาไม่แน่ใจว่าเมษากำลังหมายถึงอะไรกันแน่ แต่เขาก็ไม่อยากเซ้าซี้ เขาปล่อยให้เธอพูดในสิ่งที่เธออยากจะพูด "บางครั้ง... การได้เจอกับเรื่องราวในอดีตอีกครั้ง มันก็ทำให้เราได้ทบทวนตัวเองนะคะ" เมษาพูดต่อ "และทำให้เราได้รู้ว่า สิ่งที่สำคัญจริงๆ คืออะไร" กวินท์พยักหน้าอย่างช้าๆ "ผมเข้าใจครับ" "คุณกวินท์คะ" เมษาหยุดเดิน แล้วหันมาสบตาเขา "ขอบคุณนะคะ ที่ให้โอกาสฉันอีกครั้ง" กวินท์มองเข้าไปในดวงตาของเธอ เขาเห็นความจริงใจและความหวังที่ฉายออกมาจากแววตาคู่นั้น เขาไม่แน่ใจว่าความสัมพันธ์ของพวกเขากำลังจะดำเนินไปในทิศทางใด เขาไม่แน่ใจว่าเขากำลังทำสิ่งที่ถูกต้องหรือไม่ แต่สิ่งหนึ่งที่เขารู้แน่ชัด คือเขาไม่สามารถปฏิเสธความรู้สึกที่กำลังก่อตัวขึ้นในใจได้อีกต่อไป "ผมต่างหากที่ต้องขอบคุณคุณ" กวินท์กล่าว "ที่กลับเข้ามาในชีวิตผมอีกครั้ง" วันเวลาที่ทั้งสองต้องทำงานร่วมกัน ก็ดำเนินต่อไปเรื่อยๆ ความสัมพันธ์ของพวกเขาค่อยๆ เปลี่ยนแปลงไป จากเพื่อนร่วมงานที่เคยมีเรื่องราวในอดีตมาเกี่ยวพัน กลายเป็นความผูกพันที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น พวกเขาเริ่มใช้เวลาร่วมกันนอกเวลางานมากขึ้น บางครั้งก็ไปทานข้าวด้วยกัน บางครั้งก็ไปเดินเล่นในสวนสาธารณะ กวินท์เริ่มสังเกตเห็นรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ของเมษามากขึ้น เขาชอบรอยยิ้มของเธอ เวลามีความสุข เขาชอบวิธีที่เธอตั้งใจทำงาน และชอบวิธีที่เธอพูดคุยกับผู้คนอย่างสุภาพและอ่อนโยน เมษาเองก็เช่นกัน เธอมองเห็นความเข้มแข็ง ความเป็นผู้นำ และความใส่ใจในรายละเอียดที่กวินท์มี เธอรู้ว่าภายใต้ท่าทีที่ดูเย็นชาและจริงจังนั้น กวินท์เป็นคนที่มีจิตใจอ่อนโยน และมีความรักที่ยิ่งใหญ่ซ่อนอยู่ วันหนึ่ง ขณะที่พวกเขากำลังนั่งทานอาหารกลางวันด้วยกันที่ร้านโปรดของกวินท์ เมษาก็เอ่ยขึ้น "คุณกวินท์คะ ฉันมีเรื่องอยากจะถามคุณค่ะ" กวินท์วางส้อมลง "ว่ามาสิครับ" "ทำไมคุณถึง... เลือกที่จะกลับมาหาฉันคะ" เมษาถามเสียงเบา "หลังจากที่เราเลิกกันไปนานขนาดนั้น" กวินท์นิ่งไปครู่หนึ่ง เขาพยายามเรียบเรียงคำพูด "ผม... ผมพยายามลืมคุณนะเมษา" กวินท์สารภาพ "แต่ผมทำไม่ได้" เมษามองเขาด้วยความประหลาดใจ "แต่คุณเคยบอกว่า..." "ผมรู้ครับ" กวินท์ขัดขึ้น "แต่ความรู้สึกมันไม่ใช่สิ่งที่เราควบคุมได้เสมอไป" เขาถอนหายใจเบาๆ "ทุกครั้งที่ผมเห็นอะไรที่ทำให้ผมนึกถึงคุณ ผมก็รู้สึกเจ็บปวด แต่ในขณะเดียวกัน ผมก็รู้สึกโหยหา" "โหยหา?" เมษาทวนคำ "ใช่ครับ" กวินท์พยักหน้า "ผมโหยหาเวลาที่เราเคยมีด้วยกัน โหยหาเสียงหัวเราะของคุณ โหยหาอ้อมกอดของคุณ" น้ำตาเริ่มคลอเบ้าของเมษา "ฉัน... ฉันก็เหมือนกันค่ะ" "ผมไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร" กวินท์กล่าวต่อ "แต่ผมอยากจะให้โอกาสเราอีกครั้งนะเมษา" เมษามองหน้าเขาอย่างมีความหวัง "ฉันก็เหมือนกันค่ะคุณกวินท์" หลังจากวันนั้น ความสัมพันธ์ของกวินท์และเมษาก็พัฒนาไปอย่างรวดเร็ว พวกเขาเริ่มเปิดใจคุยกันมากขึ้นเกี่ยวกับความรู้สึกที่มีต่อกัน พวกเขายอมรับในความผิดพลาดที่เคยเกิดขึ้นในอดีต และเรียนรู้ที่จะให้อภัยซึ่งกันและกัน แต่ในใจลึกๆ ของกวินท์ เขาก็ยังคงมีความกังวลอยู่ เขาไม่แน่ใจว่าเมษารู้สึกอย่างไรกับเขาจริงๆ หรือว่าเธอยังคงมีความรู้สึกที่ซับซ้อนอยู่ "คุณเมษาครับ" กวินท์เอ่ยขึ้นในวันหนึ่ง ขณะที่พวกเขากำลังเดินเล่นริมทะเลสาบในสวนสาธารณะ "ผมอยากจะรู้ว่า... ตอนที่คุณกลับมาติดต่อผมอีกครั้ง คุณรู้สึกอย่างไรกันแน่" เมษามองเขาอย่างใจเย็น "ฉัน... ฉันเองก็ไม่แน่ใจในตอนแรกค่ะ" เธอตอบ "แต่การได้เห็นคุณอีกครั้ง การได้คุยกับคุณอีกครั้ง มันทำให้ฉันได้ทบทวนความรู้สึกของตัวเอง" "แล้วคุณทบทวนได้ว่าอะไรครับ" กวินท์ถามอย่างคาดหวัง "ฉันทบทวนได้ว่า... ฉันยังรักคุณค่ะ" เมษาสารภาพ "ถึงแม้จะมีเรื่องราวมากมายเกิดขึ้น แต่ความรู้สึกของฉันที่มีต่อคุณมันไม่เคยเปลี่ยนไปเลย" คำพูดนั้นทำให้กวินท์รู้สึกราวกับว่าโลกทั้งใบของเขากำลังหยุดหมุน เขามองหน้าเมษาด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย เขามีทั้งความสุข ความโล่งใจ และความรักที่ท่วมท้น "ผม... ผมก็รักคุณนะเมษา" กวินท์กล่าว "รักมาตลอด" ทั้งสองสบตากัน ก่อนที่จะค่อยๆ โน้มตัวเข้าหากัน จุมพิตที่อ่อนหวานและเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ถูกเก็บกดมานานก็เริ่มต้นขึ้น ภายใต้แสงจันทร์ที่สาดส่องลงมา แต่ในขณะที่กวินท์กำลังจะปล่อยใจให้มีความสุขเต็มที่ ภาพเหตุการณ์ในอดีตก็ผุดขึ้นมาในหัวของเขาอีกครั้ง ภาพเหตุการณ์ที่ทำให้เขาต้องเสียใจ และทำให้ความสัมพันธ์ของเขากับเมษาต้องจบลง มันเป็นค่ำคืนที่เขาไม่เคยลืม... และไม่แน่ใจว่าจะลืมได้หรือไม่