กวินท์นั่งจมอยู่ในความคิดของตัวเอง เขากำลังทบทวนบทสนทนาที่เขามีกับเมษาเมื่อคืนนี้ เรื่องราวในอดีตที่ยังคงเป็นปมผูกมัด ทำให้เขารู้สึกหนักอึ้งในใจ เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงจำเหตุการณ์ที่เมษาพูดถึงไม่ได้ เขามั่นใจในตัวเองเสมอมาว่าเขาไม่เคยนอกใจเธอ แล้วสิ่งที่เมษาเห็นคืออะไรกันแน่? หรือว่าเธอเข้าใจผิด? "คุณกวินท์คะ" เสียงของพิมดังขึ้น ดึงเขาออกจากภวังค์ "คุณเมษามารออยู่ข้างนอกค่ะ" กวินท์รีบเงยหน้าขึ้น "เมษา? มาทำไม" "เธอแจ้งว่าอยากจะมาคุยเรื่องงานกับคุณค่ะ" พิมตอบ "แต่ดูเหมือนว่าเธอจะดูไม่ค่อยสบายใจเท่าไหร่" กวินท์ลุกขึ้นยืน เขารู้สึกเป็นห่วงเมษา เขาเดินตรงไปยังห้องรับรองแขก เมื่อกวินท์เปิดประตูเข้าไป เขาก็เห็นเมษานั่งอยู่ที่โซฟา เธอมีสีหน้าที่ดูหมองเศร้ากว่าปกติ "เมษา" กวินท์เรียกชื่อเธอ "มีอะไรหรือเปล่า" เมษาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา "ฉัน... ฉันอยากจะคุยกับคุณค่ะ" "มีอะไรที่ทำให้คุณไม่สบายใจ" กวินท์ถาม พร้อมกับเดินไปนั่งลงข้างๆ เธอ "เรื่องเมื่อคืนค่ะ" เมษาพูดเสียงเบา "ฉัน... ฉันไม่อยากให้มันเป็นอุปสรรคระหว่างเรา" "ผมก็เหมือนกันครับ" กวินท์กล่าว "แต่ผมยังคงจำเหตุการณ์นั้นไม่ได้จริงๆ เมษา" เมษาก้มหน้าลง "ฉันเข้าใจค่ะ" "คุณแน่ใจนะว่าคุณเห็นผมกับผู้หญิงคนอื่นจริงๆ" กวินท์ถามอย่างอ่อนโยน "ค่ะ" เมษาตอบ "ฉันเห็นชัดเจนมาก" กวินท์ถอนหายใจ เขาไม่รู้จะอธิบายอย่างไร เขาไม่อยากให้เมษาเข้าใจผิดเขา "ผมอยากจะขอโทษนะเมษา" กวินท์กล่าว "ถึงแม้ผมจะจำไม่ได้ว่าผมทำอะไรผิดพลาดไป แต่ผมก็เสียใจที่ทำให้คุณเสียใจ" เมษามองเขาด้วยแววตาที่เศร้าสร้อย "คุณกวินท์คะ ฉัน... ฉันคิดว่าเราอาจจะต้องการเวลาค่ะ" คำพูดนั้นทำให้หัวใจของกวินท์ปวดร้าว "เวลา? หมายถึงอะไรครับ" "ฉัน... ฉันคิดว่าฉันยังคงมีความรู้สึกที่ซับซ้อนอยู่ค่ะ" เมษาตอบ "เรื่องในอดีตมันยังคงตามหลอกหลอนฉันอยู่" "แล้วคุณอยากจะทำอย่างไร" กวินท์ถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "ฉัน... ฉันอยากจะขอพักก่อนนะคะ" เมษาพูด "ขอเวลาให้ฉันได้ทบทวนทุกอย่าง" กวินท์นิ่งไป เขาไม่รู้จะพูดอะไรอีกต่อไป ความรู้สึกผิดหวังและความเสียใจถาโถมเข้ามา "ผม... ผมเข้าใจครับ" กวินท์กล่าว "ถ้าคุณต้องการเวลา ผมก็จะให้เวลาคุณ" เมษาลุกขึ้นยืน "ขอบคุณนะคะคุณกวินท์" ก่อนที่เธอจะเดินออกไป กวินท์ก็เอื้อมมือไปคว้าแขนเธอไว้ "เมษา" กวินท์เรียกชื่อเธอ "ผมรักคุณนะ" เมษามองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด "ฉันก็รักคุณค่ะ" จากนั้น เธอก็เดินจากไป ปล่อยให้กวินท์ยืนอยู่เพียงลำพัง ในความเงียบที่เย็นเยียบ กวินท์ทรุดตัวลงนั่งบนโซฟา เขารู้สึกราวกับว่าโลกทั้งใบของเขากำลังพังทลายลง เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเรื่องราวในอดีตถึงยังคงตามมาหลอกหลอนพวกเขาได้ เขาพยายามนึกย้อนกลับไปอีกครั้ง พยายามหาคำตอบให้กับปริศนาที่ค้างคาใจ เขาจำได้ว่าในช่วงเวลานั้น เขาทำงานหนักมากจริงๆ เขาแทบจะไม่มีเวลาพักผ่อนเลย แล้วเขาก็จำได้ว่า มีครั้งหนึ่งที่เขาไปเจอกับเพื่อนเก่าที่ไม่ได้เจอกันนานที่ร้านกาแฟแห่งหนึ่ง "คุณกวินท์คะ" เสียงของพิมดังขึ้นอีกครั้ง "คุณเมษาฝากข้อความมาค่ะ" กวินท์เงยหน้าขึ้นมอง "อะไรครับ" "เธอฝากมาบอกว่า... เธอต้องการเวลาที่จะอยู่คนเดียวสักพักค่ะ" พิมตอบ "และเธอขอให้คุณ... อย่าเพิ่งติดต่อเธอ" กวินท์หลับตาลง เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมเมษาถึงตีความไปเช่นนั้น เขาจำได้แล้ว! วันนั้นเขาเจอเพื่อนเก่าที่ร้านกาแฟจริงๆ และเพื่อนของเขาก็มีแฟนสาวไปด้วย แฟนสาวของเพื่อนเขาหน้าตาคล้ายกับเมษามาก! เขาจำได้ว่าตอนนั้นเมษาคงจะเดินเข้ามาเห็นเขาคุยกับเพื่อนและแฟนของเพื่อนอย่างสนิทสนม ด้วยความที่เธอมีอาการน้อยใจง่าย และไม่กล้าถามไถ่ตรงๆ เธอจึงตัดสินใจไปจากเขา มันเป็นความเข้าใจผิดที่เลวร้ายที่สุด! "คุณพิมครับ" กวินท์พูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น "ผมขอให้คุณช่วยผมหน่อย" "ค่ะ คุณกวินท์" พิมตอบรับ "ผมอยากให้คุณช่วยสืบเรื่องผู้หญิงคนนั้น ที่เป็นแฟนของเพื่อนเก่าผม" กวินท์กล่าว "ผมต้องการข้อมูลทุกอย่างเกี่ยวกับเธอ" พิมมองเขาอย่างสงสัย "ทำไมคะ" "ผมต้องแก้ไขความเข้าใจผิดนี้" กวินท์กล่าว "ผมต้องอธิบายให้เมษาเข้าใจ" กวินท์รู้ดีว่าเส้นทางข้างหน้ายังอีกยาวไกล เขาไม่แน่ใจว่าเมษาจะยอมรับคำอธิบายของเขาหรือไม่ เขาไม่แน่ใจว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาจะกลับมาเหมือนเดิมได้หรือไม่ แต่สิ่งหนึ่งที่เขารู้แน่ชัด คือเขาจะไม่ยอมแพ้ เขาจะทำทุกอย่างเพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตัวเอง และเพื่อกลับไปคืนดีกับผู้หญิงที่เขารัก บทสรุปของเรื่องราวนี้ ยังคงเป็นสิ่งที่ไม่แน่นอน มันยังมาไม่ถึง... แต่กวินท์ก็พร้อมที่จะต่อสู้เพื่อมัน.