ความสัมพันธ์ระหว่างอนิสาและราเมศดำเนินไปอย่างราบรื่นหลังจากมื้อกลางวันในวันนั้น ราเมศยังคงพยายามแสดงความจริงใจและความใส่ใจต่ออนิสาอย่างสม่ำเสมอ เขาโทรหาเธอทุกวัน ส่งข้อความหวานๆ และหาโอกาสนัดเจอเพื่อพูดคุยกัน ท่ามกลางความสัมพันธ์ที่กำลังงอกเงยขึ้นนั้น อนิสาก็ยังคงไม่ลืมเรื่องราวในอดีตของราเมศและความสัมพันธ์ที่เขามีต่อลลิตา แต่เธอก็เลือกที่จะเชื่อมั่นในปัจจุบันและความพยายามของเขา “วันนี้คุณดูเหนื่อยๆ นะคะ มีเรื่องอะไรไม่สบายใจหรือเปล่าคะ?” อนิสาถามขณะที่ทั้งคู่กำลังเดินเล่นอยู่ในสวนของคฤหาสน์ แสงแดดยามบ่ายสาดส่องลงมากระทบใบหน้าของเธอ ทำให้เธอดูงดงามราวกับภาพวาด ราเมศหยุดเดิน หันมามองอนิสา แววตาของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย “ผมแค่คิดถึงบางเรื่องน่ะครับ” “เรื่องคุณลลิตา?” อนิสาถามตรงๆ เธอเลือกที่จะไม่หลีกเลี่ยงประเด็นนี้อีกต่อไป ราเมศถอนหายใจเบาๆ “ใช่ครับ… ผมก็ไม่รู้จะอธิบายยังไง ผมแค่รู้สึกผิดที่เธอต้องมาเจอเรื่องแบบนี้” “หนูเข้าใจค่ะ” อนิสาจับมือของเขาเบาๆ “แต่คุณได้พยายามอธิบายให้เธอเข้าใจแล้วใช่ไหมคะ? หนูเชื่อว่าคุณลลิตาเองก็คงอยากเห็นคุณมีความสุข” “ผมหวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะครับ” ราเมศกล่าว “แต่บางที… ความรู้สึกมันก็ไม่ได้ง่ายขนาดนั้น” “ความรู้สึกของคนเรามันซับซ้อนเสมอค่ะ” อนิสาพูด “เหมือนกับความรู้สึกของหนูเอง บางทีหนูก็ยังสับสนกับตัวเองอยู่เหมือนกัน” “คุณหมายถึงเรื่องอะไรครับ?” ราเมศถามด้วยความสนใจ “หนูก็ไม่แน่ใจค่ะ” อนิสาตอบ “แต่หนูรู้สึกดีขึ้นมากเวลาอยู่กับคุณ ราเมศ” เธอเอ่ยชื่อเขาเต็มๆ ซึ่งเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ความสัมพันธ์ของพวกเขาเริ่มพัฒนา “เหมือนมีใครสักคนเข้ามาเติมเต็มช่องว่างในใจหนูได้” ราเมศบีบมือของเธอเบาๆ “ผมก็รู้สึกแบบนั้นเหมือนกันคุณหนูอนิสา… ผมรู้สึกว่าคุณเข้ามาเปลี่ยนโลกที่เคยหม่นหมองของผมให้กลับมามีสีสันอีกครั้ง” “แล้วคุณล่ะคะ… คุณแน่ใจแล้วใช่ไหมคะ ว่าคุณพร้อมที่จะเดินหน้าต่อไป? พร้อมที่จะลืมอดีต?” อนิสาถามอย่างจริงจัง “ผมไม่สามารถลืมอดีตได้ทั้งหมดหรอกครับ” ราเมศยอมรับ “เพราะอดีตคือส่วนหนึ่งของชีวิตผม แต่ผมสามารถเรียนรู้จากมัน และก้าวต่อไปโดยมีคุณอยู่เคียงข้าง” “หนู… หนูดีใจที่ได้ยินแบบนั้นค่ะ” อนิสาพูด เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย “ผมรู้ว่าเราทั้งคู่ต่างก็มีเรื่องที่ต้องเผชิญ” ราเมศกล่าว “แต่ผมเชื่อว่าเราจะผ่านมันไปได้ด้วยกัน” “เหมือนที่เราเคยคุยกันไว้… สัญญาใจในราตรีที่มืดมิด” อนิสาพึมพำ “ใช่ครับ” ราเมศยิ้ม “สัญญาใจของเรา… และผมก็จะรักษามันไว้” ขณะที่พวกเขากำลังดื่มด่ำกับช่วงเวลาอันแสนหวาน เสียงของป้าสมรก็ดังขึ้นจากทางระเบียง “คุณหนูอนิสาคะ มีแขกมาเยี่ยมค่ะ” อนิสาและราเมศหันไปมอง “ใครคะป้าสมร?” อนิสาถาม “คุณลลิตาค่ะคุณหนู” ป้าสมรตอบ “เธอมากับคุณแม่ของเธอค่ะ” ใบหน้าของอนิสาซีดลงทันที เธอหันไปมองราเมศด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความกังวล ราเมศเองก็ดูตกใจไม่แพ้กัน เขาไม่ได้คาดคิดว่าลลิตาจะมาปรากฏตัวที่นี่อีกครั้ง “ผม… ผมขอโทษนะครับคุณหนูอนิสา” ราเมศกล่าว “ผมไม่รู้จริงๆ ว่าเธอจะมา” “ไม่เป็นไรค่ะ” อนิสาพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น “ไปกันเถอะค่ะ เราต้องไปต้อนรับแขก” ทั้งสองเดินเข้าไปในห้องรับแขก ลลิตากำลังนั่งอยู่บนโซฟาตัวยาว สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความเศร้าหมอง ขณะที่คุณนายอรุณรัศมี แม่ของเธอนั่งอยู่ข้างๆ ด้วยสีหน้าเรียบเฉย “สวัสดีค่ะคุณลลิตา คุณนายอรุณรัศมี” อนิสาเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้เป็นปกติที่สุด “สวัสดีจ้ะ หนูอนิสา” คุณนายอรุณรัศมีตอบรับ “ฉันพาเจ้าลลิตามาเยี่ยม ไม่ได้มาหาเรื่องอะไรหรอกนะ” ลลิตาเงยหน้าขึ้นมองราเมศ ดวงตาของเธอแดงก่ำ “ราเมศ…” เธอเอ่ยชื่อเขาเบาๆ ราวกับจะขอร้องบางสิ่ง ราเมศเดินเข้าไปหาลลิตา “คุณมาทำไมที่นี่ครับ?” เขาถามด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความอ่อนล้า “ฉัน… ฉันคิดถึงคุณ” ลลิตาตอบ น้ำตาคลอเบ้า “ฉันรู้ว่าฉันทำผิดไปมาก ฉันขอโทษนะราเมศ” “เรื่องมันผ่านมาแล้วครับคุณลลิตา” ราเมศกล่าว “ผมได้บอกคุณไปแล้วว่าเราไม่สามารถกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้” “แต่คุณ… คุณบอกว่าจะรอฉันนี่คะ” ลลิตาถามเสียงสั่น “คุณบอกว่าคุณจะรอจนกว่าฉันจะพร้อม” “ผม… ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น” ราเมศพยายามอธิบาย “ผมหมายถึงว่า… ผมจะรอให้คุณเข้มแข็งขึ้น” “ไม่จริง!” ลลิตาร้องไห้ออกมา “คุณโกหกฉัน! คุณกำลังจะมีผู้หญิงคนอื่นใช่ไหม ราเมศ!” เธอหันไปมองอนิสาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้น อนิสาถอยหลังไปเล็กน้อย เธอไม่เคยคิดว่าสถานการณ์จะบานปลายไปถึงขนาดนี้ “ลลิตา อย่าทำแบบนี้เลยนะลูก” คุณนายอรุณรัศมีพยายามปลอบลูกสาว “มันไม่ถูกนะ” “หนูขอโทษค่ะคุณนาย” อนิสาพูด “แต่หนูคิดว่าเราควรจะคุยกันอย่างมีเหตุผลนะคะ” “มีเหตุผล?” ลลิตาหัวเราะทั้งน้ำตา “คุณกำลังแย่งคนรักของฉันไป แล้วคุณยังจะมาพูดเรื่องมีเหตุผลอีกเหรอ!” “หนูไม่ได้จะแย่งใครทั้งนั้นค่ะ” อนิสาตอบอย่างใจเย็น “หนูและคุณราเมศ… เรามีความรู้สึกดีๆ ให้กัน” “ความรู้สึกดีๆ?” ลลิตาตะโกน “คุณไม่รู้เหรอว่าเขาเคยรักฉันมากแค่ไหน! เขารักฉันมาตลอด!” “ผมรักคุณมากจริงๆ ครับคุณลลิตา” ราเมศแทรกขึ้น “แต่เวลาและความเจ็บปวดมันเปลี่ยนแปลงทุกอย่าง” “เปลี่ยนแปลงทุกอย่าง?” ลลิตาถาม “แล้วสิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างเรามันคืออะไร? ความรักของเรามันไม่มีความหมายเลยหรือไง!” “ความรักของเรามีความหมายเสมอครับ” ราเมศกล่าว “แต่เราไม่สามารถยึดติดอยู่กับอดีตได้” “ถ้าอย่างนั้น… คุณก็เลือกได้เลย ราเมศ” ลลิตาพูดเสียงแข็ง “เลือกระหว่างฉันกับผู้หญิงคนนั้น!” ความกดดันถาโถมเข้าใส่อนิสา เธอรู้สึกเหมือนหัวใจจะหยุดเต้น ราเมศยืนนิ่ง มองหน้าลลิตาสลับกับอนิสา ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความขัดแย้ง “นี่มันไม่ใช่การเลือกค่ะคุณลลิตา” ราเมศกล่าว “ผม… ผมไม่ได้ต้องการจะเลือก” “ถ้าคุณไม่เลือก… ฉันก็ไม่รู้จะอยู่ตรงนี้ยังไง” ลลิตาพูด อนิสารู้สึกว่าเธอต้องทำอะไรสักอย่าง เธอเดินเข้าไปใกล้ลลิตา “คุณลลิตาคะ หนูเข้าใจความเจ็บปวดของคุณดีค่ะ เพราะหนูเองก็เคยผ่านมันมา” “เธอจะมาสอนอะไรฉัน!” ลลิตาตวาดกลับ “หนูไม่ได้จะสอนค่ะ” อนิสาพูดอย่างนุ่มนวล “แต่หนูอยากให้คุณรู้ว่า… บางครั้ง การปล่อยวางก็คือการรักที่แท้จริง” “ปล่อยวาง?” ลลิตาหัวเราะเยาะ “พูดง่ายจังนะ!” “มันไม่ง่ายเลยค่ะ” อนิสาเห็นด้วย “แต่มันจำเป็น” “ราเมศ… ได้โปรด…” ลลิตาหันไปอ้อนวอนราเมศ ราเมศมองลลิตาด้วยแววตาที่อ่อนลง “ผมเสียใจนะครับคุณลลิตา ผมทำตามที่หัวใจบอกไม่ได้แล้ว” คำพูดของราเมศทำลายความหวังสุดท้ายของลลิตา เธอทรุดตัวลงร้องไห้อย่างหนัก คุณนายอรุณรัศมีรีบเข้าไปประคองลูกสาว “พอที!” คุณนายอรุณรัศมีลุกขึ้นยืน “ฉันว่าเราควรไปกันแล้วล่ะ” “คุณนายคะ…” อนิสาเอ่ย “ฉันเข้าใจสถานการณ์ดีจ้ะ” คุณนายอรุณรัศมีกล่าว “แต่ฉันก็ไม่อยากให้เรื่องมันบานปลายไปมากกว่านี้” คุณนายอรุณรัศมีพาลลลิตาที่ยังคงสะอึกสะอื้นออกจากบ้านไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบและบรรยากาศที่เต็มไปด้วยความตึงเครียด ราเมศหันมามองอนิสาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด “ผม… ผมขอโทษจริงๆ ครับคุณหนูอนิสา” อนิสาเดินเข้าไปหาเขา “ไม่เป็นไรค่ะ” เธอพูดเบาๆ “อย่างน้อย… เราก็ได้เผชิญหน้ากับมันแล้ว” “ผมกลัวว่าผมจะทำให้คุณต้องลำบากใจ” ราเมศกล่าว “ไม่เลยค่ะ” อนิสาตอบ “หนูเชื่อในตัวคุณ” คำว่า ‘เชื่อมั่น’ ที่เธอเอ่ยออกมานั้น ดูเหมือนจะมีความหมายมากกว่าเดิม ราเมศมองลึกเข้าไปในดวงตาของอนิสา เขาเห็นความเข้มแข็ง ความเข้าใจ และความรักที่ฉายชัดออกมา “ขอบคุณนะครับ” ราเมศกล่าว “ขอบคุณที่ยังอยู่ตรงนี้” “หนูจะอยู่ตรงนี้เสมอค่ะ” อนิสาตอบ แม้ว่าเหตุการณ์เมื่อครู่นี้จะสร้างความสะเทือนใจให้กับอนิสา แต่เธอก็รู้สึกว่าความสัมพันธ์ของเธอกับราเมศได้ถูกทดสอบแล้ว และมันก็แข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิม ความหวังใหม่ๆ ได้เริ่มก่อตัวขึ้นในหัวใจของเธอ