คุณหญิงอรทัยนั่งฟังเรื่องราวของลูกชายด้วยสีหน้าเรียบเฉย แววตาของเธอฉายแววครุ่นคิด พัฒน์เองก็ใจเต้นระรัว เขาไม่แน่ใจว่าคุณแม่จะยอมรับในสิ่งที่เขาบอกได้หรือไม่ “แม่…แม่เข้าใจนะว่าลูกกำลังเผชิญกับความรู้สึกที่ซับซ้อน” คุณหญิงอรทัยเอ่ยขึ้นหลังจากที่พัฒน์พูดจบ “แต่การที่ทุกอย่างเริ่มต้นจากการหลอกลวง มันเป็นเรื่องใหญ่มากนะพัฒน์” “ลูกทราบครับคุณแม่” พัฒน์ตอบ “แต่ลูกเชื่อว่าความรักที่แท้จริงสามารถเอาชนะอุปสรรคทุกอย่างได้ ลูกอยากจะขอโอกาสให้เราได้พิสูจน์ตัวเอง” “แล้วเรื่องธุรกิจที่เซี่ยงไฮ้ล่ะ” คุณหญิงอรทัยถาม “มันเกี่ยวอะไรกับการแสดงของคุณพิมพ์ดาวด้วย” พัฒน์ชะงักไปเล็กน้อย เขาลังเลว่าจะบอกคุณแม่เกี่ยวกับแผนการเดิมของเขาหรือไม่ แต่เมื่อนึกถึงความสัมพันธ์ที่เขาอยากจะสร้างกับพิมพ์ดาว เขาตัดสินใจว่าจะต้องพูดความจริงให้หมด “จริงๆ แล้ว…ตอนแรก ลูกมีแผนบางอย่างที่ต้องใช้พิมพ์ดาวเข้ามาเกี่ยวข้องครับคุณแม่” พัฒน์เอ่ยอย่างอึกอัก “แต่แผนนั้น…มันไม่เคยได้ถูกนำมาใช้จริงเลยครับคุณแม่ เพราะลูกได้รู้จักพิมพ์ดาวมากกว่านั้น ลูกได้เห็นคุณค่าของเธอจริงๆ” “แผนอะไรที่ต้องใช้ผู้หญิงเข้ามาเกี่ยวข้อง” คุณหญิงอรทัยถามด้วยน้ำเสียงที่เริ่มมีความไม่พอใจแฝงเข้ามา “ลูกกำลังจะทำให้แม่คิดว่าลูกเป็นคนยังไงกันแน่” “ขอโทษครับคุณแม่” พัฒน์ก้มหน้าลง “มันเป็นแผนที่เกิดขึ้นจากความไม่รอบคอบของลูกในตอนนั้น ลูกคิดว่าจะต้องทำอะไรบางอย่างเพื่อปกป้องผลประโยชน์ของครอบครัว แต่ลูกได้เรียนรู้แล้วว่า ความสุขและความจริงใจมันสำคัญกว่าสิ่งอื่นใด” “แล้วพิมพ์ดาวรู้เรื่องแผนของลูกไหม” “ไม่ครับคุณแม่” พัฒน์ตอบ “พิมพ์ดาวไม่เคยรู้เรื่องแผนการอะไรของลูกเลย” “ดี” คุณหญิงอรทัยพยักหน้า “ถ้าเธอไม่รู้เรื่อง แล้วลูกจะแน่ใจได้อย่างไรว่าเธอไม่ได้มีส่วนรู้เห็น หรือเข้ามามีส่วนเกี่ยวข้องกับแผนการอะไรของลูก” “พิมพ์ดาวเป็นคนดีครับคุณแม่” พัฒน์ยืนยัน “ลูกรู้จักเธอดีพอที่จะรู้ว่าเธอไม่เคยคิดร้ายกับใคร” “แม่หวังว่าจะเป็นอย่างที่ลูกพูดนะพัฒน์” คุณหญิงอรทัยถอนหายใจอีกครั้ง “แต่แม่ก็ยังเป็นห่วงนะ แม่ไม่อยากให้ลูกต้องเสียใจในภายหลัง” “ลูกจะระมัดระวังครับคุณแม่” พัฒน์กล่าว “แต่ขอให้คุณแม่เชื่อใจลูกสักครั้งนะครับ” คุณหญิงอรทัยมองลูกชายด้วยสายตาที่อ่อนลง “แม่จะให้โอกาสลูกนะพัฒน์ แม่จะลองทำความรู้จักกับพิมพ์ดาวให้มากขึ้น แม่จะพิจารณาดูว่าเธอเหมาะสมกับลูกจริงหรือเปล่า” “ขอบคุณครับคุณแม่” พัฒน์รู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก “ลูกจะพาพิมพ์ดาวมาทานข้าวกับคุณแม่เร็วๆ นี้ครับ” “ก็ดี” คุณหญิงอรทัยตอบ “แต่แม่ก็ยังอยากรู้เรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นนะพัฒน์ ไม่ใช่แค่สิ่งที่ลูกเล่า แต่รวมถึงแผนการที่ลูกเคยคิดไว้ด้วย แม่ต้องการความจริงทั้งหมด” “ลูกจะเล่าให้คุณแม่ฟังทั้งหมดครับ” พัฒน์ตอบรับ หลังจากที่คุยกับคุณแม่เสร็จ พัฒน์ก็รีบโทรหาพิมพ์ดาวทันที “พิมพ์ดาวครับ” เขาเอ่ยเสียงตื่นเต้น “ผมเพิ่งคุยกับคุณแม่เสร็จ คุณแม่ยอมรับที่จะให้โอกาสเราแล้วครับ” “จริงเหรอคะคุณพัฒน์” เสียงของพิมพ์ดาวเต็มไปด้วยความดีใจ “พิมพ์ดาวดีใจจังเลยค่ะ” “แต่…คุณแม่ก็อยากจะรู้จักคุณให้มากขึ้นนะครับ” พัฒน์กล่าว “แล้วคุณแม่ก็อยากจะรู้เรื่องราวทั้งหมดด้วย” “พิมพ์ดาวเข้าใจค่ะ” พิมพ์ดาวตอบ “พิมพ์ดาวพร้อมจะเล่าทุกอย่างให้คุณแม่ฟังค่ะ” “แล้ว…คุณแม่ก็ยังอยากรู้เรื่องแผนการของผมด้วย” พัฒน์พูดต่อ “ผมก็เลยต้องเล่าให้คุณแม่ฟัง” พิมพ์ดาวเงียบไปครู่หนึ่ง “พิมพ์ดาว…พิมพ์ดาวไม่เคยรู้เรื่องแผนของคุณพัฒน์เลยนะคะ” “ผมรู้ครับ” พัฒน์ตอบ “และผมก็ได้อธิบายให้คุณแม่ฟังแล้วว่า ผมไม่ได้ใช้แผนนั้นจริงๆ และคุณก็ไม่เคยรู้เรื่องนั้นเลย” “ค่ะ” พิมพ์ดาวตอบรับ “แต่พิมพ์ดาวก็รู้สึกไม่สบายใจนิดหน่อย” “ผมขอโทษนะครับ” พัฒน์กล่าว “แต่ผมคิดว่า การที่เราจะก้าวต่อไปข้างหน้าได้ เราต้องมีความจริงใจต่อกัน และต่อครอบครัวของเราด้วย” “พิมพ์ดาวเข้าใจค่ะ” พิมพ์ดาวตอบ “ขอบคุณคุณพัฒน์ที่เลือกที่จะบอกความจริง” “เราจะไปทานข้าวกับคุณแม่ด้วยกันนะครับ” พัฒน์เสนอ “จะได้เป็นการพบปะทำความรู้จักกันอย่างเป็นทางการ” “ดีเลยค่ะ” พิมพ์ดาวตอบรับ “พิมพ์ดาวจะเตรียมตัวให้ดีที่สุดค่ะ” การตัดสินใจของพัฒน์ที่จะบอกความจริงกับคุณแม่ ถือเป็นก้าวสำคัญที่ทำให้ความสัมพันธ์ของเขากับพิมพ์ดาวดูมีความหวังมากขึ้น แต่เขาก็รู้ดีว่าเส้นทางข้างหน้ายังคงเต็มไปด้วยอุปสรรค โดยเฉพาะอย่างยิ่ง การที่ต้องเผชิญหน้ากับความจริงเบื้องหลังที่อาจจะส่งผลกระทบต่อความรู้สึกของพิมพ์ดาวได้ พิมพ์ดาวรู้สึกกังวลเล็กน้อยที่พัฒน์เลือกที่จะบอกความจริงทั้งหมดเกี่ยวกับแผนการของเขาให้คุณหญิงอรทัยฟัง แม้ว่าเธอจะไม่ได้รู้เรื่องอะไรเลยก็ตาม เธอไม่แน่ใจว่าคุณหญิงอรทัยจะคิดอย่างไรกับเธอ แต่เธอก็เชื่อใจพัฒน์ว่าเขาจะสามารถอธิบายทุกอย่างได้ “คุณพัฒน์คะ” พิมพ์ดาวเอ่ยถามในวันรุ่งขึ้น “พิมพ์ดาวอยากจะขอให้คุณพัฒน์ช่วยบอกคุณแม่ด้วยนะคะว่า พิมพ์ดาวรู้สึกขอบคุณคุณแม่มากจริงๆ ที่ท่านยอมให้โอกาส” “แน่นอนครับ” พัฒน์ตอบ “ผมจะบอกคุณแม่ให้” “แล้ว…คุณแม่เคยพูดอะไรเกี่ยวกับพิมพ์ดาวบ้างไหมคะ” พิมพ์ดาวถามด้วยความอยากรู้ “คุณแม่ก็…เป็นห่วงอยู่บ้างครับ” พัฒน์ตอบอย่างอ้อมๆ “ท่านอยากให้ผมแน่ใจว่าคุณเป็นคนดีจริงๆ” “พิมพ์ดาวเข้าใจค่ะ” พิมพ์ดาวพยักหน้า “พิมพ์ดาวจะพยายามทำตัวให้ดีที่สุดค่ะ” “ไม่ต้องพยายามหรอกครับ” พัฒน์กล่าว “คุณเป็นตัวของตัวเองในแบบที่ดีที่สุดแล้ว” คำพูดนั้นทำให้พิมพ์ดาวยิ้มได้ เธอรู้สึกอบอุ่นใจที่พัฒน์คอยให้กำลังใจเธอเสมอ