กวินท์มองเมษา ดวงตาของเขาสะท้อนความลังเล เขาไม่เคยคิดว่าเรื่องในอดีตที่เขาพยายามจะลืมเลือนไปตลอด จะกลับมาเป็นประเด็นอีกครั้ง และยิ่งไปกว่านั้น เขาไม่เคยคิดว่ามันจะส่งผลกระทบต่อความสัมพันธ์ของเขากับเมษาได้มากขนาดนี้ "คุณหมายถึงเรื่องอะไรครับเมษา" กวินท์ถาม พยายามรักษาน้ำเสียงให้ปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้ "เรื่องในอดีตของผม" เมษาสูดหายใจลึก "ใช่ค่ะ... เรื่องก่อนที่คุณจะมาเจอฉัน" "ผม... ผมไม่แน่ใจว่าผมควรจะเล่ามันหรือไม่" กวินท์กล่าว "มันเป็นเรื่องที่ค่อนข้าง... เจ็บปวด" "ฉันเข้าใจค่ะ" เมษาตอบ "แต่ฉันคิดว่า... ถ้าเราจะไปต่อด้วยกันจริงๆ เราควรจะเปิดเผยทุกอย่างให้หมด" กวินท์พยักหน้า เขาเดินไปเปิดหน้าต่าง นำแสงธรรมชาติสาดส่องเข้ามาในห้อง เพื่อให้ความรู้สึกที่อึมครึมค่อยๆ จางหายไป เขาหันกลับมาเผชิญหน้ากับเมษา "คุณรู้ใช่ไหมเมษา ว่าก่อนที่จะมาเจอคุณ ผมเคยมีความสัมพันธ์ที่ค่อนข้างยาวนาน" กวินท์เริ่มเล่า "ผมเคยรักผู้หญิงคนหนึ่งมาก... มากพอที่จะคิดถึงอนาคตร่วมกัน" เมษาพยักหน้า เธอจับมือของเขาไว้เบาๆ เป็นการให้กำลังใจ "เราคบกันมาหลายปีครับ" กวินท์เล่าต่อ "เราวางแผนว่าจะแต่งงานกัน ผมคิดว่าเธอคือคนที่ใช่... จนกระทั่งวันหนึ่ง ผมพบว่าเธอ... นอกใจผม" ใบหน้าของเมษาฉายแววตกใจ "อะไรนะคะ!" "ใช่ครับ" กวินท์กล่าว "ผมจับได้ว่าเธอแอบคบชู้กับเพื่อนสนิทของผมเอง" "คุณ... คุณรับมือกับมันอย่างไรคะ" เมษาถาม เสียงของเธอเต็มไปด้วยความเห็นอกเห็นใจ "มันเป็นช่วงเวลาที่ยากลำบากมากครับ" กวินท์สารภาพ "ผมรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบพังทลายลง ผมเสียใจมาก เสียใจที่ถูกหักหลัง เสียใจที่ความรักของผมมันไร้ค่า" "แล้วคุณทำอย่างไรต่อคะ" "ผม... ผมต้องใช้เวลาเยียวยาตัวเองนานพอสมควรครับ" กวินท์ตอบ "ผมเลิกกับเธอ และผมก็พยายามจะลืมทุกสิ่งทุกอย่างที่เกี่ยวกับเธอ" "แล้วผู้หญิงคนนั้น... เป็นคนเดียวกับที่คุณเห็นในคืนนั้นหรือเปล่าคะ" เมษาถามอย่างตรงไปตรงมา กวินท์นิ่งไป เขามองเข้าไปในดวงตาของเมษา "ไม่ครับเมษา" "แล้วใครคือผู้หญิงคนนั้นคะ" เมษาถามอย่างมีความหวัง "ผม... ผมจำชื่อเธอไม่ได้แล้วครับ" กวินท์กล่าว "มันนานมากแล้ว และผมก็พยายามที่จะไม่นึกถึงมัน" "แต่คุณเห็นเธอใช่ไหมคะ" เมษาถามอีกครั้ง "ใช่ครับ" กวินท์ยอมรับ "ผมบังเอิญไปเจอเธอที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง... กับผู้ชายอีกคน" "แล้วคุณทำอย่างไรคะ" "ผม... ผมเดินหนีออกมาครับ" กวินท์ตอบ "ผมไม่อยากเผชิญหน้ากับเธอ ผมอยากจะลืมเรื่องทั้งหมดไปให้เร็วที่สุด" เมษาสูดหายใจเข้าลึกๆ "แล้ว... คุณแน่ใจนะคะว่าคุณไม่ได้อยู่กับผู้หญิงคนนั้นในคืนนั้น" "ผมแน่ใจร้อยเปอร์เซ็นต์ครับเมษา" กวินท์ยืนยัน "ผมจำได้ว่าผมอยู่ที่บ้านตลอดคืนนั้น ผมเหนื่อยจากการทำงาน และผมก็อยากพักผ่อน" "แต่... ถ้าคุณไม่ได้อยู่กับเธอ แล้วทำไมฉันถึงเห็นคุณคะ" เมษาถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวล "ผมไม่รู้เมษา" กวินท์กล่าว "ผมไม่เข้าใจจริงๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น" "บางที... คุณอาจจะจำเหตุการณ์นั้นผิดไปก็ได้ค่ะ" เมษาเสนอแนะ "บางที... คุณอาจจะเมา หรืออาจจะมีอะไรบางอย่างที่ทำให้คุณจำไม่ได้" "ผมไม่ได้ดื่มเลยในคืนนั้นครับเมษา" กวินท์ปฏิเสธ "และผมก็จำได้ทุกอย่างที่เกิดขึ้น" "แล้ว... คุณแน่ใจนะว่าผู้หญิงที่คุณเห็นในร้านอาหาร คือคนเดียวกับที่คุณเห็นกับฉันในคืนนั้น" เมษาถาม กวินท์นิ่งไป เขานึกถึงภาพในอดีตอีกครั้ง ภาพผู้หญิงคนนั้นที่ยืนอยู่กับเขาในร้านอาหาร มันเลือนรางเหลือเกิน "ผม... ผมไม่แน่ใจครับเมษา" กวินท์ยอมรับ "ผม... ผมจำรายละเอียดไม่ได้จริงๆ" เมษาสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย "คุณ... คุณไม่แน่ใจจริงๆ เหรอคะ" "ผมขอโทษครับเมษา" กวินท์กล่าว "ผมพยายามนึกแล้ว แต่มันเหมือนมีอะไรบางอย่างที่ปิดกั้นความทรงจำของผมอยู่" "แล้ว... เรื่องราวในอดีตของคุณ... ที่คุณไม่เคยเล่าให้ฉันฟัง... คือเรื่องนี้ใช่ไหมคะ" เมษาถาม กวินท์พยักหน้า "ใช่ครับ" "คุณ... คุณเชื่อใจฉันมากพอที่จะเล่าเรื่องนี้ให้ฉันฟัง" เมษาพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง "ฉัน... ฉันก็เชื่อใจคุณ" "แล้วคุณจะทำอย่างไรต่อไปครับเมษา" กวินท์ถาม "คุณยังคงกังวลอยู่ใช่ไหม" "ฉัน... ฉันไม่แน่ใจค่ะ" เมษาตอบ "ฉันรู้สึกสับสนมาก" "ผมเข้าใจ" กวินท์กล่าว "ผมจะให้เวลาคุณอีกครั้ง" "ขอบคุณนะคะคุณกวินท์" เมษาเอ่ย "ฉัน... ฉันขอเวลาคิดอีกสักหน่อย" กวินท์มองดูเมษาที่กำลังจะเดินออกจากห้อง ความรู้สึกหนักอึ้งในใจยังคงอยู่ เขาไม่แน่ใจว่าเขาได้ไขความกระจ่างให้กับเธอได้มากน้อยแค่ไหน หรือว่าเขาได้ทำให้เรื่องราวต่างๆ ยิ่งซับซ้อนกว่าเดิม