หลังจากลลิตาและคุณนายอรุณรัศมีจากไป บรรยากาศในคฤหาสน์วราฤทธิ์ก็กลับคืนสู่ความเงียบสงัด แต่เป็นความเงียบที่เต็มไปด้วยความอึดอัดและรอยร้าวที่มองไม่เห็น อนิสาพยายามรวบรวมสติและกลับไปทำหน้าที่ของเธอตามปกติ แต่ภาพใบหน้าอันบอบช้ำของลลิตาและคำพูดตัดพ้อของเธอยังคงติดตรึงอยู่ในใจ ราเมศเองก็เช่นกัน แม้ว่าเขาจะยืนยันความรู้สึกที่มีต่ออนิสา แต่การที่ต้องเผชิญหน้ากับอดีตที่เคยรักอย่างลลิตา ทำให้เขารู้สึกสับสนและปั่นป่วนภายในใจ เขาพยายามจะพูดคุยกับอนิสาเพื่ออธิบายความรู้สึก แต่ทุกครั้งที่เขากล้าจะเอ่ยปาก อนิสาก็จะตัดบทสนทนาเสียก่อน ราวกับว่าเธอเองก็ต้องการเวลาเพื่อประมวลผลเรื่องราวที่เกิดขึ้น “คุณหนูอนิสาครับ” ราเมศเอ่ยขึ้นขณะที่อนิสาเดินผ่านเขาไปในโถงทางเดิน “ผมอยากจะคุยกับคุณสักหน่อยครับ” อนิสาหยุดชะงัก หันมามองเขาด้วยสีหน้าเรียบเฉย “มีอะไรหรือคะคุณราเมศ?” “เรื่องเมื่อวานนี้…” ราเมศเริ่ม “ผมอยากจะขอโทษคุณอีกครั้ง” “ไม่เป็นไรค่ะ” อนิสาตอบสั้นๆ “หนูเข้าใจค่ะ” “แต่ผม… ผมรู้สึกไม่ดีเลยครับ” ราเมศกล่าว “ผมกลัวว่าผมจะทำให้คุณต้องเจ็บปวด” “คุณไม่ได้ทำให้หนูเจ็บปวดค่ะ” อนิสาพูด “แค่… หนูต้องการเวลาทำความเข้าใจ” “ผมรู้ครับ” ราเมศถอนหายใจ “ผมรู้ว่ามันยากสำหรับคุณ” “แล้วคุณล่ะคะ?” อนิสาถามเสียงเบา “คุณเข้าใจความรู้สึกของตัวเองดีแล้วจริงๆ หรือคะ?” คำถามนั้นทำเอา ราเมศอึ้งไปชั่วขณะ เขาหลบสายตาของอนิสาไปมองที่อื่น “ผม… ผมไม่แน่ใจครับ” เขาตอบตามตรง “ผมสับสน” “ถ้าคุณยังสับสน… หนูว่าเราควรจะหยุดเรื่องของเราไว้ก่อนนะคะ” อนิสาพูด น้ำเสียงของเธอแผ่วลง ราวกับว่าเธอเองก็กำลังเจ็บปวดกับสิ่งที่ต้องพูด “หยุด… หมายความว่ายังไงครับ?” ราเมศถามด้วยความตกใจ “ก็… พักเรื่องของเราไว้ก่อนค่ะ” อนิสาตอบ “จนกว่าคุณจะแน่ใจในความรู้สึกของตัวเอง” “ไม่นะครับคุณหนูอนิสา!” ราเมศรีบจับแขนเธอไว้ “ผมไม่อยากให้เป็นแบบนั้น ผม… ผมไม่อยากเสียคุณไป” “แต่ถ้าคุณยังรักคุณลลิตาอยู่ล่ะคะ?” อนิสาถาม น้ำตาคลอเบ้า “หนูจะทำยังไง?” “ผมไม่ได้รักคุณลลิตาแล้วครับ” ราเมศพูดอย่างหนักแน่น “ผมรักคุณ… ผมแน่ใจ” “แน่ใจจริงๆ หรือคะ?” อนิสาถาม จ้องเข้าไปในดวงตาของเขา “บางที… คุณอาจจะแค่รู้สึกผิด เลยพูดแบบนี้” “ผมไม่ได้รู้สึกผิดครับ” ราเมศยืนยัน “ผมรู้สึกรัก… และผมก็รู้สึกขอบคุณคุณมาก” “ขอบคุณสำหรับอะไรคะ?” อนิสาถาม “ขอบคุณที่เข้ามาในชีวิตผม” ราเมศตอบ “ขอบคุณที่ทำให้ผมเห็นว่าชีวิตยังมีสิ่งสวยงามอยู่” “แล้ว… แล้วทำไมคุณถึงยังสับสนคะ?” อนิสาถาม “เพราะผมไม่เคยคิดเลยว่าผมจะสามารถรักใครได้อีก” ราเมศยอมรับ “มันเป็นความรู้สึกใหม่สำหรับผม… และมันก็ทำให้ผมกลัว” “กลัวอะไรคะ?” “กลัวว่าจะทำมันพัง… กลัวว่าจะทำให้คุณต้องเจ็บปวด” ราเมศกล่าว “ถ้าอย่างนั้น… คุณก็ต้องพิสูจน์ให้หนูเห็นสิคะ” อนิสาพูด “พิสูจน์ว่าคุณรักหนูจริง และคุณพร้อมที่จะเดินหน้าต่อไป” “ผมจะทำครับ” ราเมศกล่าว “ผมจะพิสูจน์ให้คุณเห็น” ในขณะที่อนิสาและราเมศกำลังพยายามทำความเข้าใจความรู้สึกของกันและกันนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือของราเมศก็ดังขึ้น เขามองที่หน้าจอด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “ใครคะ?” อนิสาถาม “คุณลลิตาครับ” ราเมศตอบ “เธอโทรมา” อนิสาถอนหายใจเบาๆ “รับสิคะ” เธอพูด “คุณต้องคุยกับเธอ” ราเมศลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกดรับสาย “ครับคุณลลิตา” “ราเมศ… ฉันขอโทษนะ” เสียงลลิตาดังออกมาจากปลายสาย น้ำเสียงของเธออ่อนลงกว่าเดิม “ฉันรู้ว่าฉันทำตัวไม่ดีเมื่อวานนี้ ฉันเสียใจจริงๆ” “ไม่เป็นไรครับ” ราเมศตอบ “ผมเข้าใจ” “ฉัน… ฉันแค่อยากจะบอกว่า… ฉันเข้าใจแล้ว” ลลิตากล่าว “ฉันรู้ว่าเธอไม่ได้ต้องการฉันอีกต่อไปแล้ว” “คุณลลิตา…” ราเมศพูด “ไม่เป็นไรนะราเมศ” ลลิตาขัดขึ้น “ฉันขอให้เธอมีความสุขกับ… คุณอนิสา” คำพูดของลลิตาทำให้อนิสายืนนิ่ง เธอไม่คิดว่าลลิตาจะยอมรับได้เร็วขนาดนี้ “ขอบคุณนะครับคุณลลิตา” ราเมศกล่าว “ผมขอให้คุณเจอคนที่ดีและมีความสุขในเร็ววัน” “ขอบคุณนะราเมศ” ลลิตาตอบ “แล้ว… ฉันขอวางสายนะ” “ครับ” ราเมศกดวางสาย เขาก้มลงมองอนิสาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย “เธอ… เธอเข้าใจแล้วจริงๆ เหรอคะ?” อนิสาถาม “ผมคิดว่าใช่ครับ” ราเมศตอบ “ผมรู้สึกได้ว่าเธอได้ยอมรับความจริงแล้ว” “หนูก็หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นค่ะ” อนิสาพึมพำ “คุณหนูอนิสาครับ” ราเมศเอื้อมมือไปจับมืออนิสาอีกครั้ง “ผมขอโทษที่ทำให้คุณต้องเจอเรื่องวุ่นวาย” “ไม่เป็นไรค่ะ” อนิสาจับมือเขากลับ “แต่… ถ้ามันมีอะไรเกิดขึ้นอีก คุณจะบอกหนูนะคะ” “แน่นอนครับ” ราเมศกล่าว “ผมจะไม่ปิดบังคุณอีกต่อไป” “หนูเชื่อใจคุณค่ะ” อนิสาเอ่ย “และผมก็จะพิสูจน์ให้คุณเห็นว่าความเชื่อใจของคุณนั้น ไม่ได้ผิดหวัง” ราเมศกล่าว “ผมรักคุณนะครับคุณหนูอนิสา” “หนูก็รักคุณค่ะ… คุณราเมศ” อนิสาตอบ ในที่สุด พายุอารมณ์ที่พัดกระหน่ำในเรือนเก่าก็เริ่มสงบลง อนิสาและราเมศได้เผชิญหน้ากับปัญหาที่เข้ามา และได้ยืนยันความรู้สึกของกันและกันอีกครั้ง ความเชื่อมั่นที่เคยสั่นคลอน ได้กลับมาแข็งแกร่งกว่าเดิม แต่ถึงอย่างนั้น อนิสาก็ยังคงมีความกังวลเล็กๆ น้อยๆ อยู่ในใจ เธอรู้ว่าเรื่องราวของราเมศและลลิตา อาจจะไม่ได้จบลงง่ายๆ เสมอไป และยังมีปมของอดีตอีกมากมายที่อาจจะคอยตามหลอกหลอนพวกเขาอยู่