เวลาผ่านไปหลายสัปดาห์ นับตั้งแต่เหตุการณ์ในสวนดอกไม้ ลลิตาตัดสินใจที่จะยอมรับความเป็นจริง แม้ว่ามันจะเจ็บปวดเพียงใด เธอยังคงอยู่ที่บ้านของวิรัช ในตอนแรก เธอใช้ชีวิตอย่างซึมเศร้า เก็บตัวอยู่แต่ในห้อง ไม่ยอมพูดคุยกับใคร แต่ด้วยความอดทนของวิรัช และคำปลอบโยนอย่างสม่ำเสมอจากอนิสา ลลิตาค่อยๆ เริ่มกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง “อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณลลิตา” เสียงสดใสของอนิสาดังขึ้นเมื่อเธอเปิดประตูห้องของลลิตาเข้ามา พร้อมกับถาดที่เต็มไปด้วยอาหารเช้า “วันนี้อากาศดีนะคะ” ลลิตาค่อยๆ ลืมตาขึ้น มองอนิสาด้วยแววตาที่อ่อนลงกว่าเดิม “อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณอนิสา” เธอตอบรับ เสียงยังคงแหบพร่าเล็กน้อย แต่ก็มีรอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปาก “วันนี้คุณลลิตาจะลงไปทานข้าวข้างล่างไหมคะ?” อนิสาถามพลางจัดวางอาหารลงบนโต๊ะข้างเตียง “คุณวิรัชทำข้าวต้มเครื่องที่คุณชอบค่ะ” “ค่ะ” ลลิตาพยักหน้า “หนูจะลงไปค่ะ” การเปลี่ยนแปลงของลลิตาเป็นสิ่งที่น่าสังเกต เธอเริ่มยอมทานอาหารมากขึ้น เริ่มลุกขึ้นมาเดินเล่นในสวน และเริ่มพูดคุยกับอนิสามากขึ้น แม้ว่าหัวข้อสนทนาจะยังคงเป็นเรื่องทั่วๆ ไป แต่ก็ถือเป็นสัญญาณที่ดี “คุณราเมศ… เป็นยังไงบ้างคะ?” ลลิตาถามขึ้นอย่างกะทันหัน ขณะที่พวกเธอกำลังนั่งจิบชาในสวน อนิสาเงยหน้าขึ้นมองลลิตาอย่างแปลกใจ “คุณราเมศ… เขาก็สบายดีค่ะ… งานยุ่งเหมือนเคย… แต่เขาก็ยังแวะมาเยี่ยมคุณวิรัชกับดิฉันอยู่เรื่อยๆ” “อ้อ…” ลลิตาพึมพำ เธอรู้สึกเจ็บแปลบในหัวใจ แต่ก็พยายามเก็บอาการ “คุณราเมศ… เขาเป็นห่วงคุณลลิตามากนะคะ” อนิสาพูดต่อ “เขาก็เสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น… และอยากให้คุณลลิตา… เข้มแข็ง” “ฉันรู้ค่ะ” ลลิตาตอบ “เขาเป็นคนดี… ฉันเอง… ที่เป็นฝ่ายผิด… ฉันได้ทำหลายสิ่งหลายอย่าง… ที่ไม่ควรทำ… ทั้งกับคุณ… และกับเขา” “ไม่เป็นไรค่ะ” อนิสาจับมือของลลิตา “เราต่างก็เคยทำผิดพลาดกันทั้งนั้น… สิ่งสำคัญคือ… เราเรียนรู้จากมัน… และก้าวต่อไป” “คุณอนิสา… คุณใจดีกับฉันเหลือเกิน” ลลิตากล่าว น้ำตาเริ่มคลอ “ฉันไม่รู้ว่า… ฉันจะตอบแทนความดีของคุณได้อย่างไร…” “คุณไม่ต้องตอบแทนอะไรดิฉันหรอกค่ะ” อนิสาตอบ “แค่คุณกลับมายิ้มได้อีกครั้ง… นั่นก็เพียงพอแล้วสำหรับดิฉัน” ในวันรุ่งขึ้น ราเมศแวะมาเยี่ยมตามปกติ เขานำดอกไม้มาฝากวิรัช และชวนอนิสาคุยเรื่องงาน ขณะที่ลลิตากำลังจะเดินเลี่ยงไปเงียบๆ ราเมศก็เอ่ยเรียกเธอ “ลลิตา” ราเมศเรียก “เธอ… สบายดีนะ?” ลลิตาหยุดชะงัก หันกลับไปมองราเมศ “สบายดีค่ะ… คุณราเมศ” “ผม… ผมได้ข่าวว่าเธอเริ่มกลับมาทานอาหารได้แล้ว… ผมดีใจด้วยนะ” ราเมศกล่าว “ขอบคุณค่ะ” ลลิตาตอบ “ถ้าไม่มีคุณอนิสา… และคุณพ่อ… หนูคงไม่สามารถ… ผ่านช่วงเวลานี้ไปได้” “เธอเข้มแข็งกว่าที่คิดนะลลิตา” ราเมศชม “ผมเชื่อว่าเธอจะผ่านทุกอย่างไปได้” บทสนทนาสั้นๆ นั้น ทำให้ลลิตารู้สึกดีขึ้นอย่างประหลาด ความสัมพันธ์ของเธอกับราเมศอาจจะไม่ได้เป็นอย่างที่เธอเคยฝันไว้ แต่มิตรภาพและความหวังดีที่เขามีให้ ยังคงเป็นสิ่งที่มีค่าสำหรับเธอ “คุณราเมศคะ” ลลิตาตัดสินใจพูด “ฉัน… ฉันอยากจะขอโทษคุณ… สำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันเคยทำ” ราเมศมองลลิตาด้วยแววตาที่อ่อนลง “ผมรู้ว่าเธอเสียใจ… ผมก็เสียใจเช่นกัน… ที่ทำให้เธอต้องเจ็บปวด” “บางที… ความรัก… มันก็ไม่ได้เป็นไปตามที่เราคาดหวังเสมอไป” ลลิตากล่าว “บางครั้ง… สิ่งที่สำคัญที่สุด… คือการยอมรับ… และปล่อยวาง…” “ถูกต้องเลยค่ะ” อนิสาเสริมขึ้น “การจมอยู่กับอดีต… มีแต่จะทำให้เราจมดิ่งลงไป” “คุณอนิสา… คุณจะ… ให้อภัยฉันจริงๆ หรือคะ?” ลลิตาถาม อนิสาพยักหน้า “ดิฉัน… จะพยายามค่ะ… เราต่างก็เป็นผู้หญิง… ที่ต่างก็เคยผ่านความเจ็บปวดมาเหมือนกัน” “ขอบคุณค่ะ” ลลิตาเอ่ยเสียงสั่น “ขอบคุณจริงๆ” ในวันนั้นเอง ลลิตาได้ตัดสินใจครั้งสำคัญ เธอตัดสินใจที่จะใช้ชีวิตต่อไปอย่างเข้มแข็ง เธอจะไม่ยอมให้ความผิดพลาดในอดีตมาทำลายอนาคตของเธออีกต่อไป เธอจะสร้างชีวิตใหม่… ด้วยตัวของเธอเอง… และเธอเชื่อว่า… การให้อภัย… คือก้าวแรก… ที่จะนำพาเธอไปสู่แสงสว่าง…