“คุณหมายความว่ายังไงลลิตา?” ราเมศถามเสียงเครือ แววตาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อและสับสน ลลิตาเช็ดน้ำตาที่ยังคงไหลอยู่ แต่แววตาของเธอกลับแข็งกร้าวขึ้น “คุณพ่อของฉัน… ท่านเคยบอกฉัน… ว่าสัญญาฉบับนี้… มันมีช่องโหว่” “ช่องโหว่…?” อนิสาทวนคำอย่างสงสัย “ใช่ค่ะ” ลลิตาพยักหน้า “ท่านบอกว่า… ถึงแม้จะเป็นสัญญาเลือด… แต่ถ้าเงื่อนไขบางอย่างไม่สมบูรณ์… มันก็อาจจะไม่มีผลบังคับทางกฎหมาย… หรืออาจจะถูกยกเลิกได้” ราเมศกุมขมับ ความทรงจำในวัยเด็กที่เลือนรางเริ่มกลับมา เขาจำได้ว่าเคยแอบเห็นพ่อของลลิตากำลังเซ็นเอกสารบางอย่าง… เอกสารที่มีตราประทับโบราณ… ซึ่งดูไม่เหมือนเอกสารสัญญาแต่งงานทั่วไป “คุณพ่อของฉัน… ท่านพยายามจะหาทางแก้ไข… เพื่อให้สัญญาฉบับนี้สมบูรณ์ที่สุด” ลลิตาอธิบายต่อ “แต่… ท่านก็จากไปเสียก่อน… ท่านได้ทิ้งเอกสารบางอย่างไว้ให้ฉัน… เป็นเอกสารที่ท่านรวบรวมไว้… เพื่อยืนยันว่า… หากเงื่อนไขบางประการไม่ครบถ้วน… สัญญาฉบับนี้… จะเป็นโมฆะ” “เอกสาร…?” ราเมศทวนคำ “เอกสารอะไร?” “เอกสารเกี่ยวกับ… กฎหมายโบราณ… เกี่ยวกับพันธสัญญา… และข้อกำหนดต่างๆ” ลลิตากล่าว “ท่านบอกว่า… หากมีข้อพิพาท… เอกสารเหล่านี้… จะเป็นเครื่องพิสูจน์” วิรัชมองลลิตาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “ลลิตา… ลูกแน่ใจนะ… ว่าสิ่งที่ลูกพูดเป็นความจริง?” “หนูแน่ใจค่ะพ่อ” ลลิตาตอบ “หนูเก็บเอกสารพวกนั้นไว้… เป็นเหมือนสมบัติชิ้นสุดท้ายของคุณพ่อ… หนูไม่เคยคิดว่าจะต้องนำมันออกมาใช้… จนกระทั่ง… จนกระทั่งราเมศ… กำลังจะทิ้งหนูไป…” ราเมศเงยหน้าขึ้นมองลลิตา แววตาของเขาสะท้อนความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความหวัง… ความกลัว… และความสงสัย “ถ้า… ถ้าเป็นอย่างที่เธอว่าจริง… ลลิตา… เธอจะทำยังไง?” “ฉัน… ฉันจะใช้เอกสารพวกนั้น… เพื่อรั้งคุณไว้” ลลิตาตอบเสียงสั่น “ฉันจะพิสูจน์ให้ทุกคนเห็น… ว่าคุณ… ต้องอยู่เคียงข้างฉัน… ตามที่สัญญากันไว้” “แต่… ลลิตา…” ราเมศพยายามจะอธิบาย “ถ้าสัญญาฉบับนั้น… มันไม่มีผลบังคับ… แล้วเราจะ…?” “ฉันไม่สน!” ลลิตาตะคอก “ฉันสนเพียงแค่ว่า… คุณเคยสัญญา… และฉันต้องการให้คุณรักษาคำสัญญา… ไม่ว่าด้วยวิธีไหนก็ตาม!” อนิสาได้ยินดังนั้นก็รู้สึกใจคอไม่ดี เธอมองราเมศที่ยืนนิ่งราวกับถูกสาป คำพูดของลลิตาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง และความพยายามที่จะยึดเหนี่ยวสิ่งสุดท้ายที่เธอมี “คุณลลิตา… ดิฉันเข้าใจว่าคุณกำลังกลัว” อนิสาพูดอย่างนุ่มนวล “แต่การบังคับให้ใครสักคนอยู่กับเรา… โดยที่เขาไม่ได้รักเรา… มันจะทำให้ทุกคนไม่มีความสุข” “ความสุข…?” ลลิตาหัวเราะอย่างขมขื่น “คุณพูดเรื่องความสุข… ทั้งๆ ที่คุณกำลังจะพรากทุกอย่างไปจากฉัน! คุณไม่เคยรู้หรอก… ว่าความรู้สึกสูญเสีย… มันเป็นยังไง!” “ดิฉัน… ดิฉันเคยสูญเสีย… ในแบบของดิฉันค่ะ” อนิสาตอบ “และดิฉันก็เข้าใจ… ความเจ็บปวดนั้น” ราเมศถอนหายใจยาว “ลลิตา… ผมอยากจะขอร้องเธอ… ว่าอย่าทำแบบนี้เลย” “ทำไม…?” ลลิตาถาม “เพราะคุณรักเธอคนนั้นอย่างนั้นหรือ? เพราะคุณไม่ต้องการให้ฉันมีสิทธิ์อะไรในตัวคุณอีกต่อไป?” “ไม่ใช่แบบนั้น” ราเมศส่ายหน้า “ผมอยากให้เราทุกคน… ค้นหาทางออกที่ดีที่สุด… โดยที่ไม่ต้องทำร้ายใคร” “ทางออกที่ดีที่สุด… คือการที่คุณแต่งงานกับฉัน!” ลลิตาตะโกน “ลลิตา… ใจเย็นๆ ก่อนนะลูก” วิรัชพยายามเกลี้ยกล่อม “เรามาดูเอกสารพวกนั้นกันก่อน… บางที… มันอาจจะมีทางออกอื่นๆ ก็ได้” ลลิตาหันไปมองพ่อของเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวัง “พ่อ… พ่อจะช่วยหนูใช่ไหมคะ?” “พ่อจะช่วยลูก… พ่อจะช่วยเราทุกคน” วิรัชตอบอย่างหนักแน่น “ราเมศ… แกเองก็ต้องรับฟัง… และทำความเข้าใจ” ราเมศพยักหน้าอย่างจำยอม “ผมจะรับฟังครับคุณวิรัช” ลลิตากล่าว “เอกสารพวกนั้น… อยู่ในห้องทำงานของคุณพ่อค่ะ… หนูจะไปเอามา” ขณะที่ลลิตาเดินเข้าไปในคฤหาสน์เพื่อไปเอาเอกสาร อนิสาหันไปมองราเมศ “คุณ… คุณจะทำยังไงคะ?” ราเมศบีบมืออนิสาเบาๆ “ผมไม่รู้… แต่อย่าห่วงเลยนะ… ผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายคุณ” “ฉันก็เหมือนกันค่ะ” อนิสาตอบ “เราจะผ่านเรื่องนี้ไปด้วยกัน” ไม่นานนัก ลลิตาก็กลับออกมาพร้อมกับกล่องเอกสารเก่าแก่ใบหนึ่ง เธอวางมันลงบนโต๊ะกลางสวนดอกไม้ ด้วยท่าทางที่สั่นเทา “นี่คือทั้งหมด… ที่พ่อของฉันรวบรวมไว้” ลลิตากล่าว “มีทั้งตำราโบราณ… บันทึกของทนายความ… และข้อความต่างๆ ที่ท่านเขียนไว้” ราเมศและวิรัชช่วยกันเปิดกล่องออก ภายในเต็มไปด้วยเอกสารที่เก่าแก่จนเกือบจะเปื่อยยุ่ย บางส่วนเป็นภาษาที่พวกเขาไม่คุ้นเคย “นี่มัน… อะไรกัน?” ราเมศพึมพำ ขณะที่เขาหยิบเอกสารฉบับหนึ่งขึ้นมาดู “ตราประทับนี้… ผมเคยเห็นที่ไหนสักแห่ง…” “มันคือตราประทับของตระกูลโบราณ… ที่มีอำนาจในการตัดสินพันธสัญญาในอดีต” วิรัชอธิบาย “พ่อของลลิตา… เขาศึกษาเรื่องพวกนี้อย่างจริงจัง” ลลิตาหยิบเอกสารอีกฉบับหนึ่งขึ้นมา “อันนี้… พ่อของหนูเขียนไว้… ว่าหาก… หากเงื่อนไขการแต่งงาน… ไม่ได้เกิดขึ้นจากความยินยอม… หรือหากมีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง… ถูกบีบบังคับ… สัญญาฉบับนี้… จะถือเป็นโมฆะ” คำพูดนั้นเหมือนสายฟ้าฟาดลงมากลางใจของราเมศ เขามองอนิสาด้วยความรู้สึกผิดที่ถาโถมเข้ามา “ถูกบีบบังคับ…?” “ใช่ค่ะ” ลลิตาตอบ “พ่อของหนูรู้ดี… ว่าคุณ… ถูกกดดันอย่างหนัก… ในตอนนั้น…” “แต่มัน… มันไม่ใช่ความบีบบังคับโดยตรง… มันคือ… ความผูกพัน… และบุญคุณ…” ราเมศพยายามจะอธิบาย “แต่ในทางกฎหมาย… หรือตามหลักการโบราณ… มันอาจจะนับได้ว่าเป็นการถูกบีบบังคับ… โดยสถานการณ์” วิรัชกล่าว “ถ้าลลิตาจะใช้สิทธิ์ของเธอ… โดยอ้างอิงจากเอกสารพวกนี้… มันก็อาจจะเป็นไปได้” ลลิตาเงยหน้ามองราเมศ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความหวังและความเจ็บปวด “ราเมศ… ถ้าสัญญาฉบับนี้… มันเป็นโมฆะจริงๆ… คุณ… คุณก็จะเป็นอิสระ… จากข้อตกลงนี้… ใช่ไหม?” ราเมศนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าเรื่องราวจะพลิกผันไปได้ถึงขนาดนี้ สัญญาที่เขาคิดว่าผูกมัดชีวิตของเขาไว้ตลอดไป… อาจจะมีทางออก “ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง… ผม… ผมก็จะเป็นอิสระ” ราเมศตอบอย่างไม่มั่นใจ “อิสระ…?” ลลิตากล่าวซ้ำ “แล้ว… แล้วคุณจะทำยังไง… กับหนู?” “ผม… ผมจะหาทางออกที่ดีที่สุด… ให้กับเราทุกคน” ราเมศกล่าว “ผมจะไม่ทิ้งใคร” “คุณจะทิ้งหนู… ใช่ไหม?” ลลิตากระซิบถาม น้ำตาไหลอาบแก้มอีกครั้ง “ไม่… ผมไม่ได้จะทิ้งคุณ” ราเมศกล่าว “แต่ผม… ผมรักคุณหนูอนิสา… และผมจะอยู่กับเธอ” คำตอบนั้นทำให้ลลิตาแทบจะยืนไม่อยู่ เธอทรุดตัวลงอีกครั้ง พร้อมกับเสียงสะอื้นไห้ “อย่าร้องไห้เลยลลิตา” วิรัชปลอบ “เราจะหาทางออกที่ดีที่สุด” อนิสาเดินเข้าไปหาลลิตา เธอวางมือลงบนบ่าของลลิตาอย่างแผ่วเบา “คุณลลิตาคะ… บางที… นี่อาจจะเป็นโอกาส… ที่เราจะได้เริ่มต้นชีวิตใหม่… ทั้งคุณ… และคุณราเมศ… และดิฉัน… เราทุกคน” ลลิตาเงยหน้ามองอนิสา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความสับสนและเจ็บปวด “เริ่มต้นชีวิตใหม่…? มันเป็นไปได้จริงๆ หรือคะ?” “เป็นไปได้ค่ะ” อนิสาตอบ “ถ้าเราทุกคน… ยอมรับความจริง… และเดินหน้าต่อไป” ราเมศมองอนิสาด้วยความรู้สึกขอบคุณ ดวงตาของเขาสื่อถึงความรักและความมั่นคงที่เขามีให้กับเธอ