พิมพ์ดาวยิ้มบางๆ ให้คุณหญิงอรทัย “จริงค่ะคุณแม่ พิมพ์ดาวไม่ทราบเรื่องแผนของคุณพัฒน์เลยค่ะ” เธอเลือกที่จะไม่ลงรายละเอียดเกี่ยวกับความรู้สึกของตัวเองในตอนนั้น เพราะอยากให้บรรยากาศบนโต๊ะอาหารยังคงดีอยู่ “แต่ที่พิมพ์ดาวคบกับคุณพัฒน์ เพราะพิมพ์ดาวรู้สึกดีกับเขาจริงๆ ค่ะ” คุณหญิงอรทัยพยักหน้าช้าๆ พลางจิบชา “แม่ดีใจที่ลูกบอกอย่างนั้นนะจ๊ะ” เธอหันไปมองพัฒน์ “แม่เห็นว่าลูกสองคนเข้ากันได้ดีทีเดียว” “ครับคุณแม่” พัฒน์ตอบ พลางยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม “ผมเองก็ดีใจที่คุณแม่ชอบพิมพ์ดาวครับ” “เอาล่ะ” คุณหญิงอรทัยวางถ้วยชาลง “เรื่องอาหารเย็นวันนี้ แม่ว่าพอแล้วนะจ๊ะ เราไปนั่งเล่นที่สวนกันดีกว่า อากาศข้างนอกกำลังสบาย” ทั้งสามคนลุกขึ้นเดินออกจากห้องอาหารไปยังสวนหลังบ้านที่ตกแต่งอย่างสวยงาม มีน้ำตกจำลองขนาดเล็ก และไม้ดอกนานาชนิดส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ ชวนให้รู้สึกผ่อนคลาย พัฒน์เดินเคียงข้างพิมพ์ดาว คุณหญิงอรทัยเดินนำไปก่อนเล็กน้อย “คุณแม่ของคุณพัฒน์ใจดีมากเลยนะคะ” พิมพ์ดาวกระซิบกับพัฒน์ “ตอนแรกพิมพ์ดาวแอบกังวลว่าจะเข้ากับท่านยาก” “คุณแม่ก็เพิ่งเคยเจอลูกสาวคนสนิทของคุณแม่ของพัฒน์เป็นครั้งแรกเหมือนกันค่ะ” พัฒน์ตอบ “แล้วคุณแม่ก็ชอบคุณพิมพ์ดาวมากๆ ด้วย” “จริงๆ ค่ะ” พิมพ์ดาวหัวเราะเบาๆ “คุณแม่ของคุณพัฒน์ถามเรื่องครอบครัวพิมพ์ดาวเยอะมากเลยค่ะ ดีใจที่ท่านเปิดใจรับฟัง” “คุณแม่ผมเป็นคนช่างสังเกตนะครับ” พัฒน์พูด “ท่านอยากรู้จักคนที่ลูกชายของท่านรักให้ดีที่สุด” “พิมพ์ดาวก็หวังว่าคุณแม่จะมองเห็นความจริงใจของพิมพ์ดาวนะคะ” พิมพ์ดาวตอบ “แล้วก็…เรื่องที่คุณพัฒน์กำลังจะบอกคุณแม่…พิมพ์ดาวก็เข้าใจค่ะ” พัฒน์หันมามองพิมพ์ดาว ดวงตาของเขาสื่อถึงความรู้สึกขอบคุณ “ขอบคุณนะพิมพ์ดาว” บทสนทนาของทั้งคู่หยุดลงเมื่อคุณหญิงอรทัยเรียก “พัฒน์ พิมพ์ดาว มานี่สิจ๊ะ มานั่งเล่นตรงนี้กัน” พวกเขาทั้งสองคนเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้หวายตัวยาวข้างคุณหญิงอรทัย สายลมเย็นๆ พัดโชยมาเป็นระยะ “คุณแม่คะ” พัฒน์เอ่ยขึ้น “เมื่อกี้ที่ลูกบอกว่ามีแผนบางอย่าง…ลูกอยากจะขอโทษพิมพ์ดาวอีกครั้งนะครับ” พิมพ์ดาวมองไปที่คุณหญิงอรทัย “คุณแม่คะ ตอนที่พัฒน์เข้ามาในชีวิตพิมพ์ดาวใหม่ๆ พิมพ์ดาวเองก็มีเรื่องบางอย่างที่ไม่ได้บอกคุณพัฒน์เหมือนกันค่ะ” คุณหญิงอรทัยมองพิมพ์ดาวด้วยความประหลาดใจ “เรื่องอะไรจ๊ะ” พิมพ์ดาวสูดลมหายใจเข้าลึกๆ “ตอนนั้น…พิมพ์ดาวคิดว่าพัฒน์เป็นคนเดียวที่จะช่วยเรื่องธุรกิจของครอบครัวได้ค่ะ” เธอพูดช้าๆ “ครอบครัวของพิมพ์ดาวกำลังมีปัญหาเรื่องการเงินอย่างหนัก และพิมพ์ดาวได้ยินมาว่าพัฒน์มีเครือข่ายธุรกิจที่แข็งแกร่งมาก โดยเฉพาะที่เซี่ยงไฮ้” พัฒน์มองพิมพ์ดาวด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวังระคนไม่เข้าใจ “พิมพ์ดาว…นี่มันหมายความว่ายังไง” “พิมพ์ดาวเข้าใจค่ะว่ามันอาจจะฟังดูเหมือนเราสองคนต่างก็มีแผนการซ่อนอยู่” พิมพ์ดาวมองพัฒน์ “แต่พิมพ์ดาวอยากจะบอกว่า…ตอนที่พิมพ์ดาวติดต่อไปหาพัฒน์ครั้งแรก…มันเป็นเพราะเรื่องธุรกิจจริงๆ ค่ะ” คุณหญิงอรทัยนั่งนิ่ง ฟังลูกชายและหญิงสาวที่ลูกชายกำลังคบหา เปิดเผยความจริงที่ซับซ้อน “แล้วเรื่องที่ไปเซี่ยงไฮ้ล่ะ” พัฒน์ถามเสียงเครียด “ที่บอกว่าจะช่วยเรื่องโปรเจกต์นั่น…มันก็เกี่ยวกับเรื่องนี้ใช่ไหม” “ใช่ค่ะ” พิมพ์ดาวตอบ “ตอนแรกพิมพ์ดาวคิดว่า…ถ้าพิมพ์ดาวสามารถทำให้พัฒน์ช่วยเหลือครอบครัวของพิมพ์ดาวได้…เราอาจจะมีโอกาสได้รู้จักกันมากกว่านั้น” “แต่…แต่ทำไมพิมพ์ดาวถึงไม่บอกฉันล่ะ” พัฒน์รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังถล่มลงมา “ทำไมถึงปล่อยให้ฉันคิดไปเองว่าเธอเข้ามาในชีวิตฉันเพราะ…เพราะเธอรักฉัน” พิมพ์ดาวน้ำตาคลอ “เพราะ…เพราะมันเริ่มเปลี่ยนไปจริงๆ ค่ะพัฒน์” เธอเงยหน้ามองเขา “ตอนที่เราได้ใช้เวลาร่วมกัน ได้คุยกัน ได้หัวเราะด้วยกัน…ความรู้สึกของพิมพ์ดาวมันเปลี่ยนไปจริงๆ ค่ะ” “พิมพ์ดาวไม่ได้อยากจะหลอกคุณเลยนะคะ” น้ำตาเม็ดเล็กๆ ไหลรินลงมา “แต่ตอนนั้น…สถานการณ์ของครอบครัวมันบีบคั้นมาก พิมพ์ดาวไม่รู้จะทำอย่างไรจริงๆ” คุณหญิงอรทัยมองดูลูกชายที่กำลังหน้าเสีย และหญิงสาวที่กำลังร้องไห้ เธอค่อยๆ เอื้อมมือไปแตะแขนพิมพ์ดาวเบาๆ “ไม่เป็นไรนะจ๊ะ” พัฒน์ยังคงนิ่งอึ้ง เขากำลังประมวลผลข้อมูลทั้งหมดที่ได้ยิน ความจริงที่พิมพ์ดาวเพิ่งเปิดเผยนั้นหนักหนาสาหัสยิ่งกว่าเรื่องของเขาเสียอีก เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่าพิมพ์ดาวจะเข้ามาหาเขาด้วยจุดประสงค์เช่นนั้น “แล้ว…แผนการของแม่ล่ะ” พัฒน์ถามเสียงแหบ “ที่แม่บอกว่าจะช่วยเรื่องธุรกิจที่เซี่ยงไฮ้…มันก็เป็นแผนของแม่ที่รู้เรื่องของพิมพ์ดาวใช่ไหม” คุณหญิงอรทัยพยักหน้า “ใช่จ้ะ แม่ได้ยินเรื่องที่ธุรกิจของครอบครัวพิมพ์ดาวกำลังมีปัญหาจากแหล่งข่าวของแม่เอง ก่อนที่พัฒน์จะเข้ามาปรึกษาแม่เรื่องพิมพ์ดาวเสียอีก” “แม่รู้ได้ยังไงคะ” พิมพ์ดาวถาม “แม่มีสายสัมพันธ์ที่กว้างขวางจ้ะ” คุณหญิงอรทัยตอบ “ตอนแรกแม่ก็คิดว่าพัฒน์อาจจะใช้พิมพ์ดาวในการเข้าถึงธุรกิจของครอบครัวเธอ แต่พอได้คุยกับพัฒน์ แม่ก็รู้ว่าลูกชายแม่ไม่ได้คิดจะทำแบบนั้น” “แล้วแม่ก็เลย…ทำเหมือนว่าจะสนับสนุนให้พัฒน์คบกับพิมพ์ดาว เพื่อหวังให้พิมพ์ดาวช่วยเราเรื่องธุรกิจ?” พัฒน์ถาม “ไม่เชิงจ้ะ” คุณหญิงอรทัยส่ายหน้า “แม่แค่สังเกตการณ์ แม่เห็นว่าพัฒน์ดูจะจริงใจกับพิมพ์ดาว และแม่ก็เห็นว่าพิมพ์ดาวก็ดูเป็นคนดี แม่แค่อยากให้ลูกชายแม่มีความสุข แต่ถ้าหากว่าพิมพ์ดาวสามารถช่วยครอบครัวของเขาได้ด้วย มันก็คงจะเป็นเรื่องที่ดี” “คุณแม่คะ” พิมพ์ดาวหันไปมองคุณหญิงอรทัย “พิมพ์ดาวขอโทษจริงๆ ค่ะที่ไม่ได้บอกความจริงตั้งแต่แรก” “ไม่เป็นไรจ้ะ” คุณหญิงอรทัยยิ้ม “อย่างที่แม่บอก แม่เชื่อว่าความจริงใจมันสำคัญที่สุด แม่เห็นความจริงใจในตัวลูกนะ” พัฒน์เงยหน้าขึ้นมองพิมพ์ดาว “แล้วตอนนี้…ธุรกิจของครอบครัวพิมพ์ดาวเป็นยังไงบ้าง” พิมพ์ดาวยิ้มทั้งน้ำตา “ตอนนี้ดีขึ้นมากแล้วค่ะ ขอบคุณความช่วยเหลือจากคุณ…คุณพัฒน์” เธอเว้นจังหวะเล็กน้อย “แล้วก็…ต้องขอบคุณคุณแม่ด้วยค่ะที่เปิดใจ” “ไม่เป็นไรจ้ะ” คุณหญิงอรทัยพูด “แม่ดีใจที่ปัญหาของครอบครัวน้องพิมพ์ดาวคลี่คลายลง” พัฒน์มองไปที่พิมพ์ดาวอีกครั้ง แววตาของเขาเริ่มอ่อนลง “แล้วความรู้สึกของพิมพ์ดาวล่ะ…ตอนนี้เป็นยังไง” พิมพ์ดาวมองตอบด้วยแววตาที่มั่นคง “เหมือนที่พิมพ์ดาวบอกไปค่ะพัฒน์ พิมพ์ดาวรู้สึกดีกับคุณจริงๆ” “แต่…แล้วเรื่องที่พิมพ์ดาวไม่ได้บอกผมตั้งแต่แรก…” พัฒน์ยังคงมีความรู้สึกที่ค้างคาใจ “มันยังเป็นบาดแผลในใจผมนะ” “พิมพ์ดาวรู้ค่ะ” พิมพ์ดาวยอมรับ “และพิมพ์ดาวก็พร้อมที่จะรับผิดชอบความรู้สึกของคุณค่ะ” คุณหญิงอรทัยมองลูกชายและหญิงสาวที่กำลังเผชิญหน้ากัน “แม่ว่า ปัญหาที่เกิดขึ้น มันเป็นเพราะเราต่างก็เริ่มต้นจากการไม่ได้บอกความจริงทั้งหมด” “คุณแม่พูดถูกครับ” พัฒน์ถอนหายใจ “บางที…เราอาจจะต้องการเวลาอีกสักหน่อย เพื่อทำความเข้าใจกันและกันจริงๆ” “ใช่ค่ะ” พิมพ์ดาวเห็นด้วย “พิมพ์ดาวก็ต้องการเวลาค่ะ” คุณหญิงอรทัยลุกขึ้นยืน “เอาล่ะ แม่ว่าพอแล้วสำหรับเรื่องเครียดๆ วันนี้” เธอพูดพลางยิ้ม “เรามาดื่มชาต่อกันดีกว่านะจ๊ะ” ทั้งสามคนกลับมานั่งคุยกันเรื่องเบาๆ อีกครั้ง บรรยากาศเริ่มกลับมาผ่อนคลาย แต่ก็ยังมีความรู้สึกบางอย่างที่แขวนค้างอยู่ พัฒน์มองไปที่พิมพ์ดาว เขารู้ว่าเขาต้องใช้เวลาอีกนานกว่าจะก้าวผ่านความรู้สึกผิดหวังในครั้งนี้ไปได้ แต่เขาก็เห็นถึงความจริงใจในแววตาของพิมพ์ดาว และนั่นอาจจะเป็นจุดเริ่มต้นใหม่ที่ดีกว่าเดิม