ลลิตามองอนิสาด้วยสายตาที่สั่นไหว น้ำตาที่เคยหลั่งรินอย่างไม่หยุดหย่อน บัดนี้เหือดแห้งไป เหลือเพียงความว่างเปล่าอันน่าสะพรึงกลัว คำพูดของอนิสาถึงแม้จะนุ่มนวล แต่ก็ตอกย้ำความจริงที่เธอพยายามปฏิเสธมาตลอด “เข้าใจ… คุณพูดง่ายจังนะคะ” ลลิตาพึมพำ น้ำเสียงแหบพร่า “คุณไม่เคยอยู่ในสถานการณ์แบบนี้… คุณไม่รู้หรอกว่าความรู้สึกถูกทรยศมันเป็นยังไง… ความรู้สึกที่ต้องมองคนที่คุณรัก… กำลังจะไปจากคุณ… เพราะคุณ… เพราะความผิดพลาดในอดีตของคุณ…” “ฉันเข้าใจค่ะ” อนิสาตอบเสียงเบา “ดิฉันเคยสูญเสีย… และเคยเสียใจ… ดิฉันรู้ว่ามันเจ็บปวดแค่ไหน… แต่… การจมอยู่กับความเจ็บปวด… มันไม่ได้ช่วยอะไรเลยค่ะ” “แล้วฉันควรจะทำยังไงคะ?” ลลิตาถาม ดวงตาแดงก่ำ “ควรจะยืนยิ้ม… แล้วบอกลา… กับทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันเคยต้องการ… อย่างนั้นหรือคะ? คุณราเมศ… คุณจะไปจริงๆ หรือคะ? แม้ว่าสัญญาจะไม่มีผล… คุณก็ไม่คิดจะ… แม้แต่จะลอง… มองฉัน… ในฐานะอื่นเลยหรือคะ?” ราเมศยืนนิ่ง รู้สึกราวกับหัวใจถูกบีบคั้นด้วยแรงมหาศาล เขาอยากจะคว้ามือของลลิตามาบีบเบาๆ อยากจะบอกว่าเขาเสียใจ แต่คำพูดก็ติดอยู่ในลำคอ ภาพของอนิสาที่ยืนอยู่ข้างๆ ทำให้เขาไม่สามารถเอ่ยคำใดๆ ที่จะทำให้เธอเสียใจได้ “ลลิตา… ผม… ผมขอโทษ” ราเมศกล่าวในที่สุด น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด “ผมรักอนิสา… และผมจะใช้ชีวิตอยู่กับเธอ” คำตอบนั้นชัดเจนราวกับสายฟ้าฟาด ลลิตากระตุกยิ้มอย่างขมขื่น เธอหันไปมองวิรัช พ่อของเธอที่กำลังมองมาด้วยแววตาเป็นห่วง “พ่อคะ…” ลลิตาเอ่ยเสียงสั่น “ถ้าหนู… ไม่มีอะไรอีกต่อไปแล้ว… หนูควรจะไปอยู่ที่ไหนคะ?” วิรัชรีบเดินเข้าไปกอดลูกสาว “ลูกจะอยู่ที่นี่… ที่บ้านของพ่อ… พ่อจะดูแลลูกเอง… ลูกไม่ต้องเป็นห่วงอะไรทั้งนั้น” “แต่… ถ้าหนูเป็นภาระ… ถ้าหนูเป็นต้นเหตุของปัญหา…” ลลิตาพูดต่อ “บางที… การหายไป… อาจจะเป็นทางออกที่ดีที่สุด…” “ไม่!” วิรัชพูดเสียงหนักแน่น “ลูกไม่ใช่ภาระ… ลูกคือแก้วตาดวงใจของพ่อ… พ่อจะไม่มีวันทอดทิ้งลูก” อนิสาเดินเข้าไปหาลลิตาอีกครั้ง “คุณลลิตาคะ” เธอกล่าว “ดิฉัน… ดิฉันจะช่วยคุณเองค่ะ” ลลิตาเงยหน้ามองอนิสาด้วยความประหลาดใจ “คุณ… คุณจะช่วยฉัน… อย่างไรคะ?” “ดิฉัน… ดิฉันจะช่วยคุณ… ตั้งหลักชีวิตใหม่” อนิสาพูด “เราจะหาทาง… เริ่มต้นใหม่ด้วยกัน… ทั้งคุณ… และดิฉัน… เราต่างก็เคยเจ็บปวด… เราจะเยียวยาซึ่งกันและกัน” “แต่… คุณราเมศ… เขา…” ลลิตาอึกอัก “คุณราเมศ… จะอยู่กับดิฉัน” อนิสาตอบ “ส่วนคุณ… คุณจะได้เริ่มต้นชีวิตใหม่… โดยไม่ต้องผูกมัดกับอดีตอีกต่อไป” ลลิตานิ่งเงียบไป เธอเพ่งมองใบหน้าของอนิสา พยายามอ่านความจริงใจจากดวงตาคู่นั้น ก่อนหน้านี้เธอเกลียดอนิสา… อิจฉาอนิสา… แต่บัดนี้… เธอกลับเห็นความเมตตา… ความเข้าใจ… ที่แผ่ซ่านออกมาจากหญิงสาวตรงหน้า “ฉัน… ฉันไม่รู้ว่า… ฉันจะสามารถ… เริ่มต้นใหม่ได้จริงๆ หรือเปล่า” ลลิตาเอ่ยเสียงแผ่ว “ความทรงจำ… มันยังคงตามหลอกหลอน… ความเจ็บปวด… มันยังคงฝังลึก…” “ดิฉันรู้ค่ะ” อนิสาพยักหน้า “แต่มันไม่ใช่สิ่งที่เป็นไปไม่ได้… เราจะค่อยๆ ก้าวผ่านมันไป… ทีละก้าว… ทีละก้าว…” ราเมศมองภาพที่อยู่ตรงหน้า เขารู้สึกโล่งใจที่อนิสาไม่โกรธ ไม่แสดงความไม่พอใจใดๆ ต่อลลิตาเลย เขายังคงรู้สึกผิดต่อลลิตา แต่ก็ไม่สามารถปฏิเสธความรู้สึกที่มีต่ออนิสาได้ “ลลิตา… ถ้าเธอต้องการอะไร… บอกผมได้นะ” ราเมศกล่าว “ผมในฐานะเพื่อน… ผมยินดีช่วยเหลือเสมอ” ลลิตาพยักหน้าเบาๆ เธอไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร… เธอรู้เพียงว่า… ทางเดินข้างหน้า… จะไม่ง่ายเลย… สัญญาเลือดที่เคยคิดว่าจะผูกมัดทุกสิ่งไว้… บัดนี้… ได้กลายเป็นเพียงสายลม… ที่พัดพาสิ่งที่เคยยึดมั่น… ให้ล่องลอยหายไป… เหลือเพียงความว่างเปล่า… และทางแยกที่ต้องตัดสินใจ… ด้วยตัวเธอเอง…