วันนัดทานข้าวกับคุณหญิงอรทัยมาถึง พิมพ์ดาวเตรียมตัวอย่างพิถีพิถัน เธอเลือกชุดเดรสสีฟ้าอ่อนที่ดูสุภาพและสง่างาม เธอรู้สึกตื่นเต้นระคนประหม่าเล็กน้อย พัฒน์มารับเธอที่คอนโดมิเนียมของเธอ เขามองพิมพ์ดาวด้วยรอยยิ้ม “สวยมากเลยครับ” เขาชม “ขอบคุณค่ะ” พิมพ์ดาวตอบ “แล้วคุณแม่ของคุณพัฒน์ล่ะคะ ท่านดูเป็นยังไงบ้าง” “คุณแม่…ท่านก็ปกติครับ” พัฒน์ตอบ “แต่ผมคิดว่าท่านก็คงจะแอบสังเกตคุณอยู่เหมือนกัน” “พิมพ์ดาวจะพยายามทำให้เต็มที่ค่ะ” พิมพ์ดาวกล่าว เมื่อไปถึงบ้านของคุณหญิงอรทัย บรรยากาศดูอบอุ่นและเป็นกันเอง คุณหญิงอรทัยต้อนรับพิมพ์ดาวด้วยรอยยิ้มที่จริงใจ “สวัสดีจ้ะน้องพิมพ์ดาว ยินดีที่ได้รู้จักนะจ๊ะ” “สวัสดีค่ะคุณแม่” พิมพ์ดาวยกมือไหว้ “พิมพ์ดาวก็ดีใจที่ได้เจอคุณแม่เหมือนกันค่ะ” ตลอดมื้ออาหาร บทสนทนาเป็นไปอย่างราบรื่น คุณหญิงอรทัยสอบถามเกี่ยวกับชีวิตของพิมพ์ดาว การทำงานในวงการบันเทิง และความฝันของเธอ พิมพ์ดาวตอบคำถามทุกอย่างอย่างตรงไปตรงมาและสุภาพ เธอเล่าถึงความรักในงานแสดงของเธอ และความมุ่งมั่นที่จะพัฒนาตนเองให้ดียิ่งขึ้น “แม่ได้ยินว่าน้องพิมพ์ดาวเป็นคนตั้งใจทำงานมากนะ” คุณหญิงอรทัยกล่าว “พัฒน์เขาเล่าให้แม่ฟังหลายเรื่องเลย” “ขอบคุณค่ะคุณแม่” พิมพ์ดาวยิ้ม “พิมพ์ดาวก็แค่ทำในสิ่งที่ตัวเองรักค่ะ” “แล้วครอบครัวของน้องพิมพ์ดาวล่ะจ๊ะ” คุณหญิงอรทัยถามต่อ พิมพ์ดาวเล่าเรื่องราวของครอบครัวเธอให้ฟังอย่างเปิดเผย เธอพูดถึงความผูกพันในครอบครัว และความเสียสละของพ่อแม่ที่มีต่อเธอ คุณหญิงอรทัยรับฟังด้วยความสนใจ และมองเห็นถึงความเข้มแข็งและอบอุ่นในตัวพิมพ์ดาว “แม่ชื่นชมครอบครัวน้องพิมพ์ดาวมากเลยนะ” คุณหญิงอรทัยกล่าว “แล้วก็ชื่นชมในตัวน้องพิมพ์ดาวด้วย” คำพูดนั้นทำให้พิมพ์ดาวยิ้มกว้าง เธอรู้สึกดีใจและผ่อนคลายมากขึ้น “ขอบคุณค่ะคุณแม่” พัฒน์มองดูทั้งสองคนคุยกันอย่างออกรส เขารู้สึกดีใจที่เห็นแม่และพิมพ์ดาวเข้ากันได้ดี “คุณแม่ครับ” พัฒน์กล่าวขึ้น “ผมมีเรื่องอยากจะขอโทษคุณพิมพ์ดาวด้วยครับ” คุณหญิงอรทัยหันมามองพัฒน์ “เรื่องอะไรหรือจ๊ะ” “คือ…ตอนแรกที่ผมคบกับพิมพ์ดาว ผมมีแผนการบางอย่างที่ไม่ได้บอกเธอครับ” พัฒน์อธิบาย “แต่ผมยืนยันว่าผมไม่ได้ใช้แผนนั้นเลย และพิมพ์ดาวก็ไม่เคยรู้เรื่องนั้นมาก่อนเลยครับ” พิมพ์ดาวมองพัฒน์ด้วยความเข้าใจ และเมื่อคุณหญิงอรทัยหันมามองเธอ เธอก็พยักหน้าเบาๆ “จริงค่ะคุณแม่ พิมพ์ดาวไม่เคยรู้เรื่องแผนของคุณพัฒน์เลยค่ะ” คุณหญิงอรทัยพยักหน้า “แม่ได้ฟังเรื่องราวจากพัฒน์แล้วจ้ะ แม่เข้าใจนะว่ามันอาจจะดูซับซ้อนไปหน่อย แต่แม่ก็ดีใจที่พัฒน์เลือกที่จะบอกความจริง และดีใจที่น้องพิมพ์ดาวไม่ได้รู้เรื่องราวเหล่านั้น” “พิมพ์ดาวขอโทษคุณแม่ด้วยนะคะ ที่ทำให้เรื่องราวทั้งหมดมันดูยุ่งยาก” พิมพ์ดาวกล่าว “ไม่เป็นไรจ้ะ” คุณหญิงอรทัยยิ้ม “ถือว่าเป็นบทเรียนให้พวกเธอทั้งคู่ได้เรียนรู้ และเติบโตไปด้วยกันนะจ๊ะ” บทสนทนาของทั้งสามคนดำเนินต่อไปอีกพักใหญ่ จนกระทั่งถึงเวลาที่ต้องแยกย้าย พิมพ์ดาวรู้สึกประทับใจในความใจดีและเปิดกว้างของคุณหญิงอรทัย “ขอบคุณมากนะคะคุณแม่” พิมพ์ดาวกล่าวลา “วันนี้พิมพ์ดาวมีความสุขมากเลยค่ะ” “แม่ก็เหมือนกันจ้ะ” คุณหญิงอรทัยตอบ “หวังว่าเราจะได้เจอกันอีกบ่อยๆ นะ” เมื่อกลับถึงรถ พัฒน์หันมายิ้มให้พิมพ์ดาว “เป็นไงบ้างครับ” “ดีมากเลยค่ะ” พิมพ์ดาวตอบ “พิมพ์ดาวรู้สึกดีกับคุณแม่ของคุณพัฒน์มากเลยค่ะ ท่านใจดีมากๆ” “คุณแม่ก็ชอบคุณเหมือนกันครับ” พัฒน์กล่าว “ผมดีใจที่เราผ่านบททดสอบแรกไปได้ด้วยดี” “ต่อไปนี้ เราก็จะมีความสุขกันแล้วใช่ไหมคะ” พิมพ์ดาวถามด้วยรอยยิ้ม “เราจะทำให้มันเป็นอย่างนั้นนะครับ” พัฒน์จับมือพิมพ์ดาวไว้ “เราจะเริ่มต้นความสัมพันธ์ของเราใหม่ ด้วยความจริงใจทั้งหมดที่มี” พัฒน์ขับรถพาพิมพ์ดาวกลับคอนโดมิเนียมของเธอ ระหว่างทาง พวกเขาก็พูดคุยถึงแผนการในอนาคต การสานต่อความสัมพันธ์ที่เพิ่งเริ่มต้นขึ้นใหม่นี้อย่างจริงจัง ความรู้สึกรัก ความเข้าใจ และความมุ่งมั่นที่จะประคับประคองความสัมพันธ์นี้ให้มั่นคง ได้ถูกจุดประกายขึ้นในหัวใจของทั้งสองคนแล้ว แม้ว่าอุปสรรคต่างๆ ที่ผ่านมาจะหนักหนาเพียงใด แต่การที่ได้เริ่มต้นใหม่ด้วยหัวใจที่เต็มไปด้วยความรักและความจริงใจ ก็เป็นสิ่งที่ทำให้พวกเขามั่นใจว่า ความสัมพันธ์นี้จะสามารถเติบโตต่อไปได้อย่างแน่นอน